Από athletiko.gr
Ο Δικέφαλος συμπληρώνει σήμερα (20/4) έναν αιώνα ζωής και ο Θόδωρος Χαστάς γράφει για το ορόσημο του μεγαλύτερου συλλόγου της Βόρειας Ελλάδας.
Η σελίδα στο ημερολόγιο έγραφε ημέρα Τρίτη, 20 Απριλίου 1926. Ο ήλιος στην Ελλάδα είχε ανατείλει στις 05:43. Λίγες ώρες αργότερα, το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης θα έπιανε δουλειά εξετάζοντας μια σειρά υποθέσεων. Μέχρι να φτάσει στην απόφαση με αριθμό 822. Τη σημασία της οποίας, κανείς από την έδρα δεν μπορούσε να διανοηθεί. Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο. Ο Πανθεσσαλονίκιος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών ήταν πια επίσημα αναγνωρισμένος. Διένυε τα πρώτα λεπτά της ύπαρξής του. Ένας σύλλογος που έμελλε να αλλάξει για πάντα τον ρου της αθλητικής ιστορίας εντός και εκτός συνόρων. Ένας σύλλογος που θα χαρακτήριζε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Ένας σύλλογος που θα σκέπαζε με τις φτερούγες του κάθε είδους προσφυγιά, αδικία, καταπίεση και ανισότητα. Κι ας μην είχε από την αρχή τον Δικέφαλο Αετό ως έμβλημά του για… τεχνικούς λόγους.Ακόμα και το πρώτο προσωρινό σήμα είχε τη σημειολογία του. Το τετράφυλλο τριφύλλι με το πέταλο, μια ιδέα του αείμνηστου Κώστα Κοεμτζόπουλου που πήρε από το πακέτο τσιγάρων που κάπνιζε. Το όνομα της μάρκας: «Λήθη». Μια έννοια που δεν ήταν και δε θα ήταν ποτέ συνδεδεμένη με αυτό το σωματείο. Το ακριβώς αντίθετο. Η αντίσταση στη λήθη. Οι μνήμες είναι αυτές που αποτελούν το κύριο χαρακτηριστικό του.Τα πρώτα λεπτά ζωής, από εκείνη την υπογραφή και τη σφραγίδα του Πρωτοδίκη Θεσσαλονίκης, πέρασαν. Οι Τριαντάφυλλος Τριανταφυλλίδης, Κωνσταντίνος Κοεμτζόπουλος, Κωνσταντίνος Κρητικός, Μιχάλης Θεοδοσιάδης, Ιωακείμ Ιωακειμόπουλος, Αριστόδημος Δημητριάδης, Αλέξανδρος Αγγελόπουλος και Μενέλαος Τσούλκας είχαν φυτέψει τον πρώτο σπόρο ενός κλαμπ που δεν περιοριζόταν ποτέ σε έναν αμιγώς αθλητικό χαρακτήρα. Από τα πρώτα του βήματα ως σωματείο που ένωσε τους Θεσσαλονικείς Κωνσταντινοπουλίτες πρόσφυγες μέχρι την εμβέλεια ενός γενικότερου κοινωνικού φαινομένου.Πάντα με φόντο τον Δικέφαλο Αετό της περηφάνιας, αλλά και με τα μαζεμένα φτερά που συμβολίζουν το «πένθος», τις χαμένες πατρίδες, την προσήλωση στις ρίζες, τις πίκρες. Άλλωστε, όσο μνημονεύονται οι τίτλοι, οι επιτυχίες και τα κατορθώματα του συλλόγου, άλλο τόσο και με την ίδια ένταση, τον έχουν σημαδέψει οι μαύρες σελίδες του σε αυτά τα 100 χρόνια.Πάντα με φόντο το μαύρο και το άσπρο. Της λύπης και της χαράς. Γιατί τι άλλο είναι η ζωή, από ένα κράμα ευχάριστων και δυσάρεστων στιγμών. Τι άλλο από ένα χαώδες ψηφιδωτό από άσπρες και μαύρες ψηφίδες.Τα λεπτά από εκείνο το πρωινό της 20ης Απριλίου 1926 πέρασαν γρήγορα. Κύλησαν οι μέρες, τα χρόνια, οι δεκαετίες.Από σήμερα ο ΠΑΟΚ περνά στη δική του αιωνιότητα. Τα αποτυπώματά του θα μείνουν για πάντα ανεξίτηλα. Όπως τα άφησαν οι προγενέστεροι, όπως θα συνεχίσουν να αφήνονται από τις νεότερες γενιές για να τα ακολουθήσουν οι επόμενες. Στα πέρατα της γης και μέχρι το τέλος του κόσμου.