Από athletiko.gr
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων που διεξάγεται στο Λονδίνο ήταν η αφορμή για να γνωρίσει όλος ο πλανήτης έναν απίστευτο παππού από τα νησιά Φίτζι.
Στα 73 του χρόνια, σε μια ηλικία που για τους περισσότερους η αθλητική καριέρα έχει ήδη κλείσει προ πολλού τον κύκλο της, ο Κι Γουάνγκ αποδεικνύει ότι η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός.
Ο Γουάνγκ έκανε την παρθενική του εμφάνιση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων πινγκ πονγκ με το εθνόσημο των νησιών Φίτζι, κλέβοντας τις εντυπώσεις όχι μόνο για τις ικανότητές του, αλλά και για το αστείρευτο αγωνιστικό του πνεύμα και την αγάπη του για το άθλημα.
Παρά τους αποκλεισμούς της ομάδας των νησιών Φίτζι από τον Καναδά, το Καμερούν και το Βέλγιο στη φάση των ομίλων στο Λονδίνο, το ηθικό του Γουάνγκ παρέμεινε ακμαίο και η συμμετοχή του και μόνο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης. Ο ίδιος δεν δείχνει διατεθειμένος να σταματήσει και στόχος του είναι να συμβάλει στην ανάπτυξη και την αναβάθμιση του πινγκ πονγκ στα νησιά του Ειρηνικού.
Στο Λονδίνο είχε την ευκαιρία να συστηθεί και στην κάμερα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας πινγκ πονγκ: «Γεια σε όλους. Το όνομά μου είναι Κι Γουανγκ. Είμαι 73 ετών και παίζω για τα νησιά Φίτζι. Όταν ήμουν επτά ετών, το 1960, πήγα με την αδερφή μου στο πανεπιστήμιο που σπούδαζε και για πλάκα δοκίμασα πρώτη φορά να παίξω πινγκ πονγκ», ενώ μίλησε με τα καλύτερα λόγια και για τον κατά πολύ νεαρότερο αντίπαλό του από το Καμερούν.
«Παίζω για να εξασκήσω το μυαλό μου και η εμπειρία μου εδώ στο Λονδίνο είναι πολύ ωραία, το διασκεδάζω πολύ», πρόσθεσε ο Γουανγκ για τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Λονδίνου.
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη International Table Tennis Federation (@ittfworld)
Ο 73χρονος γεννήθηκε το 1953 στην Κίνα. Στα εννιά του, δύο χρόνια αφού έπιασε για πρώτη φορα ρακέτα στο πανεπιστήμιο της αδερφής του, εντάχθηκε σε πρόγραμμα ανάπτυξης νέων αθλητών. Ωστόσο, όταν άρχισε να ονειρεύεται μια αθλητική καριέρα στο άθλημα, η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα (1966–1976) ανέκοψε απότομα την εξέλιξή του, αναγκάζοντάς τον να εγκαταλείψει προσωρινά το όνειρό του.
Όταν επέστρεψε, αποχώρησε σταδιακά την ενεργό δράση και στράφηκε στην προπονητική, συμβάλλοντας στα πρώτα βήματα του Μα Λιν, ο οποίος αργότερα κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου το 2008. Το 2001, η ζωή του πήρε μια απρόσμενη τροπή, όταν η οικογένειά του μετανάστευσε στα Φίτζι, ανοίγοντας μπροστά του νέους ορίζοντες.
Ο ίδιος τόνισε στο Olympics.com: «Κέρδιζα όλους όσους αντιμετώπιζα εκεί, το επίπεδο ήταν αρκετά χαμηλό. Έτσι, το 2002 μου ζήτησαν να αναλάβω την εθνική ομάδα ως προπονητής, ενώ συνέχιζα παράλληλα να αγωνίζομαι». Λίγο πριν από τους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες το 2006 στη Μελβούρνη, η κυβέρνηση των Φίτζι του χορήγησε τιμητικά την υπηκοότητα, επιτρέποντάς του να εκπροσωπήσει τη χώρα σε διεθνείς διοργανώσεις.
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη The Olympic Games (@olympics)