Ο Τιάγκο Νους θα μπορούσε να είναι πρότυπο του βιβλίου “Angels with dirty faces” του Τζόναθαν Γουίλσον και σε ένα ψηφιδωτό ιστοριών μέσα από τις σελίδες του ο Θ.Ασπρούλιας εξηγεί το γιατί

Όταν είσαι γεννημένος στην Κανιουέλας, στα πολύ μακρινά, προάστια του Μπουένος Άιρες, η διαδρομή προς τον ουρανό, είναι δύσκολη. Περνάει από λάσπες και πολλές αφορμές που θα δικαιολογούσαν εγκατάλειψη. Ο Τιάγκο Νους είναι ένας Άγγελος με “βρώμικο” πρόσωπο. Είναι ένα άγνωστο πρότυπο του βιβλίου “Angels with dirty faces” που έγραψε προ ετών ο κορυφαίος συγγραφέας και ποοσφαιρικός ιστοριοδύφης, αναλύοντας αυτή την παράξενη φυλή των Αργεντίνων ποδοσφαιριστών, που μπορεί να μη γεννιούνται με την μπάλα στα πόδια όπως οι Βραζιιλιάνοι, αλλά γεννιούνται με την μπάλα στην ψυχή. Και διανύουν ολόκληρη τη ζωή τους ανάμεσα στην γκαουτσίλα τους και τα ιδανικά τους, αυτά που θα προστατεύσουν με κάθε τρόπο., ακόμα κι αν χρειάζεται να λερώσουν το πρόσωπό τους.

Ο Τιάγκο Νους είναι το γνησιότερο από τα γνήσια τέκνα αυτής της ποδοσφαιρικής φυλής, που ακόμα κι αυτοί που δεν την υποστηρίζουν, την παραδέχονται. 

Οι ιστορίες που ακολουθούν είναι ψηφιδωτό διηγημάτων από το βιβλίο του Γουίλσον, που μιλάει για τους Γκαούτσος και τη διαδρομή τους στο ποδόσφαιρο…  Και αποκαλύπτει τη φύση ενός από τους πιο παρεξηγημένους, μα συνάμα αποδεκτούς παίκτες του ελληνικού πρωταθλήματος

ΔΙΗΓΗΣΗ ΠΡΩΤΗ - Οι ...κοπρίτες με τα βρώμικα πρόσωπα

Το 1957 η Αργεντινή στέφεται για 11η φορά στην ιστορία της πρωταθλήτριας Νότιας Αμερικής. Στο στάδιο Νασιονάλ της Λίμα οι Αργεντίνοι, που είχαν νικήσει τη Βραζιλία με 3-0 πανηγύριζαν. Ανάμεσα στους πανηγυρισμούς ένα μικρόφωνο βρίσκεται μπροστά στα χείλη του Φεντερίκο Βάιρο, αμυντικό της Ρίβερ κι έναν πολύ δυναμικό ποδοσφαιριστής με ευγενικό πρόσωπο και χαμόγελο. Όχι εκείνη τη στιγμή… 

“Όλα οφείλονται σε αυτά τα “βρώμικα πρόσωπα σε αυτούς τους πέντε …κοπρίτες (sinvergüenzas)". Και σταμάτησε… Όλοι ήξεραν για ποιους μιλούσε…

Τους συμπαίκτες του: Ομάρ Ορέστες Κορμπάτα, Ουμπέρτο Μάστσιο, Αντόνιο Ανχελίγιο, Ομάρ Σίβορι και Οσβάλντο Κρους!

Ουδέποτε, κανείς, δεν περιέγραψε πιο παραστατικά τι εστί ποδόσφαιρο στην Αργεντινή. Εκεί όπoυ μεγάλωσε και ονειρεύτηκε ο Τιάγκο Νους. Η ιστορική κουβέντα του Βάιρο είναι διαχρονική, σαν ένα κορδόνι που συνδέει όλες τις γενιές που ακολουθούν και θα ακολουθήσουν. Σαν ένα προπατορικό κισμέτ των ανθρώπων που περήφανα διαλαλούν ότι είναι Γκαούτσος. 

ΔΙΗΓΗΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ - Ηθος και ιδανικό 

Τη χρονιά που η Αργεντινή γιόρταζε τα 100 χρόνια από την πρώτη αυτόνομη κυβέρνηση της χώρας, περίπου στις αρχές του προηγούμενο αιώνα, η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου αποφάσισε να διοργανώσει ένα τετραεθνές τουρνουά, ένα Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής. Η Βραζιλία αρνήθηκε να συμμετάσχει κι έτσι διεξήχθη με τη Χιλή και την Ουρουγουάη. Στην πρεμιέρα η Αργεντινή αντιμετώπισε τη Χιλή, την οποία νίκησε με 3-1. Στη διάρκεια του ματς, και κατόπιν της προτροπής των θεατών που βρίσκονταν στην εξέδρα, παίκτης της Αργεντινής αστόχησε εσκεμμένα σε πέναλτι, επειδή ο κόσμος έκρινε ότι αυτό ήταν εξαιρετικά αμφισβητούμενο. Οι Άγγελοι του ποδοσφαίρου με τα "βρώμικα" προσωπα έχουν γαλουχηθεί με ήθη και ιδανικά. 

ΔΙΗΓΗΣΗ ΤΡΙΤΗ - Υπερηφάνεια 

Το 1924 η Ουρουγουάη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Με ένα στυλ που είχε γοητεύσει ακόμα και τους ευρωπαίους. Η Αργεντινή είχε αρνηθεί να πάρει μέρος. Μετά την επιστροφή των ουρουγουανών, ο κόσμος στην Αργεντινή ήταν διχασμένος. Άλλοι επευφημούσαν και οι υπόλοιποι φθονούσαν. Μέχρι που συμφωνήθηκε από τις δύο ομοσπονδίες μία “σύγκρουση” που θα έβγαζε τον καλύτερο. Οι Αργεντίνοι το είχαν μεγαλύτερη ανάγκη. Έτσι κι αλλιώς οι ουρουγουανοί είχαν στήθια διακοσμημένα με χρυσό. Δεν αναζητούσαν επιβεβαίωση. Το οικονομικό όφελος θα ήταν σημαντικό. Γιατί να αρνηθούν; Στο πρώτο ματς, οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν ισόπαλες. «Το 1-1 αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει καμιά ανωτερότητα, όπως πίστευαν ορισμένοι» έγραψε το El Gráfico χωρίς να χάσει την παραμικρή ευκαιρία. Ο επαναληπτικός επρόκειτο να γίνει στο Σπορτίβο Μπαράκας του Μπουένος Αιρες. Η La Nación υποστήριξε ότι 52.000 κόσμος είχε στριμωχτεί στις κερκίδες του γηπέδου. Ύστερα από 15 λεπτά αγώνα σημειώθηκε ένα από τα διασημότερα γκολ στην ιστορία της Αργεντινής. Ο Ονσάρι, αριστερό εξτρέμ της Ουρακάν, σκόραρε με απευθείας εκτέλεση κόρνερ. Μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 14 Ιουνίου, η Παγκόσμια Ομοσπονδία είχε αποφανθεί ότι επιτρέπεται το γκολ από απευθείας εκτέλεση κόρνερ, κάτι που δεν ίσχυε έως τότε. Ο Ουρουγουανός διαιτητής Ρικάρντο Βαγιαρίνο αρχικά αρνήθηκε “Η αλλαγή δεν έχει κοινοποιηθεί ακόμα στην Ομοσπονδία μας” είπε. Τελικά κατακύρωσε το γκολ, το οποίο έμεινε στην Ιστορία ως το «gol olímpico», το …Ολυμπιακό γκολ. Η Αργετινή νίκησε με 2-1 και αυτοαναφορικά “έκλεψε” τον τίτλο από την Ουρουγουάη, που φυσικά δεν τον είχε κλέψει ποτέ. Το γκολ με απευθείας κόρνερ ακόμα και σήμερα ονομάζονται Gols Olímpicos. Μέχρι τότε, η σχέση των Αργεντίνων με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν ούτε καν μέσω καρτ ποστάλ.  Η περηφάνεια τους όμως, και η αλεγρία τους, ίσως και η αλλαζονία τους δεν ανεχόταν τους …δίπλα να είναι καλύτεροι. Έστω κι αν οι ίδιοι είχαν βαρεθεί να ταξιδέψουν μέχρι το Παρίσι για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι πάντα νικητές. Και οι καλύτεροι. Είτε με τον έναν τρόπο, είτε με τον άλλον. Ετσι πιστεύουν και δε θα βρεθεί κανείς να τους μεταπείσει 

ΔΙΗΓΗΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ - Η αλεγρία

Στις αρχές του προηγούμενο αιώνα, δύο αγγλικές ομάδες (έτσι κι αλλιώς η Βρετανοί ευθύνονται για την γέννηση του ποδοσφαιρικού σπόρου στη χώρα της Γης του Πυρός), η Τότεναμ και η Έβερτον έκαναν περιοδεία εκεί, ενώ το 1914, μία άλλη ομάδα που επισκέφθηκε τα ιερά ποδοσφαιρικά εδάφη της, ήταν Εξετερ. Ο Άρθουρ Τσάντγουικ, προπονητής της αγγλικής ομάδας σημείωσε… “Οι Ντόπιοι είναι ικανοί στην ντρίμπλα και γρήγοροι, αλλά έχουν ένα αδύνατο σημείο. Είναι ατομιστές. Δεν θα φτάσουν ποτέ σε επιτυχία, αν δεν καταλάβουν ότι χρειάζονται επτά παίκτες για να σκοράρουν». Η ψυχή μπορεί να βγαίνει… Το χούι ποτέ. Εκατό χρόνια μετά, οι κληρονόμοι της γκαουτσίλας θα βρίσκουν τον ατομισμό στο αίμα τους. Αν και στο Βόλο, ο Νους δεν επικαλέστηκε τον ατομισμό του, αλλά όλα τα υπόλοιπα με τα οποία ο Αρθουρ Τσάντγουικ περιέγραψε τους ατίθασους λατίνους… Την τεχνική με την οποία κατέβασε τη μπάλα πριν την εκτέλεση και στην ταχύτητα μεστα δίχτυα την οποία έστειλε τη μπάλα . Κάποιες φορές, ακόμα κι αυτά είναι υπεραρκετά. Και οι Αργεντίνοι, ξέρουν να παίρνουν τίτλους πια. Σε όλα τα επίπεδα.

ΔΙΗΓΗΣΗ ΠΕΜΠΤΗ - Η τέχνη του να βαριέσαι το προφανές

Ο Τιάγκο Νους γεννήθηκε στην Κανιουέλας. Το 2001. Και ονειρεύτηκε το ποδόσφαιρο. Αυτό που ονειρεύονται εκατομμύρια πιτσιρίκοι στην Αργεντινή, αυτό που είναι παράσημο κουλτούρας, αυτό που συναντάται ακόμα και στην λογοτεχνία. 

Η ομάδα της Ιντεπεντιέντε, εμφανίστηκε στο μυθιστόρημα του Ερνέστο Σάμπατο, Περί Ηρώων και Τάφων, στο οποίο ο χαρακτήρας Χουλιέν ντ’ Αρκάνχελο αφηγείται στον ήρωα του βιβλίου, Μαρτίν ένα περιστατικό με πρωταγωνιστές τον Λαλίν και τον Σεοάνε. Ο τελευταίος είχε τα παρατσούκλια «La Chancha» και «El Negro». «Θα μοιραστώ μαζί σου μια χαρακτηριστική ανέκδοτη ιστορία» λέει ο Ντ’ Αρκάνχελο στον Μαρτίν. «Κάποτε, στο ημίχρονο ενός αγώνα, ο La Chancha λέει στον Λαλίν: “Σέντραρε, φίλε, κι εγώ θα πάρω την μπάλα και θα σκοράρω”. Το δεύτερο ημίχρονο ξεκινά, ο Λαλίν σεντράρει και ο El Negro γίνεται αποδέκτης της μπαλιάς, μπαίνει στην περιοχή και όντως σκοράρει. Ο Σεοάνε, με τα χέρια ψηλά τρέχει προς το μέρος του Λαλίν φωνάζοντας “το βλέπεις, Λαλίν; Τι σου έλεγα;”, και ο Λαλίν απαντά: “Ναι, αλλά έτσι δεν έχει ενδιαφέρον”.

Μία αληθινή ποδοσφαιρική ιστορία σε μία μυθοπλασία. Όλο το αργεντίνικο ποδόσφαιρο περιγράφεται σε λιγοστές λέξεις. Αν λείπει η φαντασία, η δημιουργία, το απροσδόκητο…”Δεν έχει ενδιαφέρον”. Και ο Τιάγκο είναι όλα αυτά γιατί έχει ανάγκη να το κάνει ενδιαφέρον. Πιο ενδιαφέρον. 

ΔΙΗΓΗΣΗ ΕΚΤΗ - Οι δύο βάρκες

Στην αυτοβιογραφία του ο Σέζαρ Λουτς Μενότι “Ποδόσφαιρο χωρίς κόλπα”, παραδέχεται ότι το 1978, στο Παγκόσμιο Κύπελλο που κατέκτησε η Αργεντινή με αυτόν προπονητή,  ένιωθε άβολα με την ενίσχυση που έλαβε η προπαγάνδα του καθεστώτος του Βιντέλα. Τότε ήταν που δήλωσε ότι «η νίκη μας είναι ένας φόρος τιμής στο παλιό και ένδοξο αργεντίνικο ποδόσφαιρο». 

Μέσα σε μία φράση, ο άνθρωπος που λάτρεψε την ομορφιά του ποδοσφαίρου περισσότερο από τη νίκη, τοποθετήθηκε για ένα θρίαμβο, που στην ψυχή των Αργεντίνων θα έχει πάντα μία υποσημείωση: Την δικτατορία του Βιντέλα. Ο Μενότι με αυτές τις λέξεις πάτησε σε δύο βάρκες, ικανοποιώντας και τον δικό του ρομαντισμό, αλλά και τους στρατιωτικούς καραβανάδες του Βιντέλα. Αλλά αυτή είναι η Αργεντινή… Μία χώρα που πάντα είχε ψυχάρα και ομορφιά στο ποδόσφαιρό της. Και πάντα, μέχρι να έρθει η εποχή του Ντιέγκο και του Λίο, προσπαθούσε ανεπιτυχώς να ισορροπήσει σε δύο πολύ δύσκολες καταστάσεις. Τη φύση της και την πραγματικότητα.

ΔΙΗΓΗΣΗ ΕΚΤΗ  - Η Παλομίτα

Παλομίτα σημαίνει μικρό περιστέρι! Αλλά στην γλώσσα του ποδοσφαίρου έτσι αποκαλείται η κεφαλιά-ψαράκι. Ο Πόι, το 1971 πέτυχε ένα γκολ με παλομίτα που έμεινε στην ιστορία σε ντέρμπι του Ροζάριο, όπου οι αντιπαλότητα είναι πραγματικά βίαιη. Για το Ροζάριο το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα σπορ. Είναι ίχνος υπερηφάνειας που πρέπει πάντα να μένει ανεξίτηλο. Έκτοτε, το γκολ του Πόι κόντρα στην Νιούελς, πανηγυρίζεται κάθε χρόνο από τους οπαδούς της Ροζάριο Σεντράλ με την αναπαράστασή του. «Στις 19 Δεκεμβρίου, σε διαφορετικά μέρη του κόσμου άνθρωποι συναντιούνται, κάποιος φοράει τη μάσκα του Πόι και αναπαριστούν το γκολ». Ο ίδιος ο Πόι το έχει αναπαραστήσει σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Από την Αγγλία μέχρι και την Αμερική. Ήταν αυτός που έκανε και την αποκάλυψη που ακολουθεί: «Κάποια στιγμή, ο Ρικάρντο ντε Ριένσο, ο παίκτης που με μάρκαρε στο γκολ, ένιωσε άσχημα και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Υπέφερε από σκωληκοειδίτιδα και τον οδήγησαν κατευθείαν στο χειρουργείο. Οι χειρουργοί τον αναγνώρισαν αμέσως. Μετά την επέμβαση δεν πέταξαν τη σκωληκοειδή απόφυσή του, αλλά τη φύλαξαν σε βάζο με αλκοόλη και τη δώρισαν στον OCAL96… Όπου OCAL είναι μία κρυφή οργάνωση φίλων της Ροζάριο Σεντράλ. Το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή είναι οι ιστορίες του.

ΔΙΗΓΗΣΗ ΕΒΔΟΜΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ - Η ΜΑΝΑ!!!

Αρχικά ο αστικός μύθος αναφέρει ότι στην Αργεντινή οι αριστεροπόδαροι θεωρούνται καλύτεροι τεχνίτες και υπήρξαν περιπτώσεις παιδιών, που για να μη στεναχωρήσουν τον πατέρα τους έπαιζαν με το αριστερό, ενώ ήταν δεξιοπόδαροι. Ο Νους δεν ήταν ένας από αυτούς. Πάμε παρακάτω...

Η Βελέζ Σάρσφιλντ ήταν μία ομάδα που έγινε γνωστή για την τραχύτητα του παιχνιδιού της.  Με προπονητή τον Σπινέτο τις δεκαετίες '40-'50. Δύσκολος, σκληρός, αλλά αγαπητός από τους παίκτες του. «Τον αγαπούσαν πολύ, αλλά τους εξόντωνε. Είχε τη φήμη του σκληρού, αλλά ήταν πάντα ζεστός άνθρωπος, που τόνιζε τις ανθρώπινες αξίες» ειπώθηκε μία μέρα για αυτόν.

Πριν από ένα πολύ μεγάλο παιχνίδι ο Σπινέτο απευθύνθηκε στους παίκτες του. Και τους είπε: “Τι θα σκεφτούν οι μητέρες σας για εσάς, αν ηττηθείτε; Παίκτης που δεν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο για να υπερασπιστεί τη θέση του, φοβούμενος μην ξεφτιλιστεί, δεν έχει θέση στο γήπεδο”. 

Η μαμά Νους είναι ακόμα πιο περήφανη από το βράδυ του Σαββάτου… Ο Τιαγκο της, όπως πάντα βγήκε στο γήπεδο, όχι για να μην ξεφτιλιστεί, αλλά για να την κάνει να ανέβει στα κάγκελα. Και το έκανε…

Γιατί και ο Τιάγκο Νους είναι Αργεντίνος και η μάνα, κάθε μάνα για τους Γκαούτσο αυτού του κόσμου είναι η έμπνευση τους. Πόσο μάλλον, όταν ακόμα και η ίδια ανεβαίνει στα κάγκελα. 

Πρωτότυπο άρθρο