Για να νικήσει ο Παναθηναϊκός στο δεύτερο παιχνίδι στη Βαλένθια, χρειάστηκαν δύο γενναίες αποφάσεις: Πρώτον να αποδεχτεί ότι οι παίκτες δεν έχουν ίδια ενέργεια με το πρώτο ματς και δεύτερον να παίξει πάνω σε αυτό που μπορούσαν δώσουν. Και θριάμβευσαν.

Πολύ νωρίς στο δεύτερο ματς, στον πάγκο του Παναθηναϊκού δημιουργήθηκε μία αίσθηση, που όσο κυλούσε ο χρόνος γινόταν ολοένα και πιο έντονη…

Το παιχνίδι δεν πήγαινε όπως είχε σχεδιαστεί. Όχι σύμφωνα με το πλάνο που είχε λειτουργήσει σχεδόν ιδανικά στο πρώτο ματς. 

Οι αιτίες ήταν πολλές, πολύ λογικές, αναμενόμενες…

Η Βαλένθια είχε κάνει μία πολύ μικρή, αλλά σπουδαία σε σημασία προσαρμογή. 

Εκ προοιμίου ήταν γνωστό, ότι το στυλ της δεν ταιριάζει στο ρόστερ του Παναθηναϊκού. 

Μόλις 48 ώρες πριν οι ίδιοι παίκτες είχαν εναποθέσει στο παρκέ της Roig Arena, σχεδόν όλα τα ενεργειακά αποθέματα που είχαν, και αυτά που ανακάλυψαν ότι έχουν στην πορεία. 

A post shared by Athletiko (@athletiko.gr)

Στο πρώτο ματς ήταν επιτομή στην αμυντική προσέγγιση…

Το δεύτερο ματς θα το έκρινε η επίθεση. 

Ο πάγκος είχε δύο επιλογές. Η πρώτη ήταν να επιμείνει με φωνές, νεύρα, ένταση, ή έστω πειστικότητα προς τους παίκτες για να τηρήσουν το (αμυντικό) πλάνο. 

Η δεύτερη ήταν να αφουγκραστεί… Να νιώσει το παιχνίδι. Και να διαχειριστεί, όχι αυτό που είχε σχεδιάσει, αλλά δεδομένων των συνθηκών, να μανατζάρει το flow του παιχνιδιού. 

Μετά την υπερπροσπάθεια της Τρίτης, το ενεργειακό πλαίσιο ήταν πιο ελλιπές. Εξαιτίας και των διαφοροποιήσεων της Βαλένθια, την Πέμπτη 30/4, ο Παναθηναϊκός στην άμυνα δεν μπορούσε να σταματήσει τον αντίπαλο. 

Όμως… 

Την ίδια στιγμή έβαζε στην επίθεση. Ακατάπαυστα. 

Ο ρόλος του κόουτς Αταμαν και του τεχνικού τιμ των πράσινων ήταν κομβικός. Ακριβώς γιατί εκείνη τη στιγμή, ένιωσε το παιχνίδι και το επεξεργάστηκε με πολύτιμους διαλύτες πολυετούς εμπειρίας από παιχνίδια, ελίτ ομάδων, παρόμοιας σημασίας. 

Ο Τούρκος κόουτς δεν κατηύθυνε το ματς. Το έπαιξε και ο ίδιος. Η γλώσσα του σώματός του στον πάγκο, η “χορογραφία” του, τα συναισθήματά του, οι εκφράσεις του προσώπου του, ο τρόπος του. Ολα έδειχναν ότι ο Αταμαν ήταν εκεί, παρών. Για τους παίκτες του. Χωρίς υπερβολές, χωρίς μεγάλες συναισθηματικές καμπύλες. Χωρίς θεατρινισμούς. Μέχρι και άμυνα έπαιζε ο ίδιος σε κάποιες περιπτώσεις. 

Ηγήθηκε των παικτών του, κάνοντας το πιο απλό πράγμα που μπορεί ένας προπονητής υψηλού επιπέδου. 

Ένιωσε!

Ο Αταμαν και οι συνεργάτες του, στο δεύτερο παιχνίδι, είδαν τη Βαλένθια να αντιδρά, να γίνεται πιο επιθετική στο κάθετο παιχνίδι. Να αναζητά με μεγαλύτερη μανία τα ρήγματα. Να αλλάζει σε σχέση με το πρώτο ματς γωνίες πάσας. Να τοποθετεί πιο αποδοτικά τα σκριν για να φέρει το παιχνίδι στα δυνατά σημεία των παικτών της. Στο δεξί χέρι τους. Να εκμεταλλεύεται το flow του παιχνιδιού και να βρίσκει φάσεις πάνω στην κίνηση, όχι στατικά.  

A post shared by Athletiko (@athletiko.gr)

Αυτή τη φορά, όσο κι αν το πλάνο ήταν (πολύ) μελετημένο και (πολύ) δουλεμένο στην προπόνηση, το απόθεμα κηροζίνης δεν ευνοούσε. Δεν μπορείς να αντλήσει πετρέλαιο από μία πηγή που προσωρινώς εξαντλήθηκε.

Την ίδια στιγμή ο Αταμαν, όμως, ένιωσε ότι προπονεί ένα τσούρμο από παίκτες με πολλά καντάρια ποιότητας κι εγωισμού. 

Μερικές ημέρες νωρίτερα, στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού (true story), δε σκέφτηκε κανείς να αναρτήσει σε κάποιον τοίχο τις δηλώσεις του απίθανου σε μπασκετική ποιότητα με αίμα που βράζει, Μοντέρο. Δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν οι προπονητές το τρικ του πληγωμένου εγιωσμού. Μόνοι τους πήγαιναν οι παίκτες στους προπονητές να τους μιλήσουν για το “λάθος” του απίθανου πιτσιρικά, που είχε μεν το θάρρος της γνώμης του (και μπράβο του για αυτό), αλλά χρειάζεται και να διδαχθεί πως να τη χρησιμοποιεί με γαλαντομιά. Προς όφελος του ίδιου, κι όχι εναντίον του. 

Στο δεύτερο παιχνίδι, ο Αταμαν αποφάσισε να μη διαχειριστεί το πλάνο του, αλλά αυτό΄που του έδιναν οι παίκτες του… Την επίθεσή τους. 

Φυσικά, το μπάσκετ παίζεται και στα δύο μισά, όχι μόνο στο ένα. Έτσι, κάθε επιλογή σχημάτων που έκανε,  στόχευε να πάρει ό,τι περισσότερο μπορούσε στην άμυνα, έχοντας όμως σαφή προσανατολισμό στην επίθεση. 

Η σκέψη του ήταν με ποιον τρόπο να σκοράρει έναν περισσότερο από τη Βαλένθια, όχι πως θα δεχτεί έναν λιγότερο. Και τα κατάφερε. 

Οι αρχές φυσικά, όπως αυτές αποτυπώθηκαν στον πρώτο αγώνα, ήταν εκεί και οι παίκτες του Παναθηναϊκού, ανεξαρτήτως τραπεζικού λογαριασμού, δημοφιλίας, στάτους, δυνατών ή αδύνατων σημείων, ήταν όλοι πρόθυμοι να το υποστηρίξουν, βάζοντας υποθήκη τα πολυτιμότερα αγαθά που κουβαλάει κάθε ελίτ παίκτης: 

Ψυχή και εγωισμό. 

Ξέρω ξέρω… Δε θες να διαβάσεις για φουστανελάδες. Πιστεύεις ότι κάθε τι που συμβαίνει πάνω στο παρκέ έχει, ή πρέπει να έχει μία λογική, ουσιαστική, μπασκετική εξήγηση. 

Κάποια πράγματα όμως, δεν έχουν. Εκπορεύονται μόνο από αυτά που κουβαλάει ένας παίκτης μέσα του. 

Κάθε ένας ξεχωριστά, κάθε ένας όμως, υπηρέτησε, ή προσπάθησε να υπηρετήσει το πλάνο, όχι με το μυαλό του μόνο, αλλά με την καρδιά του. Διότι ακόμα και όταν το πλάνο δεν λειτουργεί, η καρδιά είναι πάντα εκεί. 

Τα σουτ στα οποία έχει ευστοχήσει ο Παναθηναϊκός στο δεύτερο ματς, οι μάχες που έχει δώσει στην επίθεση, αν νομίζεις ότι μπαίνουν επειδή ο προπονητής πάτησε το σωστό συνδυασμό κουμπιών στο joystick του Play Station, κάνεις λάθος. Μπαίνουν γιατί αυτοί που εκτελούν έχουν φέρει τον εαυτό τους σε μία πνευματική κατάσταση, που το δίχτυ ως κατάληξη είναι η μοναδική επιλογή. 

Ο Αταμαν και οι συνεργάτες του αυτό διαχειρίστηκαν. Το ταλέντο των παικτών τους και την επιθυμία τους να νικήσουν, γνωρίζοντας ότι τα πόδια μπορεί να μην έχουν δύναμη να σταματήσουν την επιθετικότητα των Ισπανών, αλλά τα χέρια μπορούν να βάλουν τη μπάλα στο καλάθι. 

Κι αυτό έκαναν. Είχαν πάρει το δώρο του Μοντέρο και του ξετύλιξαν σε δόσεις. 

Μου είπε κάποιος… “Η Βαλένθια στο δεύτερο ματς έδειξε πόσο μεγάλη ομάδα είναι”. Πήρε τα μηνύματα του πρώτου αγώνα και ο Πέδρο Μαρτίνεθ, αν και πρόκειται για έναν προπονητή που δεν αλλάζει το δέρμα του ο κόσμος να χαλάει γύρω του. Λέγεται μεταξύ των προπονητών της Ευρωλίγκας ότι η Βαλένθια είναι η ομάδα με τα λιγότερα επιθετικά plays. Κι εκεί έγκειται το μεγαλείο της. Κερδίζει παρότι ο αντίπαλος είναι σχετικά εύκολο να τη διαβάσει. 

Λίγες, χειρουργικές κινήσεις έγιναν, αλλά και μία που έδειξε ότι ο Πέδρο Μαρτίνεθ, βρέθηκε σε κατάσταση συναγερμού: Ο χρόνος συμμετοχής των κατά τεκμήριο καλύτερων παικτών του. Αυτή τη φορά δεν έκανε rotation 3 παικτών κάθε 3-4 λεπτά για να φρεσκάρει το σχήμα του όπως συνήθιζε στην κανονική περίοδο. Ο Μπαντιό έπαιξε 30. Ο Τέιλορ 31. Ο Μοντέρο 29. Ναι, σε παιχνίδι 45 λεπτών φυσικά. Αλλά η νοοτροπία είχε αλλάξει. Στο δεύτερο ματς, οι καλοί, αυτοί που διαφαντεύουν την τύχη της ομάδας του, έπρεπε να είναι μέσα. 

Ο Παναθηναϊκός βρέθηκε σε πρόβλημα αμυντικό, αλλά η επίθεση του έβγαζε φωτιές. 

Και οι γενικές αρχές ήταν πάντα εκεί… 

Στο πρώτο όλα δούλεψαν. Στο δεύτερο, όχι και τόσο. Το παιχνίδι ξέφυγε. Η Βαλένθια, εκφράζοντας απειλή από τα πρώτα δευτερόλεπτα με το κάθετο παιχνίδι της χάλασε τα σχέδια, όχι όμως και το πάρτι. 

Και κάθε φορά που ο Μπαντιό, ή ο Μοντέρο, έλεγαν και μία κουβέντα παραπάνω στους παίκτες του Παναθηναϊκού, τύπου trash talking, εξασφάλιζαν ότι το επόμενο σου θα είχε ακόμα περισσότερες πιθανότητες να βρει στόχο. Ετσι δουλεύει η ψυχολογία, το σύστημα. Δεν μπορείς να τρομάξεις κάποιον, αν …δεν μπορείς να τον τρομάξεις. 

Ο ρυθμός ξέφυγε, όχι όμως και το πνεύμα. Η νίκη έπρεπε να έρθει, έστω και με διαφορετικό, από τον προσχεδιασμένο, τρόπο. Η ποιότητα των πράσινων είναι θαυμαστή. Και στα δύο ματς της Ισπανίας συνδυάστηκε με μία προσωπική επανάσταση ανυποταγής. Κάθε φορά που ένιωθες ότι ήρθε το τέλος, ένα μεγάλο σουτ από το Ναν, τον Χουάντσο, τον Οσμαν, το NHD σήμανε μία νέα αρχή.Επίθεση στην επίθεση. Πλήγμα στο πλήγμα. Ετρωγε ντιρέκτ και απαντούσε με κροσέ. Μία απαράμιλλης ομορφιάς σκυλομαχία.  

Ο Οσμαν έβαλε το μεγάλο σουτ και ο Χέις Ντέιβις δύο ακόμα μεγαλύτερα κι ένα τεράστιο. Πάνω στον Κις (και πάλι, όπως στο πρώτο ματς ο Ναν). 

Η Βαλένθια σε αυτά τα δύο ματς, και ειδικά στο δεύτερο κέρδισε ακόμα περισσότερο τον σεβασμό των πράσινων, αλλά δεν …κέρδισε. Γιατί στην άλλη πλευρά, υπήρχαν τύποι, που όπως συμβαίνει στους πραγματικά μεγάλους παίκτες, είχαν στοιχεία τα οποία ακόμα και η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει με ευκολία. Αν μπορεί καν… Πες του φανέλα... Ονόμασέ το προσωπικότητα. Πες το χαρακτήρα κι εγωισμό. Ο,τι κι αν είναι, έστω κι αν πρόκειται για ψυχική, αϋλη περιουσία, και στο πρώτο και στο δεύτερο ματς, τα ένιωθες, τα έκοβες με το μαχαίρι. 

Κάπως έτσι ο Παναθηναϊκός έκανε το 2-0 στη σειρά και μένει άλλο ένα. Για να έρθει κι αυτό, δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα. Η Βαλένθια είναι εξίσου επικίνδυνη, τόσο εντός όσο και εκτός έδρας. Δεν είναι κινδυνολογία, είναι η πραγματικότητα. 

Πρωτότυπο άρθρο