Σε μια μικρή πόλη της Νορμανδίας δύο παιδιά έκαναν τα πρώτα τους βήματα κυνηγώντας μια μπάλα και ένα όνειρο - Απόψε ο Ουσμάν Ντεμπελέ και ο Νταγιό Ουπαμεκανό θα είναι αντίπαλοι στα ημιτελικά του Chalmpions League.

Το Εβρέ είναι μια ήσυχη πόλη στα νοτιοανατολικά της Νορμανδίας, χτισμένη στο κέντρο της κοιλάδας του ποταμού Ιτόν, περίπου 96 χιλιόμετρα μακριά από το Παρίσι. Δεν είναι, μάλλον, από τα μέρη που παραδοσιακά θεωρούνται «φυτώρια» ποδοσφαιρικών αστέρων, αλλά όπως πολλές γαλλικές επαρχιακές πόλεις, διαθέτει ισχυρή τοπική κουλτούρα γύρω από το ποδόσφαιρο. Εκεί μεγάλωσαν ο Ουσμάν Ντεμπελέ και ο Νταγιό Ουπαμεκανό, σε οικογένειες με αφρικανικές ρίζες, σε ένα περιβάλλον όπου το ποδόσφαιρο λειτουργούσε ως διέξοδος, έκφραση και όνειρο.Από τα παιδικά παιχνίδια στα τσιμέντα μέχρι τις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές και τις στιγμές συγκίνησης εκτός γηπέδου, οι δύο φίλοι απέδειξαν ότι οι ρίζες και οι δεσμοί δεν χάνονται, όσο ψηλά κι αν φτάσει κανείς. Το Εβρέ δεν είναι πια απλώς ο τόπος που μεγάλωσαν, αλλά το κοινό τους σημείο αναφοράς. Και απόψε στο «Πάρκ ντε Πρενς» του Παρισιού το Εβρέ θα είναι εκεί μαζί τους με έναν υπέροχο τρόπο. Ντεμπελέ και Ουπαμεκανό πλήρωσαν όλα τα έξοδα ώστε οι άνθρωποι της γειτονιάς τους να βρίσκονται στις εξέδρες του γηπέδου για να τους δουν. Να φωνάξουν γι' αυτούς, να τους στηρίξουν, να τους ενθαρρύνουν. 

Οι δύο τους γνωρίστηκαν σε πολύ μικρή ηλικία, στα τοπικά γήπεδα και στις ακαδημίες, όπου πέρα από τις οργανωμένες προπονήσεις, περνούσαν αμέτρητες ώρες στις αλάνες της γειτονιάς. Ήταν διαφορετικοί, αλλά ταίριαζαν κιόλας. Ο Ντεμπελέ ξεχώριζε για την εκρηκτικότητα, την ταχύτητα και την ικανότητά του να χρησιμοποιεί και τα δύο πόδια με την ίδια ευχέρεια, ένα σπάνιο χάρισμα που τον έκανε απρόβλεπτο για κάθε αντίπαλο. Αντίθετα, ο Ουπαμεκανό εξελισσόταν σε έναν σκληό αμυντικό: δυνατός, γρήγορος, με καλή αντίληψη του χώρου και ωριμότητα που ξεπερνούσε την ηλικία του.Παρά τις διαφορετικές τους θέσεις, υπήρχε μια συνεχής αλληλεπίδραση στο παιχνίδι τους. Σαν ο ένας να δοκίμαζε τον άλλον: ο Ντεμπελέ προσπαθούσε να ξεπεράσει τον Ουπαμεκανό, και ο δεύτερος να τον σταματήσει. Σε μια ηλικία όπου πολλοί νεαροί ποδοσφαιριστές εγκαταλείπουν το όνειρο λόγω δυσκολιών, η φιλία τους λειτούργησε ως στήριγμα. Μοιράζονταν τις ίδιες φιλοδοξίες, αλλά και τους ίδιους φόβους: την αβεβαιότητα, την πίεση, τη φιλοδοξία. Όταν ο ένας προχωρούσε, έδινε κίνητρο στον άλλον να συνεχίσει. Όταν κάποιος αντιμετώπιζε δυσκολίες, υπήρχε από τον άλλον υποστήριξη και ενθάρρυνση.

Η εφηβεία σηματοδότησε και τον πρώτο ουσιαστικό «χωρισμό» τους. Ο Ντεμπελέ εντάχθηκε στις ακαδημίες της Ρεν, όπου η εξέλιξή του ήταν ραγδαία. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να εντυπωσιάσει, οδηγούμενος σε μεταγραφή στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, όπου έγινε γνωστός σε όλη την Ευρώπη.Ο Ουπαμεκανό, από την άλλη πλευρά, ακολούθησε διαφορετική διαδρομή. Μέσα από τη Βαλανσιέν κατέληξε στη Σάλτσμπουργκ, έναν σύλλογο γνωστό για την ανάπτυξη νεαρών ταλέντων. Εκεί εξελίχθηκε σημαντικά, πριν μετακινηθεί στη Λειψία, όπου καθιερώθηκε ως ένας από τους κορυφαίους νέους αμυντικούς στην Ευρώπη.Παρότι οι καριέρες τους εξελίσσονταν σε διαφορετικές χώρες και πρωταθλήματα, η επικοινωνία τους δεν χάθηκε. Η μεγαλύτερη επιβεβαίωση της κοινής τους πορείας ήρθε, φυσικά, με τις κλήσεις στην εθνική ομάδα της Γαλλίας. Εκεί, δύο παιδιά από την ίδια γειτονιά βρέθηκαν να αγωνίζονται δίπλα σε παγκόσμιους αστέρες, εκπροσωπώντας τη χώρα τους.Σε συνέντευξη που έδωσε στο Canal+ ο Ουπαμεκάνο δήλωσε ανυπόμονος για τα δύο παιχνίδια κόντρα στο φιλαράκι του, καθώς η Μπάγερν θα αντιμετωπίσει την Παρί Σεν Ζερμέν στα ημιτελικά του Champions League.

«Είναι απίστευτο. Πολλοί άνθρωποι από το Εβρέ θα είναι εκεί, θα πρέπει να παραγγείλω πολλά εισιτήρια» αστειεύτηκε. «Θα είναι ένας σπουδαίος αγώνας, θα πρέπει να προετοιμαστούμε καλά γιατί είναι μια σπουδαία ομάδα, περιμένουμε ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι». «Ήταν ο αρχηγός της πέμπτης τάξης, εγώ ήμουν ο αρχηγός της τέταρτης. Παίζαμε στο τσιμέντο και εγώ έκανα τα τάκλιν!» θυμήθηκε με νοσταλγία ο αμυντικός των Βαυαρών για τα χρόνια των δυο τους στο δημοτικό Ζολιό-Κιουρί.

Ένα αγόρι έπαιξε καθοριστικό ρόλο εκείνη την εποχή: ο Μουσταφά Ντιατά. «Ο Ουσμάν μόλις είχε μετακομίσει στο Εβρέ και αυτό συνέβη φυσικά επειδή οι γονείς μας ήταν φίλοι. Αρχίσαμε να κάνουμε παρέα, μοιραζόμασταν αυτό το πάθος για το ποδόσφαιρο που μας έφερε κοντά. Ήμασταν μέρος μιας ομάδας, αλλά οι δυο μας είχαμε αυτή τη σύνδεση» δήλωσε στο Canal+. Ο Μουσταφά Ντιατά γεννήθηκε το 1998, όπως και ο Ουπαμεκάνο, και οι δυο τους βρέθηκαν συμπαίκτες στην άμυνα στον σύλλογο του Εβρέ. «Ο Ουσμάν ήταν ο ταλαντούχος, αυτός που είχε ένα φυσικό χάρισμα, όλα ήταν έμφυτα σε αυτόν, ενώ ο Νταγιότ πέτυχε τα πάντα μέσω σκληρής δουλειάς», εξηγεί ο Βενσάν Μεντί, προπονητής σε ακαδημίες του Εβρέ. «Στα δώδεκα του χρόνια, μπορούσες να καταλάβεις ότι ο Ουσμάν Ντεμπελέ θα μπορούσε να γίνει ένας σπουδαίος παίκτης επειδή ήταν πραγματικά ασυνήθιστος. Ο Νταγιό ήταν διαφορετικός. Ήταν πολύ αθλητικός, η τεχνική του αναπτυσσόταν ακόμα, αλλά δούλευε σκληρά και ήταν πολύ πειθαρχημένος. Ο Νταγιό ήταν επίσης αρκετά συγκρατημένος, σε αντίθεση με τον Ουσμάν που του άρεσε να κάνει τους άλλους να γελούν» προσθέτει.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Foot Mercato (@footmercato)

Τον περασμένο Ιούλιο, στον γάμο του αμυντικού της Μπάγερν Μονάχου, ο επιθετικός της Παρί ήταν φυσικά εκεί φορώντας σκούρο κοστούμι, απαλή ροζ γραβάτα και γυαλιά ηλίου. Βίντεο από τη βραδιά που κυκλοφόρησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν Ντεμπελέ δίπλα στον Μουσταφά Ντιατά. Και όταν ο Ουπαμεκάνο είδε τον φίλο του να σηκώνει τη Χρυσή Μπάλα, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τη συγκίνησή του: «Όλοι ξέραμε ότι θα γινόταν σπουδαίος παίκτης, αλλά παρόλα αυτά... Μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Έπρεπε να είμαι εκεί για την τελετή, αλλά δεν μπόρεσα να παρευρεθώ. Βλέποντάς τον να ευχαριστεί τη μητέρα του, την οικογένειά του, τους φίλους του, τον Μουσταφά, όλους όσους ήταν εκεί... Ήταν μια υπέροχη στιγμή». 

Πρωτότυπο άρθρο