Από athletiko.gr
Ο ΠΑΟΚ μπήκε ξανά δυναμικά στη διεκδίκηση της 2ης θέσης, κάτι που μπορεί να μη συνοδεύεται με κάποια απτή κούπα αλλά τον βάζει στο κυνήγι ενός ανεκπλήρωτου ακόμα μεγάλου στόχου.
Την ώρα που ο ΠΑΟΚ έμοιαζε να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, την ώρα που είδε να χάνονται μπροστά στα μάτια του, ένας-ένας οι εγχώριοι τίτλοι της σεζόν, ήρθε η νίκη επί του Ολυμπιακού στην Τούμπα να υπενθυμίσει το διακύβευμα που έχει απομείνει για το φινάλε της σεζόν.Δε θα είναι ένα τρόπαιο που μπορεί να αγγίξει, να το αγκαλιάσει, να το σηκώσει ψηλά. Δε θα αναγράφεται στο βιογραφικό του, δε θα κοσμεί τη βιτρίνα στα γραφεία του. Είναι όμως το δικαίωμα διεκδίκησης ενός ονείρου που έχει μείνει ακόμα ανεκπλήρωτο. Κυνήγι του απωθημένου, και επ’ ουδενί παρηγοριά στον άρρωστο. Πώς θα μπορούσε να ισχύει κάτι διαφορετικό όταν ο Δικέφαλος έχει φτάσει τόσες φορές στην πηγή, αλλά δεν έχει καταφέρει ποτέ να πιει το αστεράτο νερό από την κύρια φάση της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Δεν έχει το δικαίωμα να αγνοεί κάτι που δεν έχει πετύχει. Κάτι που μονίμως βρίσκεται στο μυαλό του κόσμου, αλλά και ολόκληρου του «ασπρόμαυρου» οργανισμού.Συγκρίνεται η 2η θέση που οδηγεί στα προκριματικά του Champions League με την κατάκτηση μιας κούπας; Θα είναι αποτυχία ή επιτυχία στο τέλος της σεζόν; Όταν συνδυάζεται με μια τέτοια ευρωπαϊκή προοπτική, δε θα χρυσώσει απλά ένα χάπι. Ενδεχομένως μάλιστα, να το κάνει ανεκτίμητης αξίας.
Όσο και να μην είναι ίδιο το έργο που έχει μπροστά του στο μονοπάτι των μη πρωταθλητών, όσο κι αν δεν έχει τις ίδιες πιθανότητες σε σχέση με προηγούμενες φορές, οφείλει να το παλέψει μέχρι εκεί που αντέχει και δεν αντέχει. Να φτάσει όπου δεν μπορεί. Τέλος, υπάρχει πάντα και η πιο πεζή ανάγνωση. Αυτή των παχιών μαξιλαριών που προσφέρει η 2η θέση και το ξεκίνημα από τον δεύτερο προκριματικό γύρο του Champions League. Η σχεδόν εξασφαλισμένη χειμερινή ευρωπαϊκή παρουσία, έχει κι αυτή τη σπουδαία αξία της…