Στο πιο σημαντικό παιχνίδι της σεζόν, ο Παναθηναϊκός, αντί να δαγκώνει, πάτησε και πάλι στο πρώτο ημίχρονο με ένδυμα δεξιώσεων. Κι όμως, υπάρχει ακόμα μια ευκαιρία για να καταλάβει ότι τα ρούχα παραλλαγής πρέπει να τα φορέσει για 40’. Ίσως και παραπάνω.

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Αβάσιμο να ισχυριστεί οποιοδήποτε ότι ο Παναθηναϊκός έχασε όλα τα κανονάκια του. Σε μία σειρά τεσσάρων αγώνων όπου η συνολική διαφορά είναι 7-3 υπέρ της Βαλένθια, ένα σουτ που μπαίνει, ένα σουτ στο σίδερο μπορεί να καθορίσει τον νικητή. Κυριολεκτικά ένα σουτ. Έστω κι αν η ατμόσφαιρα στη Roig Arena θα είναι πολύ αφιλόξενη την επόμενη Τετάρτη, ο Παναθηναϊκός μπορεί να το κάνει. Δεν έχει σημασία αν είναι καλύτερη ομάδα. Σε επίπεδο συνόλου, δεν είναι. Είναι όμως καταφανώς ανώτερος σε θέμα ταλέντου, προσωπικοτήτων, εμπειρίας. Σε τόσο κλειστές σειρές δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο. Σωστό ή λάθος. Ξανά… Η Βαλένθια δε βρέθηκε καθόλου τυχαία στη δεύτερη θέση της κανονικής περιόδου. Όπως καθόλου τυχαία ο Παναθηναϊκός κατρακύλησε στην 7η. Όσο άτυχος είναι ο Παναθηναϊκός που βρήκε μπροστά του μία από τις λιγοστές ομάδες της Ευρωλίγκας που δεν του ταιριάζουν καθόλου, αγωνιστικά, άλλο τόσο άτυχη ήταν και η Βαλένθια, που μετά από μία ανεξάντλητη κούρσα δεκάδων οκτανίων καύσιμου “πριμοδοτήθηκε” να αντιμετωπίσει την πιο ακριβή, την πιο ταλαντούχα ομάδα της Ευρωλίγκας που ταυτόχρονα είναι και η οικοδέσποινα του Φάιναλ Φορ. 

Ο Παναθηναϊκός μπορεί. Και ας τελειώνουμε κάποια στιγμή με αυτά που πρέπει να θυμηθεί. Δε χρειάζεται να θυμηθεί γιατί εδώ που τα λέμε, είναι λίγα τα ματς φέτος τα οποία οι πράσινοι περιλούζουν με ΝΕΟΝ για να λαμπυρίζουν. 

Ούτε να θυμηθεί, ούτε να αποδείξει, ούτε να βρει τον εαυτό του. 

Χρειάζεται απλά να παίξει! Να νιώσει τα ζητήματα που του κόστισαν τις δύο ήττες στο T-Center, να τα αποδεχτεί και να επιχειρήσει να τα διορθώσει. 

Ξέρεις κάτι; Η Βαλένθια σε αυτή τη σειρά έχει κάνει εμφανείς, αλλά και αδιόρατες προσαρμογές. Που πέτυχαν. 

Στα πρώτα δύο ματς είχε:

1ο ματς: 20/33 δίποντα και 6/33 τρίποντα

2ο ματς: 22/33 δίποντα και 16/38 τρίποντα

Στα επόμενα δυο, στην Αθήνα, ακόμα και αυτή η ομάδα που έχει μάθει να ζει και να πεθαίνει έξω από τη γραμμή των 6.75, με το απίθανο τέμπο της και το τρανζίσιον στο πρώτα 6-10 δευτερόλεπτα, άλλαξε δέρμα. 

Στα δύο που ακολούθησαν οι Ισπανοί είχαν: 

3ο ματς: 28/44 δίποντα και 10/29 τρίποντα

4ο ματς: 19/34 δίποντα και 10/29 τρίποντα

Η Βαλένθια στα δύο ματς της Αθήνας εκτέλεσε περισσότερα δίποντα. Τι σημαίνει αυτό (το οποίο φυσικά δεν έγινε καθόλου τυχαία);

Ότι ο Πέδρο Μαρτίνεθ διάβασε, κατανόησε αυτό που του δίνει το παιχνίδι, προσαρμόστηκε. Και οι παίκτες του εκτέλεσαν. 

Τι κατάλαβε; Ότι ειδικά στο πρώτο ματς οι παίκτες του δεν ήταν καθόλου επιθετικοί στο τρανζίσιον. 

Ότι ο Παναθηναϊκός έχει μεγάλη αδυναμία στην iso άμυνα, αλλά και στις περιστροφές αν δημιουργηθεί ρήγμα.

Ότι χωρίς τον Σλούκα στην επίθεσή του χάνει το πιο σπουδαίο asset που έχει στην κατάρριψη οποιασδήποτε άμυνας στο 5 εναντίον 5. 

Ότι, παρά το φαινόμενο του πρώτου ματς, αν χτυπήσουν επιθετικά στην ενδιάμεση επίθεση του τρανζίσιον (από τα 7 μέχρι τα 10 δευτερόλεπτα) δεν έχει ουσιαστικές λύσεις. 

Ο Παναθηναϊκός από την πλευρά του, αναμφίβολα έχει προσπαθήσει να κάνει τις δικές του προσαρμογές. Μόνο που δεν ήταν αρκετές. 

Τα 2 επιθετικά ριμπάουντ που πήρε στο 4ο ματς δεν ήταν από τύχη. Είναι τακτική. Πήρε 27 πόντους από αυτά. Καθόλου άσχημα. Αλλά όχι αρκετό.

Το post up παιχνίδι του όσο πάει και μειώνεται. Στο 3ο παιχνίδι πήρε 10 από τις 84 επιθέσεις του από αυτή τη θέση

Στο 4ο παιχνίδι του ακόμα λιγότερες… 8 από τις 94! Αυτό βέβαια έχει και μία λογική: Μετά από επιθετικό ριμπάουντ, για οποιαδήποτε ομάδα, είναι δύσκολο να χτυπήσει από το low post. Συνήθως, η εκτέλεση γίνεται είτε κάτω από το καλάθι, είτε με τρίποντο, είτε με drive. 

Αν θέλετε κι άλλους αριθμούς, ορίστε: Με τη λογική του blitz που έχει επιλέξει για την αντιμετώπιση του Κέντρικ Ναν ως χειριστή, η Βαλένθια κατάφερε να κρατήσει τον Παναθηναϊκό στους 0.647 πόνους/κατοχή!!! Μόνο 0.647! Μία ομάδα που είναι ίσως η πιο pick n’ roll heavy ομάδα της Ευρωλίγκας. 

Παρόλα αυτά η ομάδα του Αταμαν, είχε τις ευκαιρίες της… Στο 53-52, όταν έχει έρθει να στιγμή να πιστέψουν όλοι ότι έως εδώ ήταν τα ψωμιά των Ισπανών στη σειρά (εμού συμπεριλαμβανόμενου), σπαταλά κάμποσες επιθετικές ευκαιρίες να τους ρίξει στο καναβάτσο. Και το μεγαλείο της ομάδας του Πέδρο Μαρτίνεθ αποδεικνύεται αμέσως μετά. Έχοντας χάσει σταδιακά μία διαφορά 15 πόντων, όχι μόνο μένει στο ματς ενώ φαινομενικά έχει στραβώσει, αλλά στέκεται εκεί, αγέρωχη, παρά τα νιάτα και την απειρία της και ανακτά τον έλεγχο του αγώνα, που δεν τον χάνει μέχρι το 39’, όταν για ακόμα μία φορά απορρυθμίζεται. 

Ειδικά, η επιλογή του Τέιλορ, να πάει στο φλοτέρ στα 43 δευτερόλεπτα, αντί να κρατήσει τη μπάλα και να ροκανίσει χρόνο, είναι εγκληματική. 

Φυσικά χρειάζεται και τύχη… Και όπως την είχε με το σουτ του Οσμάν στη Βαλένθια, αυτή του γύρισε την πλάτη με τα απίθανα σουτ στα οποία ευστόχησαν οι Ισπανοί στο T-Center με τον Τόμπσον και τον Πραντίγια. 

Η τύχη όμως δεν παίζει κανέναν ρόλο στον τρόπο με τον οποίο ο Παναθηναϊκός πάτησε στο glass floor. Οι τακτικές, τα διαβάσματα, οι αναγνώσεις πάνε περίπατο, όταν σε ένα τόσο κρίσιμο ματς και μετά το στραπάτσο του Game 3, οι γηπεδούχοι στο ξεκίνημα του αγώνα είναι τόσο χλωμοί, ευάλωτοι, μαλθακοί, επιτρέποντας στον αντίπαλο να ξεφύγει και πάλι με +15 πόντους. Δηλαδή τι άλλο πρέπει να συμβεί για να γίνει κατανοητό ότι χωρίς πείσμα, δύναμη και στιβαρό βήμα, η Βαλένθια θα κάνει τη ζημιά; Μπορεί να γίνει όποια συζήτηση νομίζετε ότι χρειάζεται. Αλλά όταν, σε μία τέτοια χρονιά, με το Φάιναλ Φορ στην Αθήνα, σε μία τέτοια σειρά που κρίνεται σχεδόν πάντα στο σουτ, με έναν τέτοιο αντίπαλο, που …δεν μασάει, στο μεγαλύτερο ματς της χρονιάς, ενώ έχουν ακουστεί οι προειδοποητικές βολές, η εκκίνηση γίνεται με σμόκιν και σκαρπίνια, ο καθένας είναι άξιος της μοίρας του. Δεν αρκεί να φορέσουν στολές παραλλαγής δύο κάθε φορά, όπως έχει συμβεί μέχρι σήμερα. Χρειάζεται να τη φορέσουν όλοι. Για 40 λεπτά, ίσως και περισσότερο. 

Γιατί ναι, η Βαλένθια είναι άπειρη. Και φαίνεται. Αλλά το αίμα των παικτών της βράζει. Κι αν της δώσει ο αντίπαλος το δικαίωμα, θα γίνει πολύ στενός κορσές. 

Η ελπίδα είναι να το αντιληφθούν οι παίκτες του Αταμαν, αλλά και ο ίδιος ο κόουτς όσο είναι καιρός. Διότι ο Παναθηναϊκός έχει ακόμα μία ευκαιρία.Και ό,τι κι αν έχει συμβεί μέχρι τώρα, αυτό, είναι που εχει σημασία. 

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Πρωτότυπο άρθρο