Από athletiko.gr
Ο Κώστας Γουλής γράφει για το μέτρο σύγκρισης στις καλοκαιρινές κινήσεις του Παναθηναϊκού τη σημασία του να «νιώθεις» που βρίσκεσαι.
Πριν καν ολοκληρωθεί η εφετινή, αποκαρδιωτική και πλήρως αποτυχημένη όσον αφορά τις εγχώριες διοργανώσεις σεζόν του Παναθηναϊκού, η κουβέντα στο «τριφύλλι» έχει πάει ήδη στο καλοκαίρι και στην επόμενη χρονιά. Όχι άδικα, καθότι άπαντες προσπαθούν να «δουν» το μετά και ψάχνουν σ’ αυτό, το κατά πόσο μπορεί να δημιουργηθεί απ’ τα αποκαΐδια της εφετινής σεζόν η προοπτική και η ελπίδα για κάτι καλύτερο.
Η... ταμπακέρα, πέρα απ’ το θέμα του (επόμενου) προπονητή ο οποίος θα κληθεί να υπηρετήσει ένα πλάνο που ξεκίνησε τον περασμένο Οκτώβριο και για το οποίο ο Ράφα Μπενίτεθ ζήτησε στην πορεία κάτι... διαφορετικό (10-11 «ενδεκαδάτους») δημιουργώντας τον κύριο λόγο που -όπως όλα δείχνουν- δεν θα συνεχίσει στον «πράσινο» πάγκο, περιστρέφεται στο τι είδους παίκτες χρειάζεται ο Παναθηναϊκός το εφετινό καλοκαίρι.
Το πλάνο του Οκτώβρη -που οριοθετήθηκε κυρίως πάνω στις εισηγήσεις του Φράνκο Μπαλντίνι- κι αφορούσε δύο μεταγραφικές περιόδους, είχε ως στόχο:
α) Τη μείωση του μέσου όρου ηλικίας και τη μεγαλύτερη «ελληνοποίηση» του ρόστερ με την απόκτηση των καλύτερων νεαρών Ελλήνων που αγωνίζονταν στην Stoiximan Super League και ξένων παικτών μικρής ηλικίας, αλλά με μεγάλο potential και προοπτική εξέλιξης.
β) Την απόκτηση το προσεχές καλοκαίρι 5-6 πολύ πιο ποιοτικών παικτών «πρώτης γραμμής», οι οποίοι (μαζί με 2-3 επιπλέον επιλογές «βάθους») θα «ανέβαζαν» όλο το επίπεδο του ρόστερ και σε ποιότητα και σε προσωπικότητα.
Το πρώτο σκέλος υλοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό στο χειμερινό, μεταγραφικό «παράθυρο» μέσα απ’ τις μεταγραφές των Τεττέη, Αντίνο, Κοντούρη, Γιάγκουσιτς, Παντελίδη και την επιστροφή του Κάτρη απ’ τον δανεισμό του στον Λεβαδειακό, η οποία «βγήκε» καθότι ο «μικρός» έδειξε ότι μπορεί να σταθεί ως επιλογή στο πιο υψηλό επίπεδο.
Κι αυτό το πρώτο σκέλος του πλάνου άρχισε όντως να «δείχνει» πράγματα, μολονότι ο Παναθηναϊκός έφαγε αρκετό αγωνιστικό «ξύλο» και είχε απώλειες βαθμών μέσα στο γήπεδο και παρά το γεγονός ότι δεν αξιοποιήθηκαν όλοι οι «μικροί». Αλλά σαφώς και δημιούργησε έναν πρώτο πολύ καλό «πυρήνα» για να υποστηριχθεί ακολούθως ένα ρόστερ, που λανθασμένα έχει απαξιωθεί στο σύνολό του.
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Davide Calabria (@davidecalabria2)
Πάμε τώρα στο δεύτερο σκέλος, αυτό των ποδοσφαιριστών που θα πρέπει να εντάξει ο Παναθηναϊκός στο δυναμικό του το προσεχές καλοκαίρι για να πάει στο επόμενο βήμα, για να (ξανα)γίνει διεκδικητής και να μπορέσει να αντιμετωπίσει τον εγχώριο ανταγωνισμό του.
Αν μπορεί να μπει ένα μέτρο σύγκρισης στην όλη κουβέντα -στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον- είναι ξεκάθαρο πως οι κινήσεις του καλοκαιριού θα πρέπει να φέρουν στον Παναθηναϊκό (πέρα από επιλογές με προοπτική όπως π.χ. ο Τριαντάφυλλος Τσάπρας) περισσότερους παίκτες επιπέδου «Ντάβιντε Καλάμπρια» -ή και πιο πάνω- κι όχι άλλες κινήσεις χωρίς ουσία, προσανατολισμό και λογική σαν τον 37χρονο (άλλοτε παικταρά, αλλά αδύναμο να ανταποκριθεί πλέον στις απαιτήσεις του σύγχρονου ποδοσφαίρου) Μουσά Σισοκό.
Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται να χαμηλώσει κι άλλο το μέσο όρο ηλικίας του, αλλά οι 5-6 βασικές επιλογές που θα κάνει σε όλες τις γραμμές του γηπέδου, επιβάλλεται να έχουν ποιότητα, προσωπικότητα και τη νοοτροπία που κουβαλάει ο Ιταλός μπακ, ο οποίος είναι απ’ τους λιγοστούς που αποκτήθηκαν πέρσι και δικαιολόγησαν σε σημαντικό βαθμό αυτά που συνόδευαν το βιογραφικό τους.
Έναν παίκτη μεγάλης ποιότητας που δεν συμβιβάζεται με την αποτυχία, που τσαντίζεται, «ενοχλείται» και δεν... μιλιέται μετά απ’ την ήττα, που παθιάζεται και δίνει ότι έχει κάθε φορά στο γήπεδο, που υπηρετεί στο ακέραιο κάθε φορά το πλάνο του προπονητή (όποιο κι αν είναι αυτό), που βοηθάει όλους τους συμπαίκτες του μέσα κι έξω απ’ τις τέσσερις γραμμές κι έχει τη σωστή νοοτροπία.
Έναν παίκτη που παρότι έχει πίσω του μία εξαιρετική πορεία και καριέρα στα γήπεδα της Serie A ως αρχηγός της Μίλαν από ένα σημείο κι έπειτα (και δεν τον έχουν... πάρει και τα χρόνια), ο οποίος ξέρει που βρίσκεται, κατανοεί τις απαιτήσεις και το «βάρος» της φανέλας και «νιώθει».
Ειδικά το τελευταίο, το έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ ανάγκη ο Παναθηναϊκός. Παίκτες εμπειρίας και ποιότητας που να είναι «εκεί» και να «νιώθουν». Όλα τα άλλα είναι... ημίμετρα και μετριότητες.
Κι από «μετριότητες» ο Παναθηναϊκός χόρτασε τα τελευταία χρόνια. Είναι πλέον η ώρα να γίνει ένα πραγματικό step-up στο ρόστερ του «τριφυλλιού»...