Από athletiko.gr
Ο Ολυμπιακός θα παίξει κόντρα στον εαυτό του, ο Παναθηναϊκός απέναντι σε μία έκδοση πιο κοντινή στη Βαλένθια που πήρε τη 2η θέση στην καν. περίοδο. Οι σειρές, ειδικά αυτή του Παναθηναϊκού, είναι στο 1-0. Τίποτα περισσότερο. Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς...
Τόσο ο Γιώργος Μπαρτζώκας και οι παίκτες του,όσο και ο Εγκιν Αταμαν και οι δικοί του παίκτες γνωρίζουν καλά, καλύτερα από τον καθένα ότι ο δρόμος είναι μακρύς. Κι δεν το ξέρουν, ας ρωτήσουν τους πιο έμπειρους για να το μάθουν.
Ο Ολυμπιακός έπαιξε κυριαρχικά κόντρα στη Μονακό. Δικαιολογώντας απόλυτα την πρωτιά στην κανονική περίοδο. Αν οι ερυθρόλευκοι δεν ξαπλώσουν πάνω στη διαφορά που τους χωρίζει με τη Μονακό, πολύ σύντομα θα σφραγίσουν το μέλλον τους.
Οι αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού με την Βαλένθια είναι βαθύτερα, πολύ πιο βαθιά πολύπλοκες σε σχέση με το ερυθρόλευκο, γαλλοελληνικό match up. Και ο δρόμος πιο τραχύς.
Στο ΣΕΦ, ο Ολυμπιακός δεν ξόρκισε δαίμονες. Η Μονακό του έχει κάνει τη ζωή πατίνι πολλές φορές, αλλά η συγκεκριμένη Μονακό δεν έχει πολλές επιλογές.
A post shared by Athletiko (@athletiko.gr)
Η low post βαρύτητα που εξέφρασε ο Ολυμπιακός ανέδειξε την μαεστρία του Βεζένκοφ στο off ball παιχνίδι (απέναντι σε μία ομαδα που τον έχει ταλαιπωρήσει) αλλά και την κυριαρχία του Νίκολα Μιλουτίνοφ. Σε αυτό προσθέστε την παρουσία με καντάρια προσωπικότητας και ποιότητας του Τζόζεφ, βάλτε και ολίγη από βρυχηθμούς ταλέντου από Ντόρσεϊ και Φουρνιέ, κι έτσι ο Ολυμπιακός έκανε το ανεμενόμενο 1-0. Να μην ξεχάουμε όμως, ότι απέναντι σε σούπερ επιθετική ομάδα, οι ερυθρόλευκοι δέχτηκαν 70 πόντους, κάτι που οφείλεται στην αμυντική συνπεπειά του, αλλά και στον Ντόντα Χολ, ο οποίος παίζει με τέτοιο τρόπο εδώ και κάμποσες εβδομάδες που κάνει πολλούς να σκεφτούν ότι πρέπει να αναθεωρήσουν τα κριτήρια της αξιολόγησης παικτών. Γενικά…
Μόνο ο κακός εαυτός του, μπορεί να σταματήσει τον Ολυμπιακό πια κόντρα στην Μονακό. Αλλά αυτός δεν εμφανίζεται και πολύ σπάνια. Ειδικά στα σημεία που δεν τον περιμένεις, είναι πάντα εκεί.
Στη Βαλένθια, ο Παναθηναϊκός αυτή τη φορά είχε ένα πολύ συγκεκριμένο πλάνο, αμυντικά. Αυτό που του έλειπε σχεδόν καθόλη τη διάρκεια της σεζόν.
Κοιτώντας και ξανακοιτώντας το attitude των παικτών του Παναθηναϊκού όμως, ίσως δεν είναι υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι πάνω από κάθε πλάνο, στο blind ποντάρισμα, πριν από κάθε φάση, οι μάρκες δεν έγραφαν αξίες. Εγραφαν “αρχές”.
Τους καθενός από τους παίκτες του Αταμαν. Εγρσφαν “Εγώ”. Ο Τούρκος κόουτς και οι συνεργάτες του είχαν ένα πλάνο: Αυτοί οι τύποι, δε θα πατήσουν στο “σπιτικό μας”, δηλαδή τη ρακέτα. Θες με τα σχήματα των μεγάλων κορμιών που χρησιμοποίησε… Θες η αναπάντεχη διστακτικότητα των γηπεδούχων που ειδικά στο πρώτο ημίχρονο έπαιζαν …αλαφιασμένοι χωρίς να θυμίζουν σε τίποτα την ομάδα που βγήκε 2η στην κανονική περίοδο… Θες τα πολλά άστοχα τρίποντα, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν ξεμαρκάριστο… Ο Παναθηναϊκός έκανε τη δουλειά. Τίποτα απ’όλα αυτά δε θα λειτουργούσε όμως, αν οι πράσινοι στο παρκέ δεν έβγαζαν τον εγωισμό τους.
Αρκεί να δει κανείς τον τρόπο που παίζει άμυνα ο Σορτς στον Μοντέρο για να μην πάρει τη μπάλα.
Και μετά να ρίξει μία ματιά στο αμυντικό ρεσιτάλ γεμάτο μπασκετοσύνη, εγωισμό και διάθεση του Χέις Ντέιβις…
Και τέλος, να παρακολουθήσει σε πόσες περιπτώσεις, σε θεωρητικά μις ματς της περιφέρειας οι ημίψηλοι του Αταμαν κατάπιαν τους χειριστές.
A post shared by Athletiko (@athletiko.gr)
Βέβαια, υπήρχαν και άλλες συνθήκες…
Οι Jump to the ball βοήθειες από τη δυνατή πλευρά με ανοιχτά και δυνατά χέρια που έκλειναν γωνίες και οπτικό πεδίο, στα όποια εγχειρήματα των Ισπανών να διασπάσουν την πρώτη ζώνη άμυνα…
Οι αλλαγές που τελικά χρησιμοποίησε ο κόουτς Αταμαν.
Και κυρίως η απόφαση γεμάτη καπατσοσύνη και προπονητική προσωπικότητα να αναθέσει το μαρκάρισμα του Κις στον Λεσόρτ και επιτρέποντας στον παίκτη τη Βαλένθια να σουτάρει όλο το βράδυ αμαρκάριστος, έγειραν την πλάστιγγα.
Ειδικά η τελευταία απόφαση του Αταμαν ήταν game changer, ο Λεσόρτ ή ο εκάστοτε παίκτης που μάρκαρε τον Κις, που είναι εξαιρετικά προβήματικός σουτέρ, έμενε στο ζωγραφιστό, έκλεινε χώρους και η Βαλένθια δυσκολευόταν να αναπνεύσει.
Εντούτοις…
Οι Ισπανοί όχι μόνο δεν έχασαν την αναπνοή τους, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο γέμισαν με γαλαντόμος ανάσες αυτοπεποίθησης. Ήταν το διάστημα που ανέδειξαν ένα από τα λιγοστά αμυντικά προβλήματα του Παναθηναϊκού; Το αμυντικό transition. O Αταμαν σε αυτό δε είχε κάτι πολύ διαφορετικό να δείξει σε σχέση με τα προηγούμενα ματς. Κι αν συνέβη στο πρώτο μέρος, ήταν περισσότερο επειδή οι Ισπανοί λύγισαν από το βάρος της σημασίας του αγώνα, παρά από την τακτική του αγώνα.
Όταν λοιπόν αποφάσισαν να γίνουν πιο επιθετικοί, να παίξουν κάθετα στο transition και όχι να σουτάρουν ανεξέλεγκτα τρίποντα η άμυνα του Παναθηναϊκού αντιμετώπισε πολλά περισσότερο προβλήματα.
Στο ίδιο διάστημα παρουσιαζόταν και επιθετικό πρόβλημα, καθώς η δημιουργία έλειπε και ο Παναθηναϊκός στηριζόταν περισσότερα σε iso καταστάσεις ή έστω προσωπικές φάσεις με ή χωρίς σκριν.
Τα φανταστικά νέα για τους πράσινους είναι ότι πήραν αυτό που ήθελαν: Μία νίκη στη Ρόιζ Αρένα. Και ταυτόχρονα το πλεονέκτημα έδρας. Με ισχύ, ταλέντο και δυναμισμό.
Τα νέα που πρέπει να προβληματίσουν είναι ότι:
Η Βαλένθια δύσκολα θα σουτάρει με τόσο άσχημα ποσοστά στα τρίποντα και μάλιστα σε εκτελέσεις που είναι uncontested.
Μετά την πρώτη κρυάδα ενός παιχνιδιού πλέι οφς και με την πίεση να συντηρήσει το πλεονέκτημα έδρας που τελικά το έχασε, είναι απίθανο να παρουσιαστεί τόσο φοβική και διστακτική στο transition της, όπως στο πρώτο ημίχρονο. Στο δεύτερο, όταν χτύπησαν ανελέητα στα transition αλλά και τον Κέντρικ Ναν, το παιχνίδι ισορρόπησε.
A post shared by Athletiko (@athletiko.gr)
Δύσκολα θα κάνει τα ίδια λάθη επιτρέποντας πανομοιότυπους πόντους από Σορτς και τον Ναν στην τελευταία φάση, δίνοντας ορθάνοιχτους διαδρόμους στο αριστερό χέρι.
Ο Παναθηναϊκός πέτυχε μία πραγματικά μεγάλη νίκη, αλλά επί της ουσίας, η σειρά μόλις ξεκίνησε. Έχει το ταλέντο να την τελειώσει ίσως και νωρίς. Αλλά αν η Βαλένθια με 6/33 τρίποντα, που πήρε μόνο 11 πόντους από 15 επιθετικά ριμπάουντ, έχασε τελικά με ένα πόντο, αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι πράσινοι θα πρέπει να παρουσιάσουν ακόμα καλύτεροι στα επόμενα ματς για να κλειδώσουν την πρόκριση στο Φάιναλ Φορ.
Υ.Γ. Ο Σλούκας έλειψε από τον Παναθηναϊκό στην τέταρτη περίοδο, όταν υπήρξε ανάγκη για δημιουργία κι έναν άνθρωπο να βάλει τα κομμάτια στη σωστή θέση τους με την μοναδική ματιά που έχει στο παιχνίδι. Δεν του έλειψε όμως συνολικά γιατί με τα διαφορετικά σχήματα αφαίρεσε ένα point of attack στους ισπανούς στην επίθεσή του.