Από sdna.gr
Στα διπλά παιχνίδια των προκριματικών όλα μετράνε κάτι που σημαίνει ότι το 1-3 της Λας Πάλμας στο Ρέντη μοιάζει με μεγάλο βαρίδιο για τους ερυθρόλευκους. Ο Ολυμπιακός δεν έπιασε απόδοση ικανή να του δώσει κάτι περισσότερο αλλά κυρίως λύγισε στις λεπτομέρειες του τέταρτου σετ που θα μπορούσαν να του προσφέρουν μια καλύτερη μοίρα ενόψει της ρεβάνς.
Τις προηγούμενες δύο σεζόν η εικόνα του Ολυμπιακού αυτή τη χρονική περίοδο ήταν εντυπωσιακή και αυτό ήταν που του έδωσε με σχετική άνεση την ευκαιρία να βρεθεί στους ομίλους της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Αντιθέτως, κόντρα στη Λας Πάλμας ο Ολυμπιακός ήταν μια συνέχεια όσων παρουσίασε κόντρα στον Παναθηναϊκό την περασμένη Κυριακή. Οι ερυθρόλευκοι έδειχναν κουρασμένοι σωματικά και πνευματικά και αυτή η έλλειψη ενέργειας τους κόστισε με το χειρότερο τρόπο καθώς μετά το 1-3 του πρώτου αγώνα δεν αρκεί καθαρή νίκη στο δεύτερο παιχνίδι αλλά και κατάκτηση του χρυσού σετ.
Ο περσυνός Ολυμπιακός το φθινόπωρο ήταν μια ομάδα που έπαιζε στα όριά της και κυρίως ένιωθε ότι αυτό που θέλει θα το πάρει. Και αυτό το κουβαλούσε ακόμα και στα δύσκολα παιχνίδια των ομίλων. Πάνω από όλα, όμως, είχε δύο πρωταγωνιστές. Είχε έναν Τζούριτς που έμοιαζε ανίκητος πάνω στο φιλέ και μπορούσε να προσφέρει λύσεις με κάθε τρόπο και είχε επίσης έναν πολυδιάστατο Πέριν που έδινε ασφάλεια πρωτίστως στην πίσω ζώνη και όποτε χρειαζόταν και επιθετικά. Ο Πέριν δεν ήταν κακός κόντρα στη Λας Πάλμας, κάθε άλλο, αλλά έμοιαζε με κούκος στην άνοιξη που έψαχνε συνοδοιπόρους.
Όταν μια ομάδα αλλάζει πασαδόρο, δηλαδή το πιο κομβικό γρανάζι της, είναι λογικό να χρειάζεται… αναπροσαρμογή. Πόσω μάλλον όταν πρέπει να μάθει να παίζει μια διαφορετικό οργανωτή ύστερα από μια τριετία καθώς ο Τράβιτσα ήξερε την ομάδα και τις ιδιαιτερότητές της όσο ελάχιστοι. Ο Κοβάνα είδε τον Ατανασίεβιτς να κολλάει σε αρκετά σημεία του αγώνα και έψαξε τους ακραίους την ώρα που οι κεντρικοί έμειναν επίσης στα ρηχά. Αλλά η υπομονή που είχε η Λας Πάλμας στην κόντρα μπάλα ήταν μεγαλύτερη και πιο ουσιαστική.
Ενδεικτικό είναι πως ο Ολυμπιακός δεν πληγώθηκε από την υποδοχή του. Μάλιστα αυτό το στοιχείο δούλεψε αρκετά καλά την ώρα που το σερβίς του ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικό. Παρόλα αυτά δεν είχε καθαρό μυαλό και αυτό φάνηκε στις κομβικές στιγμές. Σε μεγάλο βαθμό δηλαδή η επίθεση κόστισε περισσότερο και από το μπλοκ και από την υποδοχή.
Η Λας Πάλμας είναι μια καλή ομάδα αλλά όχι μια υπερομάδα ώστε να μοιάζει ανίκητη. Ο Ολυμπιακός καλείται να κάνει ένα παιχνίδι κοντά στο άριστα στη ρεβάνς αλλά κυρίως να αποβάλει από το μυαλό των παικτών το άγχος και τη νευρικότητα. Αν τα κάνει μπορεί να ελπίζει σε μια καλύτερη εμφάνιση που θα τον κρατήσει ζωντανό.