Από sdna.gr
«Οι έσχατοι έσονται πρώτοι» γράφει το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και παρότι ΑΕΚ και Πανιώνιος σίγουρα δεν ήταν… έσχατοι στην ελληνική Volley League αντιμετωπίστηκαν σαν τέτοιοι. Υπάρχει μια ατάκα που προπονητές και αθλητές αναφέρουν σχεδόν με γραφικότητα πολύ συχνά αλλά έχει τεράστια δόση αλήθειας, κάθε παιχνίδι είναι ξεχωριστό.
Οι δύο ελληνικές ομάδες μπήκαν στο γήπεδο για να αντιμετωπίσουν Βαλεφόλια και Μπρασόφ από διαφορετική εκκίνηση και με διαφορετική φιλοδοξία. Οι κιτρινόμαυρες μπήκαν για να κάνουν την έκπληξη κόντρα στο φαβορί και να παλέψουν με όλες τους τις δυνάμεις ενώ οι «πάνθηρες» ήταν το φαβορί και έπρεπε να αφήσουν στην άκρη τον κακό τους εαυτό. Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό και στις δύο περιπτώσεις.
Αρχικά σε ότι έχει να κάνει με τον Πανιώνιο τα δεδομένα είναι απλά. Μια ομάδα αυτού του επιπέδου έχει την ποιότητα να βάλει δύσκολα στην Κορόνα Μπρασόφ και αυτό έκανε. Ο Νέσιτς είδε την ομάδα του να παίζει με απόλυτη συγκέντρωση και πειθαρχία και να κάνει τη ζωή της πιο απλή. Η υποδοχή δούλεψε σωστά και όλα απλοποιήθηκαν. Η Ριστίσεβιτς ήταν και σε αυτή την περίπτωση ο βασικός στόχος του αντίπαλου σερβίς αλλά αυτό δεν την προβλημάτισε καθόλου. Αντίθετα, η Σέρβα ακραία ήταν η σταθερά που έψαχνε ο Πανιώνιος δίνοντας ενέργεια από την πίσω ζώνη και έχοντας συνεισφορά και στην επίθεση.
Με την υποδοχή να δουλεύει σωστά η Κοβαλέφσκα είχε την άνεση να κάνει καλύτερο μοίρασμα και αυτό φαίνεται και από το πόσο ισορροπημένα επιτέθηκε ο Πανιώνιος από όλες τις θέσεις. Και σαν να μην έφτασε αυτό οι κυανέρυθρες είχαν ένα δίδυμο κεντρικών που έκανε τη διαφορά. Ζακχαίου και Λαμπρούση μπορεί να πήραν συνολικά 16 πόντους αλλά είναι δύο κεντρικές που με την ποιότητα και την εμπειρία τους μπορούν να προσφέρουν πολλά στη μπροστά ζώνη. Διαβάζουν αντίπαλα μπλοκ, αλλοιώνουν πολλές επιθέσεις και επιπλέον σερβίρουν καλά. Όλα αυτά συμπληρώνουν ένα παζλ που όταν δουλεύει αρμονικά δεν αντιμετωπίζει προβλήματα.
Στην περίπτωση της ΑΕΚ τα πράγματα ήταν λίγο πιο σύνθετα. Αντιμετώπιζε έναν καλό αντίπαλο από το ιταλικό πρωτάθλημα, κάτι που λέει πολλά στο Τσάλεντζ Καπ, έπρεπε να αφήσει πίσω την ήττα και την άσχημη εμφάνιση κόντρα στον ΑΟ Θήρας και φυσικά έπρεπε και πάλι να καλύψει την απουσία της Ντιούφ. Και τα κατάφερε πολύ καλά. Η πηγή της… ενέργειας ήταν και σε αυτή την περίπτωση η καλή υποδοχή της ΑΕΚ. Τόσο οι δύο ακραίες, Μπουρτέα και Κυπαρίσση, όσο και η λίμπερο Ξηντάρα τα πήγαν καλά στην πίσω ζώνη και από εκεί και πέρα ανέλαβε δράση η Γιούζγκεντς.
Η διαγώνια της ΑΕΚ έμοιαζε σαν να απελευθερώθηκε από την πίεση και έκανε μια εμφάνιση που όμοια της δεν είχε κάνει ως τώρα. Πολλές φορές ένας καλός αντίπαλος σε συμπαρασύρει, σε κάνει καλύτερο και σου δίνει έξτρα κίνητρο και πολύ πιθανό να συνέβη κάτι τέτοιο με την Γιούζγκεντς και συνολικά με την ΑΕΚ. Για να συμβεί βέβαια χρειάζεται και ένας πασαδόρος που να διαβάζει τις αδυναμίες του αντιπάλου κάτι που έκανε η Βάλκοβα. Η Τσέχα δεν έχει σταθερότητα φέτος αλλά σε γενικές γραμμές είναι μια καλή πασαδόρος και το απέδειξε σε ένα παιχνίδι με απαιτήσεις.
Σίγουρα αξίζει και ιδιαίτερη αναφορά σε μια παίκτρια που πάντα είναι έτοιμη να παλέψει με όλες τις δυνάμεις της και να σταθεί στο ύψος της στις δύσκολες στιγμές. Η Καββαδία έχει ζήσει καλές και κακές στιγμές με την ΑΕΚ, έχει πρωταγωνιστήσει αλλά έχει μείνει και πίσω στο ροτέισον με υπομονή και πειθαρχία αλλά πάντα ήταν εκεί για να δώσει τον καλύτερό της εαυτό. Το μεγαλύτερο προνόμιό της είναι η σταθερότητά της και αυτό ήταν πέρα για πέρα αρκετό στο παιχνίδι με τη Βαλεφόλια δίνοντας στην ΑΕΚ ουσία αλλά και πολύ μεγάλη ενέργεια.
Ενόψει των ρεβάνς ο Πανιώνιος είναι το ξεκάθαρο φαβορί αλλά δε συμβαίνει το ίδιο και με την ΑΕΚ που στην Ιταλία θα αντιμετωπίσει μια ομάδα που είναι καλή και θα παίξει στα όριά της. Η εικόνα και των μεν και των δε, παρόλα αυτά, επιβεβαιώνει πως όλα είναι στο χέρι τους και κυρίως το γεγονός ότι κανείς δεν βρίσκεται τυχαία εκεί. Τόσο στον Πανιώνιο όσο και στην ΑΕΚ υπάρχουν καλές μονάδες που μπορούν να οδηγήσουν τις ομάδες τους ψηλότερα από όσο βρίσκονται αυτή τη στιγμή.