Από sdna.gr
Η ιδιαιτερότητα αυτής της αναμέτρησης είναι πως ο Παναθηναϊκός δεν ήταν άριστος και είχε κενά διαστήματα κατάφερε να πάρει τη νίκη με καθαρό σκορ χωρίς να μπλέξει και χωρίς να… ταλαιπωρηθεί ιδιαίτερα. Ο ΑΟ Θήρας είναι μια ομάδα σκληροτράχηλη και με καλές μονάδες, παρά την σχεδόν απουσία της Άμποτ που είναι ακόμα ανέτοιμη και έχει περιορισμένο χρόνο, και πολύ συχνά βάζει δύσκολα σε κάθε αντίπαλο ειδικά στο ΔΑΠΠΟΣ.
Ο Παναθηναϊκός δεν είχε μια από τις καλύτερες παίκτριές του, τη Σάμανταν. Το βάθος στο ρόστερ όμως και ο πλουραλισμός που έχει κάλυψαν αρκετά αυτό το κενό. Άλλωστε το δίδυμο Χατζηευστρατιάδου-Παπαγεωργίου είναι, όπως και να ‘χει, αρκετά δυναμικό ωστόσο με τη Σάμανταν ο Παναθηναϊκός αποκτάει άλλο μέγεθος και επίσης η Κροάτισσα έχει φοβερή επίδραση στο παιχνίδι με τις μπάλες που αλλοιώνει πάνω στο φιλέ.
Με εξαίρεση το δεύτερο σετ ο Παναθηναϊκός είχε τον πρώτο λόγο και κατέκτησε τα υπόλοιπα με μεγάλες διαφορές. Αυτό έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό και με τα πολλά «δώρα» του ΑΟ Θήρας, τα σκαμπανεβάσματα που είχε η ομάδα του Μανώλη Σκουλικάρη επιθετικά και φυσικά χάρη στην εξαιρετική και πάλι Μικάγια Γουάιτ. Σε ένα παιχνίδι όπου η Λαμπκόφσκα δεν ήταν σταθερή επιθετικά και όπου η Μπένετ επίσης δεν ήταν συνεπής η απόδοση της Γουάιτ ήταν καθοριστική και έδωσε ώθηση και ρυθμό στις πράσινες.
Ο ΑΟ Θήρας είναι μια ομάδα με καλό μπλοκ αλλά ο Παναθηναϊκός ήταν εξίσου αποτελεσματικός σε αυτό τον τομέα. Καθόλου αποτελεσματικός, όμως, δεν ήταν ο ΑΟ Θήρας στην επίθεση. Οι 6 πόντοι της Μάασε ίσως και να είναι αρνητικό ρεκόρ για τη Γερμανίδα φέτος ενώ οι 15 πόντοι της Πάβισιτς ήταν μεν αρκετοί αλλά αναλογικά το 12/32 της Κροάτισσας δε μοιάζει ικανοποιητικό. Η Πάβισιτς είναι μια ακραία δυνατή και με καλά στοιχεία αλλά δεν είχε σταθερότητα κάτι που κόστισε.
Σε μεγάλο βαθμό στον ΑΟ Θήρας αυτό που κοστίζει είναι η αστάθεια και της πασαδόρου καθώς η Αντσάντε δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει ούτε τη Γενιτσαρίδη αλλά ούτε και τις κεντρικές. Ουσιαστικά αυτή η μετριότητα δεν ήρθε από ασφυκτική πίεση του Παναθηναϊκού αλλά από άσχημη μέρα των γηπεδούχων κάτι που σαφώς για τις πράσινες ήταν ευπρόσδεκτο και αξιοποιήθηκε στο έπακρο.
Παρόλα αυτά ήταν και πάλι σαφές ότι η διαχείριση του Κιαπίνι, με τις κεντρικές να αξιοποιούνται, με τη Ράπτη να δίνει ξανά σημαντικές βοήθειες όταν και όσο χρειάστηκε και φυσικά με τη διπλή αλλαγή Παπά και Τάνη να προσθέτει και πάλι κάτι το διαφορετικό δείχνει ότι ο Ιταλός θέλει να παίρνει πράγματα από όλο το ρόστερ και να έχει ενεργές όλες τις αθλήτριές του. Και αυτό είναι κάτι που μπορεί σε βάθος χρόνου να είναι ιδιαίτερα σημαντικό.