Από sdna.gr
Σε μια μέρα που περιελάμβανε ντέρμπι αιωνίων για το πρωτάθλημα των ανδρών πως είναι δυνατόν να τραβάει τα βλέμματα ένα παιχνίδι ΖΑΟΝ-ΑΕΚ που δεν είναι ντέρμπι κορυφής και δεν κρίνει κάτι περισσότερο από ένα καλό πλασάρισμα στα πλέι οφ; Με τα πάνω και τα κάτω τους οι δύο ομάδες έχουν πράγματα να προσφέρουν στο καθαρά βολεϊκό κοινό και όσοι έχουν παρακολουθήσει λίγο πιο στενά την ΑΕΚ και τον ΖΑΟΝ μπορούν να καταλάβουν.
Από τη μία έχουμε μια ΑΕΚ που υπό τις οδηγίες του Ταμπουρατζή έχει αρχές και έχει μετατραπεί σε κανονική και ανταγωνιστική ομάδα παρότι προφανώς δεν μπορεί να κάνει πρωταθλητισμό και να ακολουθήσει τους πρωτοπόρους. Από την άλλη είναι ο ΖΑΟΝ που είναι μια απολαυστική ομάδα, προσφέρει θέαμα και σίγουρα δεν είναι έκπληξη το ότι στοχεύει τετράδα. Το πιο ωραίο στην αναμέτρηση, όμως, ήταν πως το απόλυτο σόου το προσέφεραν Ελληνίδες παίκτριες.
Φυσικά στην εξίσωση των πρωταγωνιστριών μπαίνει και η φοβερή και τρομερή Ντιουφ των 24 πόντων ωστόσο η αναμέτρηση ήταν ένα σόου των Τικμανίδου, Αλεξάκου, Κυπαρίσση και αριθμός… τζόκερ η Ζιώγα. Κάθε μία από τις κυρίες είναι μια δική της ξεχωριστή ιστορία με μεγάλο ενδιαφέρον. Ξεκινώντας από την πλευρά των ηττημένων είναι σαφές ότι ένα από τα πρόσωπα όχι μόνο του αγώνα αλλά της σεζόν είναι η Σταματία Κυπαρίσση. Εδώ και χρόνια μιλάμε για μία ακραία που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού βόλεϊ, μία ικανότατη αθλήτρια με πολλές αρετές. Πλέον είναι 23 ετών οπότε δεν είναι πια νεαρό ταλέντο αλλά έτοιμη αθλήτρια. Το ζητούμενο είναι πως σχεδόν ποτέ ως τώρα δεν είχε τόσο βασικό ρόλο. Ακόμα και στη δεύτερη θητεία της στον ΠΑΟΚ όπου υπολογίζονταν ως βασικό κομμάτι της ομάδας δεν ήταν η ακραία από την οποία άρχιζε και τελείωνε η εξάδα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην ΑΕΚ έγινε αυτό ακριβώς, μία ακραία που δύσκολα λείπει από την αρχική εξάδα. Και αυτό δεν έγινε ούτε τυχαία ούτε χαριστικά. Είναι προφανές ότι έχει αδυναμίες κυρίως όσον αφορά την υποδοχή αλλά είναι επίσης προφανές ότι υπό τις οδηγίες του Κώστα Ταμπουρατζή κάνει την καλύτερή της σεζόν. Έχει κερδίσει για τα καλά την εμπιστοσύνη του προπονητή της και το ανταποδίδει στον αγωνιστικό χώρο. Είναι από τα πρώτα… βιολιά της επίθεσης, πολύ καλή από το σερβίς και το πιο σημαντικό ότι παίζει με αυτοπεποίθηση. Μπορεί στο μάτι να φαίνεται μια ντελικάτι και χαριτωμένη παρουσία αλλά πατώντας αγωνιστικό χώρο είναι πλέον μια σκληρή αθλήτρια που χτίζει μια ισχυρή αγωνιστική προσωπικότητα.
Και αν μιλάμε για προσωπικότητα τι να πούμε για την Αλεξάκου. Μέσα σε δύο εβδομάδες έχει καταφέρει να γίνει ένα αναντικατάστατο γρανάζι στη μηχανή του ΖΑΟΝ. Μιλάμε επίσης για μία ακραία που έψαχνε λιμάνι και εμπιστοσύνη. Στον Πανιώνιο τα είχε βρει σε μεγάλο βαθμό μέχρι που τα νέα δεδομένα και η εντυπωσιακή αναβάθμιση της ομάδας έφεραν μπροστά της «γίγαντες» του ευρωπαϊκού βόλεϊ όπως η Ριστίσεβιτς-Μπούσα και η Ατανασίγιεβιτς-Βασίλεβα. Η αλλαγή περιβάλλοντος δεν ήταν… υποχώρηση αλλά αναβάθμιση για την ίδια. Έχει παίξει δύο παιχνίδια με τη φανέλα του ΖΑΟΝ και έχει κάνει πράγματα και θαύματα με αποκορύφωμα το παρασκευιάτικο. Δεν έμαθε ξαφνικά το παιχνίδι από την αρχή αλλά οι 28 πόντοι και η φανταστική της εμφάνιση πηγάζουν από τον νέο της ρόλο και την εμπιστοσύνη του κόουτς Μυτσκίδη. Η Αλεξάκου δεν ξεχώρισε μόνο από το ότι ήταν κορυφαία σκόρερ του αγώνα αλλά από τον τρόπο που αντιμετώπισε την αναμέτρηση. Είχε απόλυτη σιγουριά στον εαυτό της, βουτούσε σε κάθε άμυνα, ήθελε τις κρίσιμες επιθέσεις και καθοδηγούσε την ομάδα της. Αυτά δεν είναι στοιχεία που απέκτησε χθες αλλά που στον ΖΑΟΝ έχει όλη την άνεση να αξιοποιήσει και να κάνει την ομάδα ακόμα καλύτερη.
Και αν η Κυπαρίσση ήταν το next big thing πριν 4-5 χρόνια το τωρινό κορίτσι-θαύμα είναι η Τικμανίδου. Μπορούμε να λέμε ατέλειωτα πράγματα για την Τικμανίδου όσον αφορά το παικτικό κομμάτι αλλά αυτό που την ξεχωρίζει δεν είναι τα πολύ δυνατά χτυπήματα, τα εξαιρετικά σερβίς και η ικανότητά της να βουτάει σε κάθε άμυνα. Το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο προνόμιό της είναι πως στα 17 της έχει ωριμότητα και πειθαρχεία που δε συνάδουν με αυτή την ηλικία. Για αυτό άλλωστε ο Μυτσκίδης δεν έχει ενδοιασμούς στο να τη χρησιμοποιεί ως βασική ακραία και μόνο όταν τα πράγματα σκουραίνουν να βάζει στο ματς τη Νικόλοβα. Έχουμε δει πολλές ταλαντούχες αθλήτριες σε αυτή την ηλικία αλλά ελάχιστες είχαν αυτή τη νοοτροπία και την εργατικότητα της Τικμανίδου και αυτό είναι το στοιχείο που την κάνει βασική και πρωταγωνίστρια σε μια ομάδα που κοιτάζει τετράδα.
Η αλήθεια είναι πως πέρα από την x factor Ζιώγα ο ΖΑΟΝ έχει ακόμα μία παίκτρια που φέτος κάνει level up και αυτή είναι η Γράβαρη. Η Γράβαρη είναι ένα από τα πολλά ταλέντα που μας σύστησε τα προηγούμενα χρόνια το Μαρκόπουλο και που σάρωσαν στα αναπτυξιακά πρωταθλήματα. Μετά τον Ηρακλή Κηφισιάς ήταν πλέον «ψημένη» και έτοιμη να πάρει βασικό ρόλο στον ΖΑΟΝ και η σταθερότητά της είναι εντυπωσιακή. Και δεν είναι μόνο η δυναμική της παρουσία στη μπροστά ζώνη αλλά και το γεγονός ότι με τα σερβίς της ουκ ολίγες φορές έχει αλλάξει τη ροή ενός αγώνα.
Και αν μιλάμε για αλλαγή ροής αγώνα, κατά το κοινώς λεγόμενο game changer, η Φερονίκη Ζιώγα είναι ο άνθρωπός μας. Η Ζιώγα είναι η παίκτρια που κάθε προπονητής θα ήθελε στην ομάδα του. Ήρεμη δύναμη, καλή διαγώνια και έτοιμη να δεχτεί το ρόλο που της δίνεται χωρίς γκρίνιες και παράπονα. Σε όποια ομάδα και αν αγωνίστηκε δεν είχε αρνητικό πρόσημο. Στον ΑΟ Θήρας είχε κληθεί για μεγάλο διάστημα να παίξει βασική όταν απουσίαζε η Μερκάδο και έκανε πολύ καλή δουλειά, στον ΖΑΟΝ ήταν βασικό όπλο της ομάδας στο δρόμο για την άνοδο και φέτος που μπροστά της έχει μια πολύ καλή συμπαίκτρια στην ίδια θέση έχει καταφέρει πολλές φορές να αλλάξει τα δεδομένα ερχόμενη από τον πάγκο.
Το ΖΑΟΝ-ΑΕΚ ήταν μια υπέροχη παράσταση όπου ξεχώρισαν οι Ελληνίδες και αυτό είναι απόλυτα ενθαρρυντικό. Ακόμα πιο ενθαρρυντικό είναι πως αυτός ο εξαιρετικός ΖΑΟΝ βασίζεται στον ελληνικό κορμό και μοιάζει να μην έχει κανένα πρόβλημα. Ειδικά μετά τις ανακατατάξεις βασίζεται σε μία ξένη πασαδόρο και μία ξένη διαγώνια που συχνά πυκνά δίνουν τη θέση τους σε Ελληνίδες. Και αυτό δείχνει ξεκάθαρα πως το ελληνικό υλικό όταν αξιοποιείται σωστά μπορεί να κάνει ωραία πράγματα.