Από sdna.gr
Το παρόν κείμενο δεν αποτελεί προϊον… γκρίνιας ή μιζέριας αλλά μια σειρά σκέψεων και στοχασμών λίγο πριν από μια ιστορική στιγμή του Παναθηναϊκού. Δεν είναι τωρινό το πρόβλημα της έδρας του βολεϊκού Παναθηναϊκού αλλά κάτι που κρατάει, στην πρόσφατη εκδοχή του, μια τριετία δηλαδή μετά τη φυγή του τριφυλλιού από το Μαρούσι. Και μπορεί η συζήτηση περί γηπέδου να έχει εξαντληθεί πλήρως και τα δεδομένα να είναι γνωστά ωστόσο σίγουρα για τους φίλους του Παναθηναϊκού είναι μια κάπως αμήχανη στιγμή.
Βέβαια, η Γλυφάδα έχει υπάρχει πριν χρόνια έδρα του τριφυλλιού στο βόλεϊ οπότε υπάρχει κάποιου είδους σύνδεση με τη συγκεκριμένη έδρα. Το θετικό της υπόθεσης είναι πως οι πράσινες θα έχουν την ευτυχή συνθήκη να παίξουν μπροστά σε σχεδόν 3000 φίλους της ομάδας και ίσως και λίγο παραπάνω οπότε είναι δεδομένο ότι το «Μάκης Λιούγκας» θα γίνει, έστω και για μια μέρα, το σπίτι του Παναθηναϊκού με κάθε… μεγαλοπρέπεια και όπως του αξίζει. Γιατί είναι προφανές ότι τα εισιτήρια θα γίνουν καπνός σε μηδενικό χρόνο.
Το κομμάτι του Βοτανικού έχει συζητηθεί, έχει αναλυθεί, έχει αγαπηθεί και μισηθεί αλλά ένα είναι το σίγουρο. Πως όταν ολοκληρωθεί ο Παναθηναϊκός δε θα είναι πια πρόσφυγας στην ίδια του την πόλη και πως κάθε ιστορική του στιγμή θα έχει μια βάση, ένα σπίτι όπως αρμόζει στην ιστορία του αλλά και όπως αρμόζει στη σπουδαιότητα της στιγμής. Αν και είναι βέβαιο πως η καρδιά των Παναθηναϊκών θα χτυπάει πιο δυνατά κάθε φορά που θα περνάνε από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Και υπάρχει και μια μικρή λεπτομέρεια που μπορεί, εν τέλει, να μην παίζει κάποιο ρόλο αλλά είναι μια ιδιαίτερη σύνδεση. Στην ταινία του Χρήστου Δήμα, Ταξίδι στα αστέρια, υπάρχει μια σκηνή που έχει να κάνει με το Final 4 του Βερολίνου και που ο αείμνηστος Θανάσης Γιαννακόπουλος εκφράζει την ανησυχία του περί… Euroleague Mafia. Η σκηνή αυτή, λοιπόν, είναι γυρισμένη στο Κλειστό της Γλυφάδας. Ίσως από κάπου εκεί ψηλά ο Θανάσης Γιαννακόπουλος να δίνει την ευχή του στα κορίτσια του Παναθηναϊκού και να περιμένει, όπως και όλοι οι φίλοι της ομάδας, να έρθει ένας τίτλος τον οποίο ο ίδιος και όλη η οικογένειά του περίμεναν για χρόνια αλλά δεν είχαν την ευτυχία να πανηγυρίσουν.