Βράδυ Τρίτης, αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος Αθήνα. Εκεί που όλα μοιάζουν ήσυχα και ήρεμα, όπως μια τυπική Τρίτη το αεροδρόμιο αρχίζει να παίρνει χρώμα. Συγκεκριμένα πράσινο χρώμα. Περίπου 30 φίλοι του Παναθηναϊκού, άλλοι με διακριτικά, φανέλες και πράσινες μπλούζες, άλλοι χωρίς διακριτικά αλλά με ξεκάθαρο τον ενθουσιασμό στα πρόσωπά τους ετοιμάζονται να μπούνε στο αεροπλάνο για Μπολόνια, την πρώτη στάση του ταξιδιού.

Αυτή είναι μόλις μία «δόση» καθώς κάποιοι πιο… μερακλήδες ξεκίνησαν πιο νωρίς, κάποιοι κάνουν ένα απολαυστικό roadtrip, καθώς η Ιταλία πάντα προσφέρεται για κάτι τέτοιο, ενώ άλλοι περιμένουν τις πρωινές πτήσεις της Τετάρτης. Δεν είναι ακόμα ένα ταξίδι για τον Παναθηναϊκό αλλά μια πολυετής αναμονή. Είναι ενδεικτικό πως δεν είναι τυπικοί «πανηγυρτζήδες» που… είδαν φως και μπήκαν καθώς η συντριπτική πλειοψηφία θα σου μιλήσει για την πολύ καλή σεζόν της Παπαγεωργίου, την ψυχάρα Χατζηευστρατιάδου, την εντυπωσιακή Γουάτ και το πολυεργαλείο Λαμπκόφσκα και πάνω από όλα για τη σπουδαία Πέννυ. Ξέρουν καλά το τμήμα βόλεϊ ενώ οι περισσότεροι από αυτούς έχουν τον πονοκέφαλο της επόμενης εβδομάδας καθώς ο δεύτερος τελικός συμπέφτει με μια μεγάλη στιγμή του τμήματος πόλο το οποίο θέλουν επίσης να δουν στον ευρωπαϊκό προημιτελικό που έρχεται.

Το Πέζαρο αρχίζει να βάφεται πράσινο από το πρωί της Τετάρτης. Ένα τόσο όμορφο μέρος δίπλα στη θάλασσα, ένα μέρος ωστόσο που δύσκολα θα επισκεφτεί ένας Έλληνας αν δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Ένα μέρος που η κλασική μουσική χάρη στον Νικολό Παγκανίνι και τη λυρική σκηνή δίνει το δικό της χρώμα, το πάρκο Valentino Rossi καλεί τους φίλους της ταχύτητας να βγάλουν φωτογραφίες όπως και το μουσείο της Benelli. Και φυσικά η ατέλειωτη παραλία μοιάζει ιδανικό μέρος για μια βόλτα πριν από το ματς.

Είναι εντυπωσιακό πως ο κόσμους του Παναθηναϊκού τριγυρνάει γεμάτος χαμόγελο και χωρίς άγχος, όπως συχνά θα βλέπαμε από φιλάθλους και οπαδούς πριν από έναν ευρωπαϊκό τελικό. Αφενός γιατί άπαντες γνωρίζουν ότι όλα θα κριθούν οριστικά στη Γλυφάδα σε μια βδομάδα, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα του πρώτου τελικού, εκεί όπου το «Μάκης Λιούγκας» θα μοιάζει με καμίνι και αφετέρου γιατί αυτή η ομάδα, αυτό το τμήμα με αυτές της αθλήτριες και κυρίως με τον Αλεσάντρο Κιαπίνι τους έχει δώσει το δικαίωμα να ονειρεύονται. Όχι όμως να ονειρεύονται ουτοπίες αλλά να ονειρεύονται κάτι που μπορεί να πάρει σάρκα και οστά.

Το Γέσι, εκεί που το 2009 η Ρούξι Ντουμιτρέσκου και τα υπόλοιπα κορίτσια του τριφυλλιού έφτασαν στον τελικό, απέχει περίπου 60 χλμ. Απέχει όμως και 17 χρόνια όπου όλα έχουν αλλάξει. Ο Παναθηναϊκός του Τάκη Φλώρου ήταν μια πολύ καλή ομάδα τότε αλλά βρέθηκε στον τελικό ως απόλυτο αουτσάιντερ και πληγώθηκε από την ομάδα του Ντράγκαν Νέσιτς αλλά έχοντας την ικανοποίηση ότι αυτό μπορούσε και αυτό κατάφερε. Τώρα, ο Παναθηναϊκός μπορεί να είναι ένα κλικ πιο πίσω από τη Βαλεφόλια αλλά δεν είναι απόλυτο αουτσάιντερ. Η απόσταση των ομάδων δεν είναι χαοτική και οι ελπίδες για τρόπαιο έχουν υπόσταση. Αυτό το κατάφερε ένας Ιταλός που καλείται μέσα στη χώρα του να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό λίγο πιο κοντά, ένα βήμα από τη μεγάλη στιγμή και να ολοκληρώσει στην Αθήνα το βήμα που απομένει.

Σπουδαίος στρατηγός, με σπουδαίες μαχήτριες. Ο τέλειος συνδυασμός. Το πρώτο… επεισόδιο ξεκινάει σύντομα, με χαμόγελο και αισιοδοξία αλλά κυρίως με πολύ μεγάλη συγκέντρωση και πειθαρχία.