Δε χρειάζεται να αναλύσει κανείς πως το δεύτερο παιχνίδι ήταν σαφώς πιο ανταγωνιστικό από το πρώτο και πως ο Ολυμπιακός ήταν πολύ βελτιωμένος σε σχέση με αυτό που παρουσίασε στο Μετς. Ωστόσο είναι προφανές ότι οι ερυθρόλευκοι υστερούν σε πολλά στοιχεία και σε βάθος χρόνου αυτό γέρνει την πλάστιγγα όλο και περισσότερο υπέρ του Παναθηναϊκού.

Είναι κοινώς αποδεκτό από κάθε πλευρά ότι ο Ολυμπιακός δεν κάνει την καλύτερή του σεζόν. Παρόλα αυτά έχει καταφέρει να κατακτήσει ήδη δύο τίτλους και αυτό είναι σημαντικό για μια σεζόν σαν αυτή ακόμα και αν το League Cup και το Super Cup δεν είναι οι πρώτοι σε προτεραιότητα τίτλοι για κάθε ομάδα. Επειδή, όμως, σε κάθε μεγάλη ομάδα υπάρχει ένα ρητό που λέει winner takes all όλοι οι τίτλοι μετράνε και κάθε χαμένος τίτλος είναι αιτία για σκέψη και περισυλλογή. Άλλωστε ο Ανδρεόπουλος όποτε δήλωνε ως άλλος… τρελός του χωριού ότι ο Παναθηναϊκός διεκδικεί κάθε τίτλο μέσα στη σεζόν (το έχει δηλώσει ξανά και ξανά τα τελευταία χρόνια, κάθε Σεπτέμβριο) σημαίνει ακριβώς αυτό, πως πάντα υπάρχει χώρος για τρόπαια είτε είναι πρώτα ως στόχοι είτε είναι ένα απλό Super Cup. Αυτό δίνει ταυτότητα σε κάθε ομάδα.

Ο Παναθηναϊκός πόνεσε και πληγώθηκε μετά το χαμένο Super Cup στο Μαρκόπουλο, ειδικά με τον τρόπο που ήρθε, ο Ανδρεόπουλος στοχοποιήθηκε για ακόμα μια φορά αλλά υπήρχε ένα ενδιαφέρον στοιχείο σε όλη την ιστορία. Η σεζόν είχε ακόμα δρόμο. Και ένα ακόμα στοιχείο που παίζει κομβικό ρόλο είναι πως ο Παναθηναϊκός δεν έπαψε να είναι καλύτερος και αυτό έπρεπε να το δείξει. Σαφώς και ο κόουτς του Παναθηναϊκού είχε μερίδιο ευθύνης και όσον αφορά το χαμένο Super Cup αλλά και την ήττα στον ημιτελικό του League Cup αλλά εξίσου… ευθύνες έχει και για την κατάκτηση του Κυπέλλου αλλά και την εικόνα της ομάδας στο πρωτάθλημα.

Και δεν είναι μόνο το 2-0 στη σειρά των ημιτελικών αλλά όλο το στήσιμό της και η στελέχωσή της. Αυτό δεν είναι μόνο δουλειά του Ανδρεόπουλου αλλά και του Καραμαρούδη, του Πανταλέων, του Γόντικα και όσων έχουν μικρό ή μεγάλο λόγο στο στήσιμο της ομάδας. Το ότι οι πράσινοι έχουν τον πρώτο λόγο στο πρωτάθλημα και σε βάθος χρόνου απέδειξαν ότι είναι ανώτεροι από όλους τους ανταγωνιστές τους δεν αποτυπώνεται στη νίκη στο Ρέντη αλλά μάλλον εκεί είναι η κορύφωση αυτού. Ο Ολυμπιακός απέδειξε σε πολλά παιχνίδια του πρωταθλήματος πως οι μονάδες δεν μπορούν να κερδίσουν το σύνολο και αυτό έγινε ξανά και ξανά με τον Παναθηναϊκό, έγινε δις με τον Μίλωνα και έγινε δις και με τον ΠΑΟΚ. Ο Ατανασίγιεβις δεν είναι δυνατόν να κερδίσει μόνος του στα ντέρμπι και φυσικά δεν μπορεί να πάρει 100 επιθέσεις σε κάθε ματς. Η παρουσία του Πέριν φέτος δεν είναι όμοια με την περσυνή ενώ η αστοχία με τον Φρομ δεν μπορούμε να πούμε ότι διορθώθηκε απόλυτα με τον Σέντλατσεκ. Άλλωστε στα μέσα της σεζόν δεν είναι εύκολο να βρει κανείς πρωτοκλασάτο ακραίο ελεύθερο ώστε να κάνει τη διαφορά. Και μέσα σε όλα αυτά ο εξαιρετικός φέτος Πιτακούδης δεν έχει αξιοποιηθεί όσο ίσως να άξιζε.

Ο Παναθηναϊκός δεν έχτισε μια ομάδα με μονάδες αλλά μια ομάδα με βάση το σύνολο. Ακόμα και η επιλογή του Γιάντσουκ αντί του Ατσιομπαντισέι δεν ήταν κάτι που έγινε στην τύχη. Μπορεί ο Ρουμάνος να ήταν μια πολύ καλή επιλογή αλλά το κόστος του να περιμένει μια ομάδα ένα βασικό της γρανάζι να ξεπεράσει τραυματισμό είναι κάτι που θα πλήγωνε τον Παναθηναϊκό, θα αργούσε να φέρει χημεία και ισορροπίες και θα έμπλεκε την κατάσταση. Οπότε με τον Ουκρανό στο ρόστερ του ο Παναθηναϊκός βρήκε ρυθμό από νωρίς ακόμα και αν πέρασε μια περίοδο ντεφορμαρίσματος κατά τον Δεκέμβριο.

Οι πράσινοι κάλυψαν τις αδυναμίες που παρουσίασαν στο Ρέντη χάρη στο κοουτσάρισμα του Ανδρεόπουλου και χάρη στην ποιότητα που ήρθε από τον πάγκο. Ποιότητα έχει και ο Ολυμπιακός στον πάγκο αλλά όχι ετοιμότητα αφού φάνηκε πόσο καίρια ήταν η παρουσία του Χαράλαμπου Ανδρεόπουλου την κατάλληλη στιγμή. Ο Βουρδέρης, από την άλλη, σαφώς και αυτός έχει μερίδιο ευθύνης ωστόσο η περίπτωσή του είναι ιδιαίτερη. Έπεσε στα βαθιά σε μια δύσκολη περίοδο για τον Ολυμπιακό, δεν είχε πολλά περιθώρια να αλλάξει πράγματα και σε πολλές περιπτώσεις τα χέρια του έμοιαζαν δεμένα. Ενδεχομένως θα μπορούσε να έχει χειριστεί παιχνίδια όπως οι ημιτελικοί με καλύτερο τρόπο, όπως είχε κάνει στο Μαρκόπουλο, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτός η «πηγή του κακού» για την ομάδα του. Οι ημιτελικοί δεν τελείωσαν, βέβαια, και αν δε γράψει κανείς τρεις νίκες δεν βρίσκεται σε τελικούς. Αλλά όπως και να ‘χει αν οι πράσινοι μείνουν εκτός τελικών θα μιλάμε σίγουρα για κάζο μεγατόνων.

Πρωτότυπο άρθρο