Από sdna.gr
Η σύνθεση των ημιτελικών με Παναθηναϊκό, ΑΟ Θήρας, ΑΕΚ και ΖΑΟΝ ενδεχομένως να είναι μια τετράδα που ελάχιστοι να είχαν φανταστεί. Όχι τόσο όσον αφορά τον Παναθηναϊκό και τον ΑΟ Θήρας αλλά κυρίως για τις έτερες δύο ομάδες που συμπληρώνουν το παζλ. Και αυτό όχι γιατί τα μπάτζετ και τα στατιστικά κρίνουν τα πάντα αλλά κυρίως γιατί στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν οι προβλέψεις περί Ολυμπιακού και Πανιωνίου βασίζονταν στην αγωνιστική εικόνα τους.
Έχουμε δει σεζόν όπου η τετράδα των ημιτελικών περιελάμβανε Άρη και Αίαντα Ευόσμου ή σεζόν όπου η Θέτιδα τρύπωνε στα ημιτελικά (τα χρόνια που τα πλέι οφ δεν είχαν οκτάδα αλλά απευθείας τετράδα) αλλά μιλάμε για εποχές όπου ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ απουσίαζαν ενώ ο ΠΑΟΚ ήταν ακόμα… υπό κατασκευή. Το ότι σε ένα πρωτάθλημα με τους τρεις πρωτοπόρους να μοιάζουν με untouchables η προκρίσεις του ΖΑΟΝ και της ΑΕΚ αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία και θαυμασμό.
Και αν τα του ΖΑΟΝ τα αναλύσαμε λεπτομερώς ήρθε η ώρα της ΑΕΚ. Η συγκεκριμένη στήλη έχει τονίσει ξανά και ξανά πως η ΑΕΚ φέτος ήταν μια ομάδα μέτρια που στα χέρια του Ταμπουρατζή απέκτησε σχήμα και χρώμα. Το γεγονός ότι ένα σύνολο που στο ξεκίνημα της σεζόν έμοιαζε να μην έχει αρχή, μέση και τέλος αλλά μετατράπηκε σε μια ομάδα αν μη τι άλλο σταθερή και ενίοτε ανταγωνιστική ήταν 100% δουλειά του προπονητή. Και σίγουρα το ότι ο Ταμπουρατζής ζήτησε και πήρε ως άμεσο συνεργάτη τον Κώστα Στιβαχτή ήταν ένα στοιχείο που έκανε την Ένωση να έχει αξιοπιστία όσον αφορά τον πάγκο.
Για να δούμε και την απέναντι πλευρά, όμως, η αυλαία της σεζόν για τον Πανιώνιο συνοδεύεται με τη λέξη «αποτυχία» όχι γιατί το λέμε εμείς ή ο κόσμος αλλά γιατί οι ίδιοι οι άνθρωποι της ομάδας το έθεσαν καθ’ αυτό τον τρόπο. Αντικειμενικά, μια ομάδα που επιστρέφει στη Volley League και στη δεύτερη μόλις σεζόν κατακτάει δύο τίτλους, ακόμα και αν είναι ο τρίτος και ο τέταρτος κατά σειρά προτεραιότητας και σημασίας, ενώ ταυτόχρονα φτάνει στην τετράδα του Challenge Cup στην πρώτη ευρωπαϊκή της παρουσία σίγουρα δεν μπορεί να είναι άσχημη ακόμα και αν έχουν ξοδευτεί μεγάλα ποσά και απαρτίζεται από σπουδαίες προσωπικότητες. Άλλωστε ούτε η Ρώμη χτίστηκε σε μια μέρα πόσω μάλλον μια ομάδα της ελληνικής Volley League.
Ο Πανιώνιος κλήθηκε να ξαναβρεί την ηρεμία του και τα πατήματά του σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή της σεζόν όταν ο Νέσιτς με δική του επιθυμία αποχώρησε. Ο Οτσάλ είχε ελάχιστο χρόνο ώστε να δώσει τη δική του ταυτότητα στην ομάδα και ακόμα και η κατάκτηση του Κυπέλλου έγινε με την ομάδα να παίζει στον αυτόματο και μάλιστα με ομάδες που αποδείχθηκαν ότι εν τέλει δεν μπορούσαν να κοντράρουν τον «Ιστορικό», ούτε ο Ολυμπιακός αλλά ούτε ο ΑΟ Θήρας μπορούσαν να το κάνουν.
Την ίδια ώρα η ΑΕΚ είχε το πλεονέκτημα παρότι δεν είχε την ίδια ποιότητα στο ρόστερ να έχει δέσει ως σύνολο ακόμα και αν βασικά κομμάτια του παζλ απουσίαζαν με τραυματισμούς. Η αγωνιστική εκτόξευση της Καββαδία, η σπουδαία σεζόν της Κυπαρίσση, η ηρεμία που έβγαλε η Βάλκοβα, η πολύ καλή εικόνα της Γιουζγκέντς αλλά και ο «ηρωισμός» που παρουσίασαν όλες όσες πατούσαν αγωνιστικό χώρο προέρχεται από τη δουλειά του κόουτς.
Η θέληση και το πάθος που έβγαλε η Κυπαρίσση επιστρέφοντας από τραυματισμό είναι δείγμα του πάθους και της πίστης που είχε αυτή η ομάδα ενώ είναι εντυπωσιακό πως η Κλέπκου που τα τελευταία χρόνια ο ρόλος της και στον ΠΑΟΚ αλλά και στην ΑΕΚ δεν ήταν κατά βάση αρχικής εξάδας μπήκε σε τόσο δύσκολα παιχνίδια και με τόσο μεγάλη σημασία είχε τόσο καλή παρουσία. Και επιπλέον σε μια σεζόν που η Ξηντάρα ήταν πιο ώριμη από ποτέ έκανε το πικ της για φέτος την πιο κρίσιμη στιγμή.
Αυτή η σειρά αγώνων είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πως μια ομάδα που είναι απόλυτα διαβασμένη και προετοιμασμένη μπορεί να κερδίσει αντιπάλους με μεγαλύτερη δυναμική και μεγαλύτερο βάθος στον πάγκο. Αυτό βέβαια δε συμβαίνει μόνο στο βόλεϊ αλλά γενικότερα στον ομαδικό αθλητισμό καθώς όλα γίνονται με βάση το πλάνο και την καλή προετοιμασία και εκεί ο Ταμπουρατζής πήρε άριστα και απέδειξε πρώτα από όλα στην ίδια του την ομάδα πως οι λύσεις (όσον αφορά την επιλογή προπονητή) καμιά φορά είναι μπροστά στα μάτια μας και δε χρειάζονται ιδιαίτερα πειράματα.
Όσο για την… απαγορευμένη λέξη είναι μία και προφανής. Η λέξη «φαβορί» πρέπει να καταργηθεί μέχρι και την ανάδειξη του πρωταθλητή. Είναι ξεκάθαρο πως τίποτα δεν είναι προβλέψιμο και πως και οι τέσσερις ομάδες που βρίσκονται στην τελική ευθεία είναι ικανές για όλα οπότε οι προβλέψεις μπορούν να μείνουν στην άκρη και να απολαύσουμε το θέαμα που ακολουθεί στην πιο απρόβλεπτη σεζόν που έχουμε ζήσει.