Από sdna.gr
Λίγο πριν τα πλέι οφ ο Παναθηναϊκός είχε κάνει ξεκάθαρο πως είναι ανώτερος όλων χάρη στις εμφανίσεις του και έχοντας κατακτήσει την πρώτη θέση της regular season με μόλις μία ήττα. Αν υπήρχε κάτι που έμοιαζε με βαρίδιο ήταν πως σε μια πολύ καλή χρονιά οι πράσινες έχασαν νωρίς το στόχο του Κυπέλλου, δεν είχαν σαφώς συμμετοχή στο φετινό Super Cup οπότε ήταν ένας τίτλος που δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν, ενώ επιπλέον έχασαν την ευκαιρία να κατακτήσουν ευρωπαϊκό τρόπαιο. Έτσι, έφτασαν στην τελική ευθεία μιας τόσο καλής σεζόν χωρίς να έχουν κατακτήσει τρόπαιο και με το πρωτάθλημα να είναι ο έσχατος αλλά ταυτόχρονα και βασικότερος όλων.
Αγωνιστικά δε χρειάζεται μεγάλη ανάλυση καθώς ο Παναθηναϊκός, με εξαίρεση ένα σετ, ήταν κατά πολύ ανώτερος του ΖΑΟΝ και κατέκτησε πανάξια το τρόπαιο. Αυτό που θα μείνει, όμως, είναι οι ατέλειωτες εικόνες που γέννησε αυτή η βραδιά. Το είχαμε ξαναπεί, το ότι δε βλέπουμε κάποιο ντέρμπι αιωνίων στους τελικούς ή έστω ένα Παναθηναϊκός-Πανιώνιος δε μειώνει την εμπορικότητα τους. Το Μετς ήταν ένα καμίνι. Αλλά όχι ένα καμίνι από αυτά που συνοδεύονται με… τρομοκρατία και χυδαιότητα. Ήταν ένα απολαυστικό πάρτι, μια γιορτή που πέρασε με ευκολία από τις εξέδρες προς τον αγωνιστικό χώρο. Και αν οι παίκτριες εντός των γραμμών έκαναν τη δουλειά τους χωρίς να παρασυρθούν και να χάσουν το μυαλό τους ήταν ξεκάθαρο ότι στον πάγκο οι αθλήτριες απόλαυσαν κάθε δευτερόλεπτο ακόμα και αν δεν έπαιξαν.
Προφανώς και αυτή η ατμόσφαιρα δεν μπορούσε να αφήσει εκτός συζήτησης τον ΖΑΟΝ. Ο κόσμος αναγνώρισε τη σπουδαία προσπάθεια των φιλοξενούμενων και πρόσφερε ένα παρατεταμένο και ζεστό χειροκρότημα όπως ακριβώς άξιζε στην ομάδα του Μπάμπη Μυτσκίδη. Μπορεί να μην κατάφεραν να ακολουθήσουν το ρυθμό του Παναθηναϊκού σε κανένα από τα παιχνίδια της σειράς αλλά αυτό που κατάφεραν είναι τόσο σπουδαίο που αξίζει μια ξεχωριστή αναφορά.
Αυτό που έκανε ο Παναθηναϊκός καλύτερα από κάθε άλλον ήταν να θέσει όρια και στεγανά. Φυσικά και είχε πολύ καλό ρόστερ, φυσικά και είχε έναν εξαιρετικό προπονητή που έκανε κάθε μία αθλήτριά του ανεξαιρέτως να κάνει βήματα μπροστά και να γίνει ανώτερη. Κυρίως, όμως, έμοιαζε να δουλεύει με τεράστια συνέπεια και ανεπηρέαστη από καθετί εξωτερικό. Την ώρα που οι ανταγωνιστές του Παναθηναϊκού έβαζαν πίεση στους ίδιους τους εαυτούς τους ο Παναθηναϊκός έκανε… αποσυμπίεση.
Σε αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο ο Κιαπίνι καθώς κράτησε την ομάδα του απόλυτα συγκεντρωμένη και αυτό φάνηκε σε όλα τα μεγάλα παιχνίδια εντός των συνόρων με μία και μοναδική εξαίρεση, τον προημιτελικό του Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ. Αλλά και αυτό είναι κομμάτι του παιχνιδιού. Η αποτύπωση όλου αυτού είναι η απονομή.
Η Ρόγκα βρέθηκε για πρώτη φορά να σηκώνει τρόπαιο ως αρχηγός και εκεί έδειξε όλη τη μεγαλοπρέπειά της. Η κίνησή της στην απονομή ήταν σπουδαία με πολλαπλά μηνύματα. Το σενάριο της ζωής της Ρόγκα μοιάζει βγαλμένο από το Netflix και ο τρόπος με τον οποίο νίκησε κάθε μάχη της φτάνοντας ξανά στην κορυφή πρέπει να διδάσκεται σε παιδιά. Και φτάνοντας σε μια μεγάλη στιγμή, να σηκώσει δηλαδή τρόπαιο ως αρχηγός, φώναξε τρεις συμπαίκτριες. Οκ, αυτό το έχουμε ξαναδεί σε πολλές ομάδες και πολλά αθλήματα. Φώναξε, ωστόσο, τρεις συμπαίκτριες που του χρόνου θα είναι οι άμεσες ανταγωνίστριες του τίτλου. Είναι γνωστό πως Σάμανταν, Χατζηευστρατιάδου και Κωνσταντίνου θα στελεχώσουν τους μεγάλους αντιπάλους του Παναθηναϊκού την επόμενη σεζόν.
Αυτό δείχνει, από τη μία, ότι ο Παναθηναϊκός δούλεψε με απόλυτη συγκέντρωση μέχρι την τελευταία στιγμή. Μπορεί τα μεταγραφικά να είχαν απλωθεί σαν σύννεφο πάνω από κάθε γήπεδο αλλά αυτό δεν επηρέασε στο ελάχιστο καμία από τις παίκτριες που πέτυχαν το στόχο τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Από την άλλη, δείχνει το πόσο δεμένες ήταν όλες μεταξύ τους και παράλληλα πόσο μεγάλος σεβασμός υπάρχει ανάμεσα σε αυτές τις κυρίες. Όλες έδωσαν ψυχή και σώμα αλλά η τετράδα Ρόγκα, Σάμανταν, Χατζηευστρατιάδου και Κωνσταντίνου που έζησε τον Παναθηναϊκό λίγο παραπάνω σε βάθος χρόνου έκανε ξεκάθαρο πόσο πολύ ήθελε αυτό το τρόπαιο. Ειδικά η Χατζηευστρατιάδου η οποία με το τέλος του αγώνα δεν μπορούσε να κρύψει τη συγκίνησή της τυλιγμένη σε ένα πράσινο κασκόλ.
Ο Παναθηναϊκός πήρε αυτό που ήθελε και το έκανε με τρόπο εμφατικό. Δεν έφτασε τυχαία στην κορυφή αλλά το έκανε πειστικά παρουσιάζοντας ένα σύνολο απολαυστικό. Σε πέντε χρόνια οι πράσινες κατέκτησαν τέσσερα πρωταθλήματα, το καθένα με ξεχωριστό τρόπο και με άλλες ιδιαιτερότητες. Αυτή η version όμως ίσως να ήταν η καλύτερη παρουσιάζοντας ένα ρόστερ γεμάτο και με παίκτριες που χωρίς καμία εξαίρεση πρόσφεραν όλες τους. Κάποιες περισσότερο, άλλες λιγότερο αλλά όλες τους είχαν τις στιγμές που έλαμψαν και αυτό χάρη στο… μαγικό ραβδί του Κιαπίνι. Και αυτό είναι μόνο η αρχή αφού η νέα σεζόν αναμένεται ακόμα καλύτερη.