Μέσα σε διάστημα ημερών, ολοκληρώθηκαν τα δύο βασικότερα πρωταθλήματα γυναικών στην Ελλάδα. Το μπάσκετ και το βόλεϊ. Το κοντράστ ήταν εντελώς διαφορετικό. Από τη μία ντροπή για την κατάντια που έφερε η Ομοσπονδία για χάρη μιας ομάδας και ενός πολιτικού, από την άλλη υγεία, κόσμος, αθλητικό πνεύμα. 

Ο Αθηναϊκός του Χαρδαλιά κατέκτησε το πρωτάθλημα στο μπάσκετ γυναικών. Τίτλος που κρίθηκε στα γραφεία της ΕΟΚ. Με πολλές σκιές, το όνομα του Λιόλιου να σκεπάζει τα πάντα και τελικά να γίνεται φιέστα με 80-90 άτομα. Μια ομάδα να σηκώνει το τρόπαιο με αστυνομικές «κλούβες» να είναι εκεί. Λες και οι… εχθροί παραμόνευαν τον Αθηναϊκό. 

Στο βόλεϊ τα πάντα ήταν διαφορετικά. Τελικοί με ανάλογη αντιπαλότητα, καθώς ο Παναθηναϊκός έπαιζε με τον ΖΑΟΝ. Πουθενά δεν αποκλείστηκε κανείς οπαδός. Πουθενά δεν δημιουργήθηκε το παραμικρό πρόβλημα. Το τελευταίο ματς έγινε στο κατάμεστο Μετς. Sold out. 

Η Ομοσπονδία του βόλεϊ ήταν εκεί, ο πρόεδρος Καραμπέτσος παρών. Έδωσε μετάλλια, πέρασε απαρατήρητος γιατί έχει τον σεβασμό όλων για το γεγονός ότι τα πρωταθλήματα κρίνονται στα γήπεδα και επικρατεί σε όλους η άποψη ότι η ΕΟΠΕ δεν παρεμβαίνει. Ολες οι ομάδες αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. 

Οι «πράσινοι» νίκησαν κι έκαναν τη δική τους φιέστα. Χειροκροτώντας τις αντίπαλες όταν πήγαν να πάρουν τα μετάλλιά τους. Θρίαμβος αθλητικού πνεύματος στα ερασιτεχνικά σπορ. Ακόμη κι αν ήταν ένας μεγάλος σύλλογος με μια αντίπαλο από συνοικία της Αττικής. Άλλωστε και στο μπάσκετ το ίδιο ακριβώς συνέβη, με το αντίθετο αποτέλεσμα όμως. Λόγω των ανθρώπινων παρεμβάσεων. 

Οι 80-90 στη φιέστα του Αθηναϊκού, είδαν τις αθλήτριες να σηκώνουν το τρόπαιο και να φεύγουν. Ξέρουν κι αυτές πως δεν το κέρδισαν στο παρκέ, αλλά επειδή κάποιοι είχαν αποφασίσει σε ποια πλευρά πρέπει να καταλήξει το τρόπαιο. Κανείς δεν αποθέωσε τον Χαρδαλιά. Έλειπε και ο Λιόλιος. Ουσιαστικά μια φιέστα που έμοιαζε με πάρτι που δεν πήγαν ούτε οι καλεσμένοι. 

Από την άλλη χιλιάδες κόσμου να εκτινάσσουν το ενδιαφέρον και τη χαρά του αθλήματος. Στο Μετς μάλιστα, ακούστηκε και το όνομα του Λιόλιου, αλλά και του Χαρδαλιά. Όχι για… συγχαρητήρια φυσικά. Τα συνθήματα ήταν δυνατά και ενδεικτικά της γεύσης που άφησαν στους φιλάθλους. Τους αποκλεισμένους. Στην κοινωνία την ίδια. 

Τα συνθήματα έφτασαν μέχρι τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Καλό θα ήταν να τον ενημερώσουν για το γεγονός. Το οποίο σαφώς κανείς δεν επιβραβεύει ή επικροτεί, όμως είναι μια αυθόρμητη αντίδραση ανθρώπων που τους έφεραν στο… αμήν. Ποιοι το έκαναν; Γιατί το έκαναν; Αυτά πρέπει να τα μάθει ο πρωθυπουργός. Για να ξέρει τι κάνει ο περιφερειάρχης, αλλά κυρίως τι κάνει ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας μπάσκετ. Με τις συνέπειες να φτάνουν μέχρι τον ίδιο πλέον. 

Και την πολιτική φθορά να αγγίζει την ίδια την κυβέρνηση για όσα διαπράττουν δικοί της άνθρωποι. Με χιλιάδες πολίτες στα social media να ωρύονται ότι θα «ανταποδώσουν» στις προσεχείς εκλογές. Παράλογο; Ισως. Όταν όμως σπέρνεις ανέμους, θερίζεις θύελλες και η κυβέρνηση άφησε ανεξέλεγκτο το μπάσκετ στα χέρια των Λιόλιων να ορίζουν διαιτητές, να κάνουν όργια προκαλώντας οργή.  

Διαφορές εκκωφαντικές. Σε δύο αθλήματα γυναικών, με ίδια αντιπαλότητα ανάμεσα στις ομάδες. Από τη μία τα πάντα κρίθηκαν στον αγωνιστικό χώρο, όπως άρμοζε. Από την άλλη ένας τίτλος… μαριονέτα. Κούνησαν τα σχοινιά και κρίθηκαν όλα, αποκλείοντας και δημιουργώντας οργή στον κόσμο. 

Από την ντροπή στην αποθέωση. Από την εύνοια στο ευ αγωνίζεσθαι. Μερικές μέρες απόσταση.

Πρωτότυπο άρθρο