Η διεθνής κεντρικός εξήγησε πως, παρότι έζησε σπουδαίες στιγμές και τίτλους στα πέντε χρόνια της στον Παναθηναϊκό, η περασμένη σεζόν ήταν ιδιαίτερα απαιτητική λόγω τραυματισμού και ψυχολογικής πίεσης. Όπως τόνισε, η απουσία πρότασης ανανέωσης την οδήγησε στο να εξετάσει άλλες επιλογές.

Παρά το συναισθηματικό «δέσιμο» με τους «πράσινους», υπογράμμισε ότι θέλει να συνεχίσει να εξελίσσεται και να διεκδικεί τίτλους, ενώ ξεκαθάρισε πως η αγάπη της για την Εθνική ομάδα και το βόλεϊ παραμένει πάνω από κάθε συλλογική αντιπαλότητα.

Αναλυτικά όσα είπε: 

- Θέλω να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω. Ποιος ήταν ο άνθρωπος που σε έφερε στον Παναθηναϊκό και τι θυμάσαι από εκείνη την πρώτη επαφή;

«Δεν ήταν μόνο ένας άνθρωπος. Η πρώτη μου επικοινωνία ήταν με τον Τάκη Μαλακατέ, ο οποίος μπορεί να μην είναι πλέον πρόεδρος, αλλά μέχρι και σήμερα βρίσκεται στο γήπεδο, στηρίζει και αγαπάει την ομάδα.

Παράλληλα, είχα μιλήσει και με τον Θάνο Αραγιάννη, που τότε ήταν στην πρώτη του χρονιά ως χρηματοδότης, αλλά και με τον Απόστολο Οικονόμου, ο οποίος σήμερα είναι Ομοσπονδιακός προπονητής και τότε είχε αναλάβει ένα πρότζεκτ με στόχο να επιστρέψει ο Παναθηναϊκός στους τίτλους, φέρνοντας και μεγάλα ονόματα στην ομάδα.

Οπότε θα έλεγα ότι και οι τρεις αυτοί άνθρωποι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην απόφασή μου να έρθω στον Παναθηναϊκό».

- Πώς έζησες τη φετινή σεζόν;

«Ψυχικά, λόγω και του τραυματισμού μου, θα πω ότι την βίωσα πάρα πολύ άσχημα αυτήν τη χρονιά. Βέβαια η αρχή έγινε πέρσι στο τέλος του πρωταθλήματος.  Έτσι όπως εξελίχθηκε, γιατί δυστυχώς δεν μπορέσαμε να διεκδικήσουμε τον τίτλο, γίνανε κάποιες επιλογές οι οποίες δεν μπορέσανε να δέσουνε με την ομάδα και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην καταφέρουμε τον τελικό μας στόχο. Κάθε εμπόδιο για καλό όμως. Προφανώς ο πρωταθλητισμός τα έχει και αυτά . Δεν μπορείς να είσαι συνέχεια στην πρώτη θέση. Ίσα-ίσα χρειάζονται και οι ήττες για να καταλαβαίνουμε πού πρέπει να εστιάσουμε, πόσο να πρέπει να δουλέψουμε και ομαδικά αλλά και με τον εαυτό μας».

- Κάποια στιγμή έρχεται η πρόταση από τον Ολυμπιακό. Ήταν κάτι που το είχες ποτέ φανταστεί, σε «έπιασε» απροετοίμαστη, σε βρήκε πάνω σε σημείο αγωνιστικής αβεβαιότητας; Δώσε μας το στίγμα.

«Πολύ καλή ερώτηση και νομίζω ότι θα μου κάνει καλό να την απαντήσω για το βγάλω από μέσα μου. Η αλήθεια είναι ότι είμαστε αθλητές, είμαστε αναλώσιμοι, σωματικά μεγαλώνουμε.

Προερχόμαστε από μία γενιά, η οποία από νεαρές ηλικίες θεωρώ ότι ξέραμε πως θέλουμε να παίξουμε επαγγελματικά βόλεϊ κάτι το οποίο σημαίνει ότι καταπονείς το σώμα σου από μικρή ηλικία, θυσιάζεις πάρα πολλά πράγματα. Το να είσαι μακριά από το σπίτι σου, το να προπονείσαι καθημερινά, να ταξιδεύεις, να μην έχεις ρεπό, να απουσιάζεις από γιορτές, από τα οικογενειακά τραπέζια.

Παρόλα αυτά, αυτός ο δρόμος ήταν πάντα συνειδητή επιλογή για μένα. Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να ξεκινά το βόλεϊ και ναι, ίσως και επειδή οι γονείς μου δεν με ήθελαν απλώς στο σπίτι μπροστά στην τηλεόραση. Στην πορεία, είδα ότι μου ταιριάζει, ότι έχω κλίση.

Και θυμάμαι έντονα όταν γυρνούσα σπίτι, νομίζω ήμουνα στην ηλικία 14-15 χρονών, στους τελικούς Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού τότε, τις εποχές που οι ομάδες οικονομικά και σε θέμα επίπεδου ήταν για τα τότε δεδομένα στην καλύτερη τους φάση για το ελληνικό βόλεϊ. Καθόμουν ακριβώς μπροστά στην τηλεόραση και έλεγα ότι μια μέρα θέλω να παίξω σε αυτές τις ομάδες.

Τώρα αν πρέπει να κοιτάξω το καλό μου και πρέπει μετά από μια 5ετή παρουσία στην ομάδα του Παναθηναϊκού και να πάρω μεταγραφή στον Ολυμπιακό θα το κάνω και είναι χαρά μου και τιμή μου που θα αγωνιστώ σε εξίσου μια μεγάλη ομάδα και θα διεκδικήσω τίτλου.

Όσο και αν πονάει αυτό τον κόσμο, εγώ θα κάνω το καλύτερο για εμένα, δεν κλείνω καμία πόρτα, δεν απορρίπτω κανέναν γιατί στο τέλος της ημέρας εγώ γυρίζω στο σπίτι με τον εαυτό μου αναλογιζόμενη τις ευθύνες αλλά και τις θυσίες που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια».

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη με ένα κλικ εδώ. 

Πρωτότυπο άρθρο