Αν αφήσουμε στην άκρη το πρώτο μισό της σεζόν όπου τα πράγματα ήταν αρκετά ρευστά για όλες τις ομάδες ο Παναθηναϊκός ήταν αυτός που από τον Ιανουάριο και μετά είχε τον πρώτο λόγο. Οι πράσινοι ανέβαζαν την απόδοσή τους όσο περνούσε ο καιρός και έδειχναν στην πράξη ότι είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους.

Ωστόσο επειδή τίποτα δεν τελειώνει τον Μάρτιο, μαζί με το φινάλε της regular season, ότι έχτιζαν για τόσο καιρό έπρεπε να το επιβεβαιώσουν και στα πλέι οφ. Και όλα αυτά κόντρα στον ΠΑΟΚ που αναστήθηκε παίζοντας πολύ καλά στα κρίσιμα ματς αλλά κυρίως βγάζοντας χαρακτήρα τόσο στα κομβικά παιχνίδια με τον Μίλωνα όσο και σε μεγάλο μέρος των τελικών.

Η εικόνα του τέταρτου τελικού ήταν μια μικρογραφία από ότι έχουμε δει όλο το τελευταίο διάστημα. Ένας ΠΑΟΚ απόλυτα ανταγωνιστικός και ικανός για όλα αλλά και ένας Παναθηναϊκός πολυδιάστατος που στο τέλος καταφέρνει με τον πλουραλισμό και τις προσωπικότητές του να πάρει αυτό που θέλει. Αυτό φάνηκε σε μεγάλο βαθμό όταν ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος έβαλε στο παιχνίδι τον Χαράλαμπο Ανδρεόπουλο αντί του Πρωτοψάλτη. Ουσιαστικά ο Παναθηναϊκός από τα μισά και μετά έπαιξε χωρίς τον καλύτερο του παίκτη που ωστόσο στο συγκεκριμένο παιχνίδι ίσως να μην ήταν στο 100% μετά το δεύτερο σετ και αυτό οδήγησε στην αντικατάστασή του. Και παρόλα αυτά όχι μόνο η ομάδα δεν έχασε σε ποιότητα αλλά έγινε ακόμα καλύτερη.

Ενδεχομένως ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να ρίξει μισό κλικ από την πίεση του στο σερβίς καθώς τα πολλά λάθη από τα 9 μέτρα κόστισαν αρκετά στα προηγούμενα παιχνίδια. Παρόλα αυτά αυτό δε μετέτρεψε τα σερβίς των πρασίνων σε εύκολη υπόθεση ειδικά στις περιστροφές με τον Γιάντσουκ και τον Νίλσεν. Αλλά αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν ο πλουραλισμός. Μπορεί η παρουσία του Κοβάσεβιτς να έκανε πιο απειλητικό τον ΠΑΟΚ αλλά ήταν φανερό χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση πως σχεδόν όλες οι πάσες του Γαλιώτου έψαχναν τον Ερνάντεζ την ώρα που ο Παναθηναϊκός είχε λύσεις από παντού.

Το κέντρο του ΠΑΟΚ ήταν αυτό που έδωσε την ώθηση κυρίως στο δεύτερο σετ αλλά εφόσον αυτό δε συνεχίστηκε η δουλειά των πρασίνων έγινε λίγο πιο βατή. Όλα αυτά σε ένα ματς που ο Σπίριτο επέστρεψε στις καλές του εμφανίσεις και διάβασε σωστά τις αδυναμίες του απέναντι μπλοκ. Και φυσικά την ίδια ώρα ο Νίλσεν δε θύμιζε σε καμία περίπτωση την εικόνα του προηγούμενου ματς όπου έμοιαζε με σκιά του εαυτού του.

Καμιά φορά οι θεωρίες, τα στατιστικά και τα νούμερα είναι περιττά αλλά είναι προφανές ότι ο Παναθηναϊκός έκανε πορεία που έμοιαζε με ευθεία γραμμή που ανεβαίνει διαρκώς ενώ ο ΠΑΟΚ ήταν μια καμπύλη που πήγαινε πολύ ψηλά και πολύ χαμηλά οπότε είναι εύκολα αντιληπτό πως η ομάδα που είναι πιο σταθερή σε διάρκεια εβδομάδων μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα και πιο ουσιαστικά μια σειρά τελικών. Ο Ανδρεόπουλος είχε καταφέρει πολλά όλα αυτά τα χρόνια, είχε φέρει τίτλους αλλά του έλλειπαν δύο πράγματα. Η «κατάρα» του Κυπέλλου ξορκίστηκε στη Λάρισα και επιπλέον ο Παναθηναϊκός κατάφερε μετά από πολλά χρόνια να κάνει back to back κατάκτηση πρωταθλήματος. Και αυτό σε μια σεζόν με πίεση, ένταση, γκρίνιες και αμφισβήτηση. Αλλά επειδή στο… τέλος ξυρίζουν το γαμπρό το φινάλε μόνο χαμόγελα μπορεί να φέρει στον Παναθηναϊκό.

Όσο για τον ΠΑΟΚ είναι δύσκολο να βγάλει κανείς συμπεράσματα. Από τη μία είναι πολύ σπουδαίο ότι ξεπέρασε ένα φορτηγό προβλήματα, λάθη και κακές επιλογές στο χτίσιμο της ομάδας, ανέκαμψε και μάλιστα αφήνοντας εκτός τελικών τον πολύ καλό Μίλωνα και φυσικά έχοντας παίξει στον τελικό του League Cup προηγουμένως. Από την άλλη ακόμα και έτσι διέθετε ένα πολύ καλό ρόστερ στο δεύτερο μισό της σεζόν. Ένα σύνολο με τρομερή ποιότητα και δυναμική. Επειδή, όμως, όπως λέει το κλισέ «θα φανεί στο χειροκρότημα» οι φίλοι του ΠΑΟΚ έδωσαν την απάντηση. Το χειροκρότημα μετά το τέλος του ματς δείχνει πως ο ΠΑΟΚ μπορεί να κρατήσει χαμόγελο ακόμα και αν έμεινε χωρίς τίτλο. Και σίγουρα ένα μεγάλο μερίδιο αυτού του χαμόγελου ανήκει στον Μαμάη για την σπουδαία προσπάθεια που έκανε όλη τη σεζόν κρατώντας τον ΠΑΟΚ ψηλά.

Πρωτότυπο άρθρο