Από sdna.gr
Το ότι η σεζόν ολοκληρώθηκε χωρίς κάποιο τίτλο και με την ομάδα να μοιάζει απόλυτα απρόβλεπτη είναι σαφώς απογοητευτικό. Άλλωστε στόχος των ανθρώπων του δικεφάλου ήταν τα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ να συνοδευτούν με χαμόγελα και τρόπαια. Στον αθλητισμό, όμως, ισχύει απόλυτα το «όπως έστρωσες θα κοιμηθείς» και κάτι τέτοιο συνέβη και στο δικέφαλο.
Μπορεί η μεταγραφή Ερνάντεζ το περασμένο καλοκαίρι να γέμισε ενθουσιασμό και ελπίδα για κάτι καλό αλλά ένας καλός διαγώνιος δεν είναι αρκετός. Αρχικά, ο ΠΑΟΚ επέλεξε να πορευτεί για άλλη μια χρονιά με τον Γιόσκο Μιλενκόσκι στον πάγκο κάτι που δεν κράτησε πολύ. Ο Σκοπιανός κόουτς ήταν ο πρώτος μετά από χρόνια που κέρδισε την εμπιστοσύνη της διοίκησης για τόσο μεγάλο διάστημα και παρότι δεν έφερε στον ΠΑΟΚ ένα καράβι τίτλους είχε αφήσει θετικό στίγμα. Παρόλα αυτά τα καλά και τα άσχημα στοιχεία του τα ήξεραν οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ. Οπότε το γεγονός ότι πήρε το πράσινο φως το καλοκαίρι αλλά το φθινόπωρο κρίθηκε ανεπαρκής και οδηγήθηκε στην έξοδο είναι το πρώτο φάουλ. Εφόσον ερχόταν… κορεσμός η αλλαγή προπονητή θα μπορούσε πολύ εύκολα να έχει προβλεφθεί και ο σχεδιασμός να έχει ξεκινήσει με άλλο προπονητή.
Επιπλέον, ο ΠΑΟΚ είχε στη διάθεσή του έναν πολύ καλό λίμπερο, τον Μενέλαο Κοκκινάκη. Η επιλογή να επιστρέψει σε θέση ακραίου μετά από σχεδόν μια εξαετία ήταν μάλλον ακατανόητη. Ο Μιχελάκης δεν ήταν κακός αλλά ακόμα και έτσι ο ΠΑΟΚ στερήθηκε έναν καλό λίμπερο σαν τον Κοκκινάκη και έκανε πιο σύνθετα τα δεδομένα στους ακραίους. Δεδομένου ότι το δίδυμο Κόλεφ και Τζέντρικ καθιερώθηκε στους κεντρικούς και ο Ερνάντεζ δεν έλλειπε ποτέ από την εξάδα η επιλογή του τέταρτου ξένου γινόταν μεταξύ Τόρες και Κοβάσεβιτς.
Από τη στιγμή που αποκτήθηκε ο Σέρβος ήταν προφανές ότι ο ΠΑΟΚ έβαλε στη μηχανή του ένα υπερόπλο αλλά ταυτόχρονα και έναν παίκτη με εκρήξεις, διακυμάνσεις και ιδιαίτερο χαρακτήρα. Και αφού υπήρξαν στιγμές που φάνηκε ότι δεν είναι αναντικατάστατος ο Λάζαρο Τόρες άρπαξε τις ευκαιρίες του. Ωστόσο ο Τόρες μπορεί να έχει πολλά θετικά στο παιχνίδι του αλλά εξακολουθεί να μην είναι Κοβάσεβιτς και αυτό στην κρίσιμη στιγμή παίζει το ρόλο του. Ενδεχομένως ο Κουβανός να ήταν σε καλύτερη κατάσταση από τον Κοβάσεβιτς αλλά ποιος προπονητής θα μπορούσε να αφήσει έξω έναν ακραίο με την κλάση του Σέρβου σε ένα ματς do or die; Η απόφαση του Μαμάη δεν ήταν παράλογη αλλά εν τέλει δε λειτούργησε.
Ουσιαστικά ο ΠΑΟΚ απέκτησε έναν παίκτη τεράστιας κλάσης χωρίς να μπορεί να τον εμπιστευτεί με κλειστά μάτια ως βασικό και αναντικατάστατο. Κάτι που αντίθετα δε συνέβη με τον Τζέντρικ που έμοιαζε όντως αναντικατάστατος. Το χειρότερο, όμως, ήταν πως με αυτό το πλάνο ο ΠΑΟΚ δεν είχε μια εξίσου καλή εναλλακτική στον πάγκο καθώς όταν ο Κοβάσεβιτς ήταν στην τετράδα των ξένων και κατά συνέπεια βασικός τότε ο Τόρες ήταν εκτός αποστολής, και το αντίθετο. Έτσι, ο ΠΑΟΚ είχε περιορισμένο ροτέισον και έναν πάγκο που έμοιαζε πιο φτωχός σε σχέση με τον Παναθηναϊκό ή ακόμα και τον Μίλωνα.
Σε μεγάλο βαθμό ο ΠΑΟΚ πληγώθηκε φέτος από την υποδοχή του και αυτό φάνηκε σε όλα τα μεγάλα παιχνίδια με αποκορύφωμα τους τελικούς. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Ερνάντεζ δέχτηκε ένα σωρό μπλοκ ειδικά στο τέταρτο και πιο κομβικό παιχνίδι. Η κακή υποδοχή και η δυσκολία στις πάσες του Γαλιώτου ήταν μια αλληλουχία που έφερνε τακτικά τον Κουβανό διαγώνιο σε δύσκολες προϋποθέσεις κάτι που κόστισε. Και όλα αυτά έχουν να κάνουν σε μεγάλο βαθμό και με το αρχικό πλάνο που προείπαμε σχετικά με την περίπτωση Κοκκινάκη.
Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν μια ομάδα που μπήκε στη μάχη με περιορισμένο μπάτζετ ή με συντηρητικό σχεδιασμό. Αποδείχθηκε πως είχε δυνατό πορτοφόλι φέρνοντας παίκτες υψηλού επιπέδου και με βαριά συμβόλαια. Το πρόβλημα ήταν ο κακός σχεδιασμός και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως αυτό δε συνέβη για πρώτο φορά. Κάθε πάθημα μπορεί να γίνεται μάθημα, βέβαια, και μένει να δούμε τι μπορεί να αλλάξει ενόψει της επόμενης σεζόν.