Ένας Παναθηναϊκός σχεδόν σε αποσύνθεση, ένα παιχνίδι με άδειες εξέδρες λόγω τιμωρίας και 16 χρόνια στα όρια της παρακμής. Έτσι τα έφερε η μοίρα τη μέρα που το γήπεδο της Λεωφόρου… αποσύρεται από την ενεργό δράση. Ένα γήπεδο που για 104 χρόνια γράφει ιστορία με κάθε τρόπο και ξεπερνάει τα όρια του Παναθηναϊκού αλλά οριακά και του αθλητισμού. Ακόμα και οι μεγαλύτερες στιγμές των αντιπάλων του τριφυλλιού γράφτηκαν σε αυτό το μέρος, η νίκη του Ολυμπιακού επί της Σάντος που έγινε και ύμνος των ερυθρόλευκων, έγινε στη Λεωφόρο, οι πιο λαμπρές στιγμές της εθνικής Ελλάδος γράφτηκαν σε αυτό το γήπεδο ενώ ακόμα και στιγμές πολιτισμού, συναυλίες και γιορτές έγιναν εκεί.

Καμία υπερβολή, λοιπόν, δεν υπάρχει στο ότι αυτός ο χώρος κουβαλάει μνήμες και ιστορίες που τον καθιστούν σε μια δεύτερη… Ακρόπολη. Καμία υπερβολή επίσης δε χωράει στο ότι το “αντίο” σε αυτό το μέρος δεν ήταν αυτό που του άξιζε. Ή μάλλον όχι, υπάρχει και η φιέστα του βόλεϊ λίγες μέρες πριν που έδωσε μια ισχυρή δόση υπερηφάνειας και αγνής Παναθηναϊκός αγάπης στο γήπεδο αυτό. Επειδή, όμως, καλώς ή κακώς το ποδόσφαιρο είναι αυτό που κατά κύριο λόγο γεννάει νέους οπαδούς και προσελκύει την επόμενη γενικά υποστηρικτών της ομάδας είναι παράλληλα και η μεγαλύτερη πληγή του συλλόγου.

Το τμήμα μπάσκετ πέρασε μια δύσκολη περίοδο αλλά κατάφερε να σταθεί ξανά στα πόδια του και να ξαναγίνει ότι ορίζει η ταυτότητά τους, ένας κολοσσός της Ευρώπης ενώ τα τμήματα του ερασιτέχνη άφησαν για τα καλά πίσω τους τις μαύρες μέρες και διανύουν ίσως τα πιο παραγωγικά τους χρόνια. Τι γίνεται λοιπόν με το τμήμα του ποδοσφαίρου; Υπάρχει η γνωστή ιστορία για το καράβι του Ιάσωνα που για να διατηρηθεί στο πέρασμα των χρόνων του άλλαζαν τα υλικά, τα ξύλα, το κατάρτι οπότε τελικά ήταν το ίδιο ή κάτι διαφορετικό πλέον; Έτσι και ο Παναθηναϊκός. Μια ομάδα που ήταν κυρίαρχη εντός των συνόρων και σήκωνε ανάστημα σε κάθε υπερδύναμη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρο είναι πλέον ίδια ή έχει αλλοιώσει το DNA της ζώντας πλέον με αναμνήσεις;

Λένε ότι όπως στη ζωή έτσι και στον αθλητισμό καμιά φορά πρέπει να φτάσεις στον πάτο για να ξαναγεννηθείς. Το τμήμα βόλεϊ έφτασε χαμηλά, κινδύνευσε και ξαναγεννήθηκε με μεγαλοπρέπεια, το μπάσκετ γυναικών έφτασε στην Α2 και ξαναστάθηκε στα πόδια του και έφτασε ακόμα ψηλότερα. Το ποδόσφαιρο, με τη σειρά του, όχι μόνο πέρασε μια δεκαετία γεμάτη πίκρες και καταστροφές αλλά εξακολουθεί να μη βλέπει… φως. Μπορεί κατά διαστήματα να υπήρξαν εκλάμπεις όπως η περίοδος Αναστασίου που έφερε Κύπελλο, ωραία μπάλα και ξαναέκανε τον Παναθηναϊκό έστω και για λίγο διεκδικητή του πρωταθλήματος, υπήρχε η περίοδος Δώνη και Ουζουνίδη που για λίγο κάτι φάνηκε να αλλάζει αλλά χωρίς συνέχεια και φυσικά και η περίοδος Γιοβάνοβιτς που πραγματικά το τριφύλλι είχε DNA από τα παλιά. Η αλήθεια είναι, όμως, πως συνολικά ο Παναθηναϊκός δεν ανέκαμψε ποτέ ακόμα και αν έφτασε τόσο κοντά στο πρωτάθλημα του 2023, ακόμα και αν έσβησε τη ντροπή της ευρωπαϊκής τιμωρίας και μη συμμετοχής τα προηγούμενα χρόνια, ακόμα και αν κατέκτησε Κύπελλα Ελλάδος.

Το τι φταίει δε χωράει μεγάλη ανάλυση και τα δεδομένα είναι λίγο πολύ γνωστά. Το ζητούμενο είναι πως ένας σύλλογος σαν αυτόν δεν μπορεί να ζει με αναμνήσεις αλλά χρειάζεται να δημιουργήσει καινούργιες. Το 1971 είναι ένδοξο και αξεπέραστο, όπως και όσα ακολούθησαν με το 1985 και το 1996 κλπ. Οι τίτλοι και οι προσωπικότητες που πέρασαν από Λεωφόρο και ΟΑΚΑ δεν παραβλέπονται και δε θα ξεχαστούν ποτέ. Αλλά δεν μπορεί ένας οργανισμός σαν τον Παναθηναϊκό να αναπολεί μονίμως τα παλιά. Αυτά έχουν ήδη καταγραφεί και θα παραμένουν παράσημα και καμάρι αλλά αν δε γραφτούν νέες εξίσου ένδοξες σελίδες ο Παναθηναϊκός θα παραμένει πληγωμένος και μακριά από το δικό του DNA. Αυτό το DNA έχει την ιδιαιτερότητα να ξαναγεννάει το σύλλογο από τις στάχτες του αλλά αυτό δε χωράει άλλη αναμονή, έχει ήδη αργήσει.

Η Λεωφόρος, λοιπόν, δεν πήρε αυτό που της άξιζε ως αποχαιρετισμό ωστόσο θα είναι πάντα εκεί, στους πρόποδες του Λυκαβηττού ακόμα και αν έρθει η ώρα να γκρεμιστεί και θα συνοδεύεται με μεγαλείο. Ο πληγωμένος Παναθηναϊκός των τελευταίων χρόνων δε μπορεί να σβήσει το μεγαλείο των 100+ χρόνων αυτού του γηπέδου γιατί πολύ απλά οι ένδοξες στιγμές ήταν απείρως περισσότερες και ας μας συγχωρέσει ο Απόστολος Νικολαϊδης που συνοδεύει με το όνομά του αυτό το γήπεδο για το ψυχρό και άχαρο “αντίο” της 17ης Μαΐου.

Πρωτότυπο άρθρο