Από sdna.gr
Υπάρχουν δύο τρόποι για να την περιγράψει κανείς. Μπορείς να πεις, για παράδειγμα, ότι βρίσκεται μεταξύ των Άνδεων και του νότιου Ατλαντικού Ωκεανού. Ότι είναι η δεύτερη σε έκταση χώρα της Λατινικής Αμερικής μετά τη Βραζιλία. Ότι συνορεύει με τις Ουρουγουάη, Βραζιλία, Παραγουάη, Βολιβία και Χιλή. Ότι πήρε την ονομασία της από το «αργέντουμ» (άργυρος), το πολύτιμο μέταλλο το οποίο προμηθεύονταν οι πρώτες ευρωπαϊκές αποικίες από την περιοχή.
Και, ξέρεις κάτι; Θα γίνεις κατανοητός. Αλλά, να: θα είσαι ξενέρωτος.
Δοκίμασε καλύτερα αυτό:
Αργεντινή.
Η χώρα του Μαραντόνα και του Μέσι. Η χώρα που κατάφερε να μετατρέψει το ποδόσφαιρο σε πολιτική, σε κουλτούρα, σε μη «αναστρέψιμη» θρησκεία. Μπορεί να διαφωνείς με τους Αργεντίνους σχεδόν για τα πάντα. Δύσκολα όμως θα βρεις κάποιον που να αμφισβητεί ότι έχουν έναν ξεχωριστό, έναν πρωτοφανή τρόπο να ζουν το αγαπημένο τους άθλημα.
Κι εσύ, ένας ορκισμένος ποδοσφαιρόφιλος που ομνύεις σε δύο από τα 3 κορυφαία αριστερά πόδια όλων των εποχών (με πρώτο, φυσικά, εκείνο του Ντάνιελ Ντέι-Λιούις στην ταινία του Τζιμ Σέρινταν), θα πρέπει να είσαι κάτι παραπάνω από χαρούμενος γιατί η MVPublications τα κατάφερε. Ξανά.
Στο βιβλίο «Οι Άγγελοι με τα Βρόμικα Πρόσωπα», ο κορυφαίος ποδοσφαιρικός συγγραφέας Jonathan Wilson με την «αρωγή» του αγαπημένου εκδοτικού οίκου φροντίζουν να μας βάλουν σε μουντ Παγκοσμίου Κυπέλλου, θέτοντας το ερώτημα: «Είναι η Αργεντινή η πατρίδα του πιο ρομαντικού ποδοσφαίρου ή η γενέτειρα της πιο ακραίας ποδοσφαιρικής εμμονής;».
Στις 590 σελίδες του- που, πιστέψτε μας, φεύγουν σα χειμαρρώδες νερό- προλαβαίνουν να «παρελάσουν», και ν’ αναλυθούν καταλλήλως, ο Ντι Στέφανο, ο Μέσι, ο Μαραντόνα, ο Ρικέλμε και πλείστες όσες ιερές ποδοσφαιρικές μορφές της χώρας, ενώ υπάρχουν εκτενείς αναφορές για τις πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές δυνάμεις που διαμόρφωσαν την αγωνιστική ταυτότητα της χώρας.
Η, όχι πάντα «γραμμική», αφήγηση δεν συνθέτει μόνο μια μακροσκελή ιστορία λαμπερών αγώνων και τροπαίων, αλλά, παράλληλα, ένα αέναο ταξίδι στο πάθος, στις αντιφάσεις, στις ιδεολογικές συγκρούσεις και στη μοναδική σχέση που έχει η Αργεντινή με την μπάλα.
Αν θέλετε να κυκλοφορείτε με το τούτο σας καθαρό αυτό το καλοκαίρι, μία είναι η λύση: «Οι Άγγελοι με τα βρόμικα πρόσωπα». Ένα βιβλίο που δε διαβάζεται, αλλά βιώνεται.
Ναι, εντάξει: υπάρχουν δύο τρόποι για ν’ αντιδράσει κανείς σε αυτό το κείμενο.
Μπορείτε να το προσπεράσετε και να μην παραγγείλετε το βιβλίο.
Αλλά, από την άλλη, γιατί να είστε ξενέρωτος;
