Από sdna.gr
Πολλά τα χρόνια στις σκιές...
Αμέτρητες οι πίκρες και ασταμάτητος ο κατήφορος...
Για τον μπασκετικό Άρη των 22 τίτλων και των τριών ευρωπαϊκών (όχι Euroleague, για να προλάβω τους κακεντρεχείς) η παρακμή και η λάσπη στην οποία βρίσκονταν για δεκαετίες δεν του έπρεπαν. Για τον "Αυτοκράτορα" του 20ου αιώνα η φετινή "μάχη" για παραμονή στην κατηγορία αποτελεί ύβρη. Κανείς δεν άντεχε να βλέπει την ομάδα όλης της Ελλάδας, την ομάδα για την οποία παρέλυε η αγορά και η κίνηση, όταν πάλευε με τα θηρία στα Final 4, να παραπαίει και να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Αυτό όμως τελειώνει εδώ! Τελειώνει με μερικές υπογραφές και με το γύρισμα της σελίδας.
Στη Θεσσαλονίκη ανέκαθεν οι Αρειανοί κρατούσαν κλειδωμένο στο σεντούκι τους το μπασκετικό τους DNA, αυτό που τους ταξίδεψε "Μόναχο - Γάνδη ...και Ισπανία", όμως τα χρόνια περνούσαν, η ψαλίδα με τους "κάτω" άνοιγε και τα οικονομικά μεγέθη, που είχε να ανταγωνιστεί ο Θεός του Πολέμου, έδειχναν ανίκητα. Έδειχναν να κρατούν τις τύχες του αθλήματος στα χέρια τους. Ακόμη τις κρατούν και, ίσως αργήσει να αλλάξει αυτό. Ίσως και να μην αλλάξει ποτέ. Όμως εδώ και λίγες ώρες το "μαγαζί" στο κέντρο της Θεσσαλονίκης άναψε και πάλι τα φώτα του. Μερικές πρώτες καρέκλες κατέβηκαν από τα τραπέζια και υπάρχει κίνηση...
Για πρώτη φορά, μετά από καιρό, κάτι κινείται στο Παλέ!
Πριν φτάσουμε όμως εκεί, στο πρόσωπο το οποίο μας απασχολεί εδώ και λίγες ώρες, να τονίσουμε πως η προσπάθεια για ανεύρεση επενδυτή - ΒΟΥΝΟΥ (όπως τον χαρακτηρίζω στις εκπομπές) ξεκίνησε στα πρώτα "σκασίματα" της μπάλας, στο παρκέ του Αλεξανδρείου, από τον Νίκο Γκάλη και την παρέα του. Και πριν από αυτούς στο ηρωικό πρωτάθλημα, που έφερε στη Θεσσαλονίκη τον Γκάλη. Αυτές οι στιγμές δόξας και η βαριά κληρονομιά δεν έσβησαν ανά τα χρόνια και δεν μπορούν να σβήσουν ούτε στο μέλλον. Οι τίτλοι, οι πορείες, τα νταμπλ και η δίψα για διάκριση χαράχτηκαν στο DNA όλης της Ελλάδας, έφτασαν ως το Βελιγράδι για το νέο έπος του Eurobasket και έφυγαν καρφί για τα Σεπόλια, σε ένα παιδί, που λίγα χρόνια μετά άνοιξε τα φτερά του και αγγίζει πλέον τον ουρανό του αθλήματος, στο NBA. Όσο - λίγο ή πολύ και να βοήθησε, όσα λόγια και να είπε για τον Άρη στον ...Ρίτσαρντ ο Γιάννης, ήταν αρκετά. Τα βιντεάκια που του έδειξε από τον Γκάλη και τον Γιαννάκη, τα highlights από τα χαρτάκια και την ατμόσφαιρα του Παλέ έφταναν και περίσσευαν για να πειστεί κάποιος που αγαπάει πραγματικά το μπάσκετ. Κάποιος που έχει τρέλα για το άθλημα...
Ως τα σήμερα ο κόσμος του Άρη κρατάει ζεστή την θέση στα βελούδινα για το "βουνό". Ατελείωτες πίκρες, ένα γλυκόπικρο χαμόγελο για όσα πέρασαν και όσα ήλπιζαν πως θα έρθουν και φτου και απ' την αρχή. Λάσκαρης, Γουλιέλμος και πάλι στο μηδέν.
Ποιο μηδέν;
Στο μείον...
Από αυτό το μείον τον σήκωσε και τον ξανασήκωσε (και τον ξανασήκωσε) ο Λευτέρης Αρβανίτης. Το νοικοκύρεμα που υπέστη η ομάδα, για άλλη μια φορά ήταν ο τελευταίος - αναγκαίος σταθμός για την άφιξη του "βουνού". Το "μαγαζί" ήταν πάντα γωνία! Του έλειπε μόνο η τάξη και η αλφαδιά στα οικονομικά.
Ένα υγιές οικονομικά "μαγαζί" δε θα μπορούσε να μην προσελκύσει το ενδιαφέρον ενός επενδυτή! Τι διάολο; Ένας δεν έχει την ..."ταύλα" να ξεσηκώσει αυτές τις χιλιάδες πιστού κόσμου; Ένας δεν γλυκάθηκε από τα βιντεάκια της FIBA και της Euroleague, που μονίμως μας προμόταραν και μας χάζευαν από τα ακριβά τους γραφεία;
Αυτά λέγαμε στον Libero εδώ και αρκετό καιρό. Αυτά και πολλά περισσότερα. Ποτέ όμως δεν φανταστήκαμε αυτό που μας περίμενε στη γωνία.
"Εσύ θα ξαναφέρεις το μπάσκετ στον Βορρά" λέει το σύνθημα. Το λένε και οι ΠΑΟΚτσήδες για την δική τους ομάδα. Το νιώθει όλη η πόλη αυτό το αίσθημα αδικίας και πίκρας. Έχω πάρει αμέτρητα μηνύματα για την χαρά τρίτων, που ο Άρης απέκτησε ξανά όραμα. Ακόμη και Παναθηναϊκοί - Ολυμπιακοί μου/μας το γράφουν.
Η μεγάλη αλήθεια είναι πως ο Άρης αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο για το μπάσκετ. Η Θεσσαλονίκη έβγαζε και συνεχίζει να βγάζει αθλητές κοσμήματα για όλη την Ευρώπη και οι δρόμοι - οι πλατείες και το vibe της συμπρωτεύουσας "βρωμάει" "σπυριάρα".
Ο Ρίτσαρντ Σιάο (λοιπόν) έψαχνε εδώ και λίγους μήνες που θα κάνει το "αγροτικό του", πριν νιώσει έτοιμος για επένδυση σε ομάδα του NBA. Αυτό θέλει για "όταν μεγαλώσει" (είναι 24 και δισεκατομμυριούχος ρε σεις. Αν έχουμε τον Θεό μας...). Ρώτησε - έμαθε για τον Άρη και είδε την δίψα του κόσμου. Δεν την έχει νιώσει όμως ούτε στο 1%. Ο Βύρων και ο Αγαπητός έβαλαν το τελικό λιθαράκι για να τον "ψήσουν" και η πρόταση έφτασε στο μέιλ της ΚΑΕ.
Όταν λέμε "βουνό"... το εννοούμε. Και το 1/50 να ήταν, πάλι θα τρίβαμε τα μάτια μας. Εδώ όμως ξέφυγε το πράγμα.
Labubu, μπασκετική δίψα και νιάτα. Αυτά έχει να προσφέρει ο νέος ηγέτης του μπασκετικού Άρη. Αν τον γλυκάνουν τα Αρειανά, τότε σίγουρα θα προσφέρει και αρκετό - ζεστό χρήμα.
Ξέρουν πως να τον γλυκάνουν... Αυτό που τον περιμένει δεν θα έχει προηγούμενο!
Παράλληλα, η επιλογή του Νίκου Ζήση προσγειώνει (πάλι καλά) - όμως δεν ξενερώνει τον κόσμο. Καθώς μιλάμε για ένα... τετράγωνο μπασκετικό μυαλό, με τον σεβασμό όλης της Ελλάδας στο όνομα του και ένα υγιές και λαοφιλές τμήμα στα χέρια του. Είμαστε σίγουροι πως το αγωνιστικό κομμάτι βρίσκεται ήδη στις σωστές ράγες και δεν θα μπατάρει ποτέ ξανά.
Όσο για τα διοικητικά, θα τα μάθουμε εν καιρώ. Λίγο μας απασχολούν να σας πω την αλήθεια.
Η ελπίδα γεννήθηκε ξανά! Η σπίθα, την οποία έψαχνε απεγνωσμένα ο κόσμος του Άρη άναψε.
Κάθε χαρτάκι που πετάχτηκε ανά τα χρόνια, κάθε σύνθημα και ΟΛΟ το χειρκρότημα της γης στο Παλέ, άξιζαν! Άξιζαν γιατί κρατούσαν το "μαγαζί"... γωνία!
Θυσίες και λύτρωση...
...για το Αλεξάνδρειο με το "σκοινί" στη μέση, που πολλοί από εμάς δεν ζήσαμε.
...για τον Νίκο Γκάλη, τον μεγαλύτερο πρεσβευτή της κιτρινόμαυρης οικογένειας, που το όνομα του και τα κατορθώματα αντηχούν μέχρι τα αποδυτήρια του Μιλγουόκι και πίσω.
...για την πόλη, που θα παρασυρθεί από τις εξελίξεις και την όρεξη για μπάσκετ, που θα φουντώσει ξανά.
"Χαμηλά τη μπάλα;"
"Βήμα το βήμα;"
Καλά βρε σεις, αυτές είναι οι ατάκες που είχατε έτοιμες για μια τέτοια στιγμή; Λες και ζήτησε κανείς το παραμικρό ή θεώρησε εγγυημένη την επιτυχία.
Ποσώς ενδιαφέρουν τον κόσμο του Άρη αυτά. Έχουμε μέλλον μπροστά μας!
Ελπίδα και όραμα ζήτησαν οι άνθρωποι!
Τα έχουν πλέον! και με το παραπάνω.
ΥΓ Ο γίγαντας βγήκε από τις σκιές...