Από sdna.gr
Ένα διπλό σπάσιμο στον αέρα, στην κάτω μπασκέτα, πασιφανές φάουλ του Μάκαντου, εκκωφαντική ήττα της λογικής, η μπάλα στο καλάθι. Έπειτα μια, τεφρωμένη πια, παραδοχή: «Τέτοιο πράγμα δεν έχω πάθει ούτε από τους Σέλτικς».
Κλικ.
Ο Μπαρού, συγκινημένος, να τραγουδάει τον ύμνο της ομάδας. Δίπλα, με το κύπελλο στα χέρια, ο Ξανθός. «Πάμε μία. Κι άλλη μία».
Κλικ.
Μόναχο, Γάνδη, μια ουρανομήκης, παλλόμενη κίτρινη καρδιά στις εξέδρες. Η πρώτη αγάπη που, όπως συχνά συμβαίνει με τις πρώτες αγάπες, ρίχνει την αυλαία μέσα σ’ ένα πένθιμο χειροκρότημα. «Το κατάλαβα με το που είδα τη μαύρη γάτα στο ξενοδοχείο…».
Κλικ.
«Ωωω, είναι κλοπή… Είναι κλοπή!». Και «45 πόντους ο Γκάλης σήμερα, είναι πράγματι ασταμάτητος» Και «Γιαννάκης για τρεις σε νεκρό χρόνο… μέσα!». Και 50 μπίρες στο πάτωμα του Ρόι, ανηλεές ξύλο στον τελικό, ο Δράκος να σηκώνει το τρόπαιο. Και τα μπαλόνια να μένουν για πάντα στον ουρανό του γηπέδου της Τόφας γιατί η γιορτή των Τούρκων αναβλήθηκε. Και κίτρινα χαρτάκια πριν στο τζάμπολ.
Κλικ.
Ίσως φταίει το γήπεδο. Το «ΜΕΛΑΘΡΟΝ» στην είσοδο, οι στριφογυριστές σκάλες, η ζωγραφιά του Νικ με τα χέρια υψωμένα λίγο πριν μπεις στο παρκέ. Το «Αλεξάνδρειο» είναι ένα χωροχρονικό χωνευτήρι. Εκεί το, θελκτικά σπαραξικάρδιο, «πριν λίγα χρόνια» είναι κανόνας, όμως πλέον τα χρόνια μόνο λίγα δεν είναι.
Η ευτυχία για τον Αρειανό δεν είναι κάτι που βιώνει σε σταθερή βάση, αλλά κάτι που θυμάται. Και οι ζωογόνες αναμνήσεις, με όση φροντίδα κι αν τις έχεις καταχωρήσει στις εσχατιές του μυαλού σου, πονούν.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 η «πρώτη αγάπη όλων των Ελλήνων» θυμίζει παραφρασμένο τραγούδι του ΛΕΞ: 20 χρόνια, 30 αποτυχίες. Η φθορά έγινε δεύτερη φύση, τα χρέη θηλιά που σφίγγει ολοένα και περισσότερο (πήγαμε από το SATO Άρης στο ΠΑΤΟ Άρης), το ποτήρι ήταν πιο μισοάδειο κι από τα γήπεδα στο φετινό Παγκόσμιο Συλλόγων.
Τη εξαιρέσει της πρώτης σεζόν Λάσκαρη- η επιτομή του «Καλά πήγε αυτό»-, οι Θεσσαλονικείς την τελευταία δεκαετία θυμίζουν γνωστές instagrammer αν τους βγάλεις το μακιγιάζ και τα φίλτρα: δεν βλέπονται.
Να, όμως, που καμιά φορά ο μαρασμός κυοφορεί και το παιδί που φέρνει στον κόσμο είναι η ελπίδα: ο Ρίτσαρντ Σιάο («Παλέ- Ταϊβάν-ευρωπαϊκά, έτσι μάθαμε από παιδιά») προσγειώθηκε από το πουθενά στην μπασκετική μας καθημερινότητα και αναλαμβάνει τις τύχες του Άρη, θέλοντας να ξυπνήσει έναν κοιμώμενο γίγαντα που έχει πέσει σε αέναη χειμερία νάρκη.
Φυσικά, και μόνο το γεγονός πως ένας άνθρωπος της δικής του οικονομικής επιφάνειας αναλαμβάνει τους Κιτρινόμαυρους αποτελεί όχι βήμα μπροστά, αλλά άλμα που θα ζήλευε και ο Μίλτος Τεντόγλου.
Φυσικά, με το που γνωστοποιήθηκε η είδηση πως η ΚΑΕ αλλάζει χέρια και πηγαίνει σε νέα, πιο στιβαρά, οι υπερβολές άρχισαν να πέφτουν με ρυθμό πολυβόλου- και όχι όποιου κι όποιου, αλλά εκείνου που κρατούσε ο Πρέκας στο «Ελάτε να τα πάρετε! ΕΛΑΤΕΕΕ!».
Φυσικά, η αλήθεια- όπως στην συντριπτική πλειονότητα των πραγμάτων στη ζωή-βρίσκεται κάπου στη μέση: το πλάνο είναι πενταετές και «σφιχτό» τον πρώτο χρόνο (περί τα 3 εκατομμύρια θα είναι το αγωνιστικό μπάτζετ, καθώς υπάρχουν και διακανονισμοί παλαιοτέρων οφειλών που πρέπει να πληρωθούν), ο Σιάο και οι συνεργάτες του θέλουν, ορθότατα, πρώτα να «μεγαλώσουν» τη χωρητικότητα του γηπέδου (πράγμα όχι εύκολο, δεδομένου του πού βρίσκεται το Nick Galis Hall), να κινηθούν προσεκτικά στην αγορά και να μην κάνουν μια αλόγιστη, και ζημιογόνα, επένδυση.
Ακόμη κι αν δεχόταν κανείς αναφανδόν πως ο άνθρωπος έρχεται με πρόθεση να σκορπίσει τα (άπειρα, είναι η αλήθεια) εκατομμύριά του, υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες: αυτός που θα μπορούσε να είναι ο ηγέτης του στην επόμενη φάση φοράει πλέον τη φανέλα του Παναθηναϊκού, αξιόλογοι Έλληνες που θα κάνουν τη διαφορά δεν υπάρχουν και, γενικότερα, παρατηρείται μια ανησυχητική «λειψανδρία» σε παίκτες. Κι όχι μόνο για τις ομάδες του μεσαίου επιπέδου, αλλά και για τα μεγαθήρια της Euroleague.
Ο Άρης, μην ξεχνιόμαστε, πέρυσι ήταν ομάδα του 3-15 στο Eurocup, του 9-13 στην GBL και των πλέι-άουτ. Η πολυτραγουδισμένη εκτόξευση- που χαιρετίζεται από τους πάντες, μέχρι, μία στο εκατομμύριο, να γίνει καμιά… στραβή και ν’ αρχίσουν να χάνουν συστηματικά οι ομάδες τους από τον «Αυτοκράτορα»- δε θα θυμίζει ακριβώς τέτοια. Θα γίνει, αν όλα πάνε καλά, ένα βήμα τη φορά.
Η πρόσληψη του Νίκου Ζήση- ενός καταπληκτικού παιδιού με εμπειρία και σπάνια αντίληψη του σπορ- είναι η πρώτη σπουδαία κίνηση της νέας διοίκησης, που μαρτυρά, αν μη τι άλλο, σοβαρότητα.
Κι αν όλα τα ανωτέρω σας μοιάζουν με άσκηση μιζέριας, δεν ήταν στις προθέσεις μας. Το μόνο που θέλαμε ήταν μια ομαλή προσγείωση στη γη μετά τα όσα εξωφρενικά ακούγονται εσχάτως.
Οι Θεσσαλονικείς το 2025-2026 δε θα είναι ομάδα πρωταθλητισμού, όμως όσο πλησιάζουμε προς το 2030 θα (προσπαθήσουν να) γίνουν. Η επιστροφή στην Ευρωλίγκα δεν είναι όνειρο απατηλό, μα σχεδόν απτός στόχος. Το μπάσκετ δε θα επιστρέψει στον Βορρά μετά την οικειοθελή «παραχώρησή» του στον Νότο τη δεκαετία του 1990, όμως ένας σταθερός τρίτος πόλος θα δημιουργηθεί.
Ο Αυτοκράτορας μπορεί να μη φορά τα πιο λαμπερά του ρούχα, αλλά δε θα είναι και γυμνός- ή αν τύχει και είναι, ένα πολύ συγκεκριμένο μέρος του σώματός του θα ξεχωρίζει.
Α, ναι: υπάρχουν κι εκείνα τα κλικ στην αρχή. Οι φίλοι του Άρη θυμούνται τις μέρες της δόξας μ’ ένα αμάλγαμα συγκίνησης, περηφάνιας, μα και πόνου.
Ξέρετε κάτι; Όλοι μας θυμόμαστε, κι ας μην είναι «πριν λίγα χρόνια».
Θυμόμαστε, αρκεί να έχουμε φωτογραφική μνήμη.
Ώρα, διάολε, ν’ αλλάξουμε το φιλμ.
