Από sdna.gr
Ο Ολυμπιακός κέρδισε την Μακάμπι, σε ένα τρελό ματς, με την επική του αντίδραση στο τελευταίο τρίλεπτο και ένα επιμέρους σκορ 1-14. Μέχρι τότε, ίσως βλέπαμε την χειρότερη εμφάνιση των ερυθρόλευκων φέτος και όλες τις αδυναμίες του ρόστερ, που πάντως συνεχίζει να έχει απουσίες.
Ο Ολυμπιακός, για 35 λεπτά έπαιζε στον ρυθμό της Μακάμπι, μιας ομάδας που παίζει εντελώς τυχαίο μπάσκετ. Όταν λέμε τυχαίο, εννοούμε ότι παίζε καθαρά και μόνο με το ένστικτό. Καμία λογική στο παιχνίδι της, κανένα διάβασμα, μόνο ταλέντο και τρέξιμο. Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν κατάφερε να τους χαμηλώσει τον ρυθμό, και πήγε να παίξει το παιχνίδι τους, κάτι που συμφέρει σίγουρα την Μακάμπι.
Ο Ολυμπιακός παρουσιάζει και αυτός σοβαρά προβλήματα στην άμυνα του. Η απουσία την κολώνας, που είχε τα τελευταία χρόνια βασίζει την pack the paint λογική, Μους Φαλ, καθώς και ο τραυματισμός του Γουόκαπ, του παίκτη που σπάει τα σκριν καλύτερα από το καθένα, του έχει αδυνατίσει τις γραμμές άμυνες. Αν προσθέσουμε σε αυτό και τα πολλά λεπτά του Ντόρσεϊ που ναι μεν δίνει σημαντικά πράγματα στην επίθεση, αλλά αμυντικά είναι μέτριος, τότε έχει κανείς όλη την εικόνα για την κακή άμυνα των Πειραιωτών.
Η Μακάμπι, ευτύχησε να έχει σε εξαιρετική μέρα τον Ντάουτιν, που έβαλε σουτ εκτός συστήματος, καθαρά προσωπικές φάσεις, χτυπώντας κυρίως τις αλλαγές του Ολυμπιακού στα σκριν. Από την άλλη ο Ολυμπιακός, κατάλαβε από νωρίς ότι ο Μιλουτίνοφ δεν έχει αντίπαλο και τον τροφοδότησε ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Πραγματικά ο Σέρβος ήταν σαν να παίζει απέναντι σε παιδιά και αυτός που σήμανε την αντεπίθεση στο τέλος με τους πόντους του.
Αν θέλουμε να σταθούμε σε κάποια πράγματα για τον Ολυμπιακό σε αυτό το ματς, έχουμε αρκετά ενδιαφέροντα. Αρχικά για τον Ντόρσεϊ. Ο γκαρντ των Πειραιωτών, συνεχίζει τον ξέφρενο ρυθμό του, που έχει από το Ευρωμπάσκετ. Δεν είναι πλέον μόνο το σκοράρισμα, αλλά ότι έχει καταλάβει πως μπορεί να κάνει χαρούμενους και τους συμπαίκτες του. Οκτώ ασίστ με τον Παναθηναϊκό, άλλες πέντε με την Μακάμπι, μεταξύ αυτών οι δύο τελευταίες που σκόραρε ο Γουόρντ για τρεις και ο Βεζένκοφ το νικητήριο καλάθι. Ένας παίκτης που φημιζόταν για το tunnel vision του, πλέον μπορεί και βλέπει κάθε πιθανή πάσα και αυτό είναι μεγάλο κέρδος για την ομάδα του.
Ο Γουόρντ, έχει κλέψει τις καρδιές των οπαδών του Ολυμπιακού και δικαίως. Όταν ανακοινώθηκε από τους ερυθρόλευκους, συμφωνήσαμε όλοι ότι είναι παίκτες κομμένος και ραμμένος για το μπάσκετ Μπαρτζώκα. Νομίζω κανείς δεν περίμενε όμως, τόσο γρήγορη προσαρμοστικότητα και να μας παρουσιάσει άλλες πτυχές του παιχνιδιού του που δεν γνωρίζαμε. Στην Παρί, με την μπάλα να βρίσκεται τον περισσότερο χρόνο στα χέρια του Σορτς, δεν είχαμε δει την ικανότητα του στην πάσα και την άνεση που έχει να τρέξει ακόμα και πικ εν ρολ. Επειδή είναι ψηλός και μακρύς, μπορεί να βγάλει δύσκολες πάσες, ενώ η ενέργεια του τροφοδοτεί όλη την άμυνα. Μετά από πέντε αγώνες στην Ευρωλίγκα, είναι δεύτερος σε AST% (ποσοστό των καλαθιών που σκοράρει συμπαίκτης από δικές του ασίστ, όσο είναι στο παρκέ) στην ομάδα του με 27.7%, μόνο πίσω από τον Γουόκαπ, που όμως έχει αγωνιστεί, μόλις δύο αγώνες.
Τέλος, για ακόμα ένα παιχνίδι, είδαμε το πόσο δυσκολεύεται ο Λι, στον ρόλο που προσπαθεί να παίξει, πραγματικά μοιάζει να υποφέρει. Έδωσε τέσσερις ασίστ, ταυτόχρονα με τέσσερα λάθη, ενώ πλέον όλες οι ομάδες του δίνουν τα σουτ. Φαντάζομαι και ο ίδιος θα περιμένει πως και πως να επιστρέψει ο Γουόκαπ, για να φύγει από πάνω του, όλο αυτό το οργανωτικό και να επιστρέψει σε σκόρινγκ ρόλους. Ο Βεζένκοφ, έκανε άλλο ένα τυπικό παιχνίδι-Βεζένκοφ, όπου κοιτάς την στατιστική και βλέπεις 23 πόντους και 10 ριμπάουντ χωρίς να το έχεις καταλάβει, με 1.42 πόντους ανά κατοχή, δείγμα της τρομερής αποτελεσματικότητας του.
Για το τέλος άφησα μια φωτογραφία, που δείχνει την διαφορά του μεγάλου παίκτη από τον απλά καλό. Ο Λόνι Γουόκερ είναι σίγουρα ένας πολύ ταλαντούχος παίκτης, όμως οι αποφάσεις του μερικές φορές είναι καταδικαστικές.
Στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, παίρνει ένα πολύ κακό σουτ, την ώρα που δύο συμπαίκτες του είναι στημένοι και περιμένουν την μπάλα εντελώς ελεύθεροι για να εκτελέσουν. Το σουτ μπήκε βέβαια, αλλά ήταν μια κακή απόφαση. Στο τέλος πάει να κάνει ξανά το ίδιο, αυτήν την φορά απέναντι σε τρεις, όχι δύο όπως στην πρώτη φάση. Πάλι δύο παίκτες ελεύθεροι με σχεδόν τρία δευτερόλεπτα για ένα πεντακάθαρο σουτ. Ο Γουόκερ, ούτε που γύρισε το κεφάλι του, είχε κλειδώσει στο σουτ. Αυτές οι λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά όμως, για έναν παίκτη που έχει τρομακτικά προσόντα αλλά δεν διαβάζει τι του δίνει η άμυνα.
