Ο Παναθηναϊκός πραγματοποιώντας μια κακή εμφάνιση, έχασε εύκολα στο Μιλάνο από την Ολύμπια, βγάζοντας και πάλι τις κακές του συνήθειες στα παρκέ. Ουσιαστικά οι πράσινοι, ήταν ανταγωνιστικοί για 12-13 λεπτά, μέχρι η Ολύμπια να περάσει μπροστά στο σκορ και να μεγαλώσει την διαφορά. Για ακόμα ένα παιχνίδι, ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να αντιδράσει όταν δεν λειτούργησε το αρχικό του πλάνο, δείχνοντας ένα συγκεκριμένο πάτερν στις ήττες του. Η προσπάθεια των τελευταίων τριών λεπτών, που μάζεψε την διαφορά, δείχνει και το πόσο αδίκησε τον εαυτό του σε όλον τον προηγούμενο αγώνα.

Τα ίδια προβλήματα

Για ακόμα ένα παιχνίδι, είδαμε τον Παναθηναϊκό να τρώει κόπια τα ίδια καλάθια από τον αντίπαλο του. Πικ εν ρολ της Ολύμπια, κακό hedge out του τριφυλλιού, εύκολη πάσα στο short roll και ακόμα μια πιο εύκολη πάσα στον ελεύθερο παίκτη που περίμενε στο τρίποντο. Το 17/33 (51.5%) των Ιταλών μπορεί να φαίνεται ένα τεράστιο νούμερο, αν συνυπολογίσουμε ότι είχε μόλις 12/21 δίποντα, όμως αν κάνουμε μια ποιοτική ανάλυση των σουτ, θα δούμε ότι και λίγα ήταν.

Από τα 33 εκτελεσμένα τρίποντα της Ολύμπια, τα 25 ήταν uncontested, δηλαδή ο παίκτης που σούταρε δεν είχε αντίπαλο να τον εμποδίζει στην μηχανική του. Από αυτά τα 25, ευστόχησαν στα 13 (52%). Στα υπόλοιπα που υπήρχε ένα χέρι μπροστά στον σουτέρ, είχαν 4/12. Το πρόβλημα λοιπόν εδώ, δεν είναι γιατί ευστόχησαν σε 17 τρίποντα, αλλά για ποιο λόγο τα 25 από τα 37 ήταν ελεύθερα. Εκεί θα πρέπει να εστιάσουμε, γιατί είναι κάτι που δεν το βλέπουμε πρώτη φορά. Το να βάζει μια ομάδα τα ελεύθερα σουτ στο επίπεδο της Ευρωλίγκας δεν θα έπρεπε να είναι έκπληξη, ειδικά όταν της έχεις δώσει το δικαίωμα να βρει ρυθμό, όπως βρήκε ο Μπρουκς.

Εκεί λοιπόν που εντοπίζεται για ακόμα μια φορά το θέμα, είναι στην πρώτη γραμμή άμυνας, με τους γκαρντ του Παναθηναϊκού να μην βγάζουν την απαιτούμενη ένταση πάνω στην μπάλα, να μην πιέζουν όπως πρέπει, ενώ ταυτόχρονα η συμπεριφορά σε off screen καταστάσεις να είναι ίσως χειρότερη. Η Ολύμπια βρήκε 21 πόντους από catch n shoot εκτελέσεις, 17 πόντους από πικ εν ποπ και άλλους έξι από off screen, σύνολο 44 πόντους, με απίστευτα νούμερα αποτελεσματικότητας. Κάθε φορά που πλησίαζε στο σκορ, δεχόταν ένα σερί τριπόντων, με την διαφορά να ξεπερνάει ακόμα και τους 20. Η εικόνα αυτή δεν αρμόζει στους πράσινους και την ποιότητα που έχουν, όμως εδώ πρέπει να πάμε στο επόμενο πρόβλημα.

Το 100% είναι προαπαιτούμενο

Το ρόστερ του Παναθηναϊκού, έτσι όπως είναι δομημένο αυτήν την στιγμή, δεν διαθέτει defensive stoppers, πέραν από τον Χουάντσο, ο οποίος αρχίζει πολύ λογικά να βγάζει κούραση, τον Γκραντ που φέτος είναι ασταθής και του Καλαιτζάκη, που δεν επιλέγεται πλέον ούτε για την δωδεκάδα. Άρα εξ ορισμού, θα υπάρχει πρόβλημα στο αμυντικό κομμάτι. Πως μπορεί να λυθεί λοιπόν κάτι τέτοιο, όπως μας έχει δείξει η ίδια η ομάδα σε άλλα παιχνίδια;

Μόνο όταν όλοι αγωνίζονται στα κόκκινα και βάζουν τα σώματα τους στην φωτιά. Έχουμε δει τον Σορτς και τον Σλούκα να πιέζουν και να σπάνε σκριν για να μην κερδίσει πλεονέκτημα ο χειριστής της μπάλας. Το να μην νιώθουν άνετα οι γκαρντ του αντιπάλου, δημιουργεί αλυσιδωτά προβλήματα στον αντίπαλο που όσο περνάει η ώρα μεγαλοποιούνται. Το είδαμε με την Ρεάλ, το είδαμε με την Εφές. Όταν όλοι οι παίκτες είναι αποφασισμένοι και locked-in, με καλή επικοινωνία και ταχύτητα στις περιστροφές, οι πράσινοι μπορούν να βγάλουν στοπ στην άμυνα και να εκμεταλλευτούν την ποιότητα τους στην επίθεση. Όταν σε κάθε φάση μαζεύουν την μπάλα από το διχτάκι, είναι κάπως δύσκολο να βρουν και ρυθμό, όπως είπε και ο κόουτς Σερέλης στις δηλώσεις του.

Για αυτό λοιπόν, όταν δεν έχεις παίκτες που να έχουν από μόνοι τους αμυντικό φίλτρο, θα πρέπει να μπορείς όλο το ρόστερ, ότι μόνο όταν παίζει στα κόκκινα μπορεί να κερδίσει παιχνίδια υψηλού επιπέδου, απέναντι σε ομάδες που έχουν ποιότητα και τακτική κατεύθυνση. Αλλιώς, θα βλέπουμε εικόνες όπως με τον Αστέρα, την Ολύμπια και την Βίρτους.

Επίσης ο Άταμαν, θα πρέπει να ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα, που μοιάζουν αυτήν την στιγμή μπερδεμένα στο ρόστερ. Για παράδειγμα ο Γκριγκόνις. Ποιος είναι ο ρόλος του σε αυτήν την ομάδα; Τι νόημα έχει να υπάρχει στην δωδεκάδα και να παίζει σκόρπια λεπτά, χωρίς να παίρνει σουτ και προσπαθώντας να κυνηγήσει τον Μπρουκς που έχει πάρει φωτιά.  Εφόσον επιθετικά δεν υπάρχει πλάνο να πάρει μπάλες, μπορεί ο Καλαιτζάκης που κάνει ένα πράγμα καλά, όπως η ατομική άμυνα, να ήταν πιο χρήσιμος σε τέτοια ματς.

Οι τελευταίες δύο εμφανίσεις του τριφυλλιού, δημιουργούν προβληματισμό, ως προς το ερώτημα, αν το 4-0 σερί που έκανε ήταν μια αναλαμπή της ομάδας και επέστρεψε στα φυσιολογικά της στάνταρ τώρα ή όχι. Γιατί, η εικόνα που έχει τις δύο τελευταίες εβδομάδες, μοιάζει με αυτήν πριν το καλό σερί, με τις εντυπωσιακές εμφανίσεις. Αυτό πρέπει να απαντήσει η ομάδα στο επόμενο δύσκολο πακέτο αγώνων που ακολουθεί.

Πρωτότυπο άρθρο