Οι συνεχόμενοι αγώνες, οι ασταμάτητοι ρυθμοί, τα πάνω-κάτω σε απόδοση και ψυχολογία, δίνουν στην Euroleague την εντύπωση πως πλησιάζει στο τέλος της. Για την ακρίβεια ακόμη δεν είναι ούτε στα μέσα της. Στη σεζόν έχουμε διανύσει μόλις τρεις μήνες μεταπτώσεων, μεταβολών και αλλαγής δεδομένων.

Ο Παναθηναϊκός εμπεριείχε αρκετή ανάλυση και κριτική στο αρχικό του διάστημα. Αναφορικά με τη νοοτροπία, την πνευματική του ετοιμότητα σε κάποια ματς, το αν «δένουν» σωστά οι παίκτες κι αν «κουμπώνουν» ιδανικά, παρά το δεδομένο και τεράστιο ταλέντο που υπάρχει στο ρόστερ.

Σιγά-σιγά αποδεικνύεται πως… παράγινε η ανάλυση. Όχι κακώς, απλά ήταν κομματάκι υπερβολική. Γιατί άφηνε στην άκρη τα πραγματικά δεδομένα που επηρέαζαν το «τριφύλλι» στην απόδοσή του και κατ’ επέκταση στα αποτελέσματα.

Ακόμη και τώρα, ο Παναθηναϊκός νίκησε στο Κάουνας χωρίς να έχει Σλούκα και Λεσόρ. Τον αρχηγό και τον καλύτερο ψηλό της Ευρώπης. Κι όμως υπήρχε η αίσθηση πως οι «πράσινοι» ήταν… γεμάτοι. Γιατί έλειψε η κακοτυχία όλων των προηγούμενων αγωνιστικών. Όταν όσο περίμενε το «τριφύλλι» επιστροφές, εμφανίζονταν νέες απουσίες. Μετατρέποντας την προσπάθεια για να ανεβάσει «ταχύτητα» η ομάδα, σε αδύνατη.

Έτσι ήταν δύσκολο να βρεθούν οι ρόλοι, οι γκαρντ φαίνονταν χειρότεροι παίζοντας χωρίς ψηλούς, το σύνολο δεν μπορούσε να «δέσει» και έδινε την εντύπωση πως ψαχνόταν με διαρκή σκαμπανεβάσματα.

Το πρώτο καλό διάστημα ήταν οι τέσσερις σερί νίκες μόλις αποκτήθηκε ο Φαρίντ. Μπαίνοντας σε ένα γκρουπ που μαχόταν χωρίς σέντερ στις χειρότερες βραδιές του στην Euroleague (ειδικά στο Βελιγράδι). Τα προβλήματα συνεχίστηκαν στις ήττες με Βαλένθια και Αρμάνι, για να ακολουθήσει η επιστροφή του Όσμαν με την Φενέρμπαχτσε και εν συνεχεία η μεγάλη νίκη με την Χάποελ.

Κάθε φορά που έμπαινε ένας παίκτης, λες και γινόταν ένα κλικ και η ομάδα άλλαζε εικόνα. Με το που μπήκε ο Φαρίντ, ο Σορτς και συνολικά οι γκαρντ, έκαναν τα καλύτερα παιχνίδια τους. Μόλις μπήκε ο Όσμαν, ο Καλαϊτζάκης βρήκε τον ρόλο που είχε πάντα. Αυτόν του παίκτη ειδικών αποστολών -βοήθησε τα μέγιστα να «σβήσει» Μίτσιτς και Φρανσίσκο- και όχι εκείνου που θα χρειάζεται να καλύψει και το επιθετικό ταλέντο του Τούρκου μαζί με τον Ρογκαβόπουλο.

Ακόμη και η είσοδος του Χολμς που ξεκάθαρα είναι ανέτοιμος σε επίπεδο Euroleague, έδωσε πράγματα. Καθώς δεν χρειάζεται ο Φαρίντ να κάνει πολλά παραπάνω από αυτά που μπορεί να δώσει με την εμπειρία και την αμυντική του διάθεση, ενώ ο Γιούρτσεβεν μοιάζει να απελευθερώνεται πηγαίνοντας πιο πίσω στην ιεραρχία, προσθέτοντας παράλληλα την δική του ικανότητα στο ποστ παιχνίδι.

Όσο τρελό κι αν ακούγεται μετά από τρεις μήνες μπάσκετ στη σεζόν, ο Παναθηναϊκός τώρα έχει την ευκαιρία να «δέσει». Λες και βρίσκεται σε περίοδο προετοιμασίας που διαρκώς εμφανίζει κάποια έξτρα στοιχεία. Τα οποία περιμέναμε γνωρίζοντας τις τεράστιες δυνατότητες του ρόστερ, αλλά δεν βλέπαμε επειδή οι απουσίες ήταν μεγάλες και μαζεμένες. Ειδικά στους ψηλούς.

Το σπουδαίο για το «τριφύλλι», είναι πως το διάστημα αυτό κατόρθωσε να το έχει βγάλει με σπουδαίο ρεκόρ σε δύσκολο πρόγραμμα. Δίνοντας δύο περισσότερα ματς εκτός έδρας. Νικώντας στην Βιτόρια την Μπασκόνια, δύο φορές στην Κωνσταντινούπολη (Εφές-Φενέρ), στο Παρίσι, στην Μαδρίτη τη Ρεάλ, στο Κάουνας τη Ζαλγκίρις. Όντας σε απόσταση μιας νίκης από την κορυφή, στο +2 από το όριο της εξάδας και έναν δρόμο που… στρώνει σημαντικό στο δεύτερο γύρο.

Παράλληλα έχει διατηρήσει και αυξήσει ακόμη περισσότερο την συσπείρωση με τον κόσμο του. Την πίστη στις δυνατότητές του. Την προσδοκία αναφορικά με το τι μπορεί να κάνει αν όντως «πιάσει» το επίπεδο που είναι προορισμένο αυτό το ρόστερ να φτάσει.

Υ.Γ. Το «διπλό» στο Κάουνας φέρει την υπογραφή του Αταμάν. Του καλύτερου προπονητή στην Ευρώπη. 

Υ.Γ.2 Το πόσο έλειψε ο Όσμαν από τον Παναθηναϊκό φαίνεται στα τελευταία 3 ματς. Δεν χρειάζεται να πεις περισσότερα.

Πρωτότυπο άρθρο