Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Καμία ήττα δεν βαφτίζεται ως νίκη στο «τριφύλλι». Αυτά ανήκουν αλλού και δεν έχουν θέση στο στρατόπεδο των «πράσινων». Όπως όμως τις προηγούμενες φορές λέγαμε για την εμφάνιση του Παναθηναϊκού, έτσι θα το κάνουμε και τώρα.

Η αποστολή της ομάδας του Εργκίν Αταμάν ήταν δύσκολη εξ αρχής κι έγινε δυσκολότερη όταν έχασε και τον Όσμαν. Δύο βασικότατα γρανάζια στη μηχανή του Τούρκου τεχνικού, με το «τριφύλλι» να στερείται τους 32,8 πόντους μέσο όρο που του δίνουν Ναν και Τζέντι.

Ο Παναθηναϊκός βρήκε τη Μακάμπι σε ένα επίσης δύσκολο σημείο, με την ομάδα του Όντεντ Κάτας στην επιστροφή της στο Τελ Αβίβ να μετράει 4 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια, σε μία ωστόσο καθαρή αλλοίωση της φετινής σεζόν. Γιατί δεν μπορεί οι μισοί σύλλογοι να έπαιξαν στο άδειο Βελιγράδι και οι υπόλοιποι να αγωνίζονται στο κατέμεστο Ισραήλ. 

Η εικόνα του «τριφυλλιού» στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις είναι διαφορετική. Η γλώσσα του σώματος είναι αυτή που αρμόζει σε μία ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό και οι «πράσινοι» σε μία πολύ δύσκολη συγκυρία χωρίς τον καλύτερο παίκτη στην Ευρώπη, δείχνουν να βρίσκουν τα πατήματά τους. 

Γιατί τι έλειψε στο Τελ Αβίβ; 1-2 σουτ του Ναν στο τέλος ή οι χώροι που δημιουργούνται από τον Αμερικανό άσο όταν πέσουν πάνω του 2 και 3 άτομα και θα βρει την καλύτερη συνθήκη για τους συμπαίκτες του.

Κι όμως κι έτσι ο Παναθηναϊκός έφτασε κοντά στο «διπλό», που το άξιζε κιόλας, με τη διαιτησία να κάνει μεγάλο πισωγύρισμα και τα δύο σφυρίγματα σε Σορτς και Ρογκαβόπουλο να παραπέμπουν σε άλλες εποχές, που μέχρι τώρα ίσως και να έδειχναν παρελθόν.

Συνολικά οι 4 χαμένες επιθέσεις στα τελευταία 72" του ματς, αφού το τρίποντο του Ρογκαβόπουλου δεν υπολογίζεται με τα πάντα να έχουν κριθεί, ήταν αυτές που έκριναν το ματς. Ειδικά τα ελεύθερα σουτ των Σλούκα και Γκραντ. Με τα «αν» όμως δεν γράφεται ιστορία και ο Παναθηναϊκός έπεσε πλέον στο 14-10.

Αν συνέβη κάτι συγκλονιστικό; Όχι. Αν κινδυνεύει; Ούτε. Η 10άδα αρχίζει σιγά-σιγά να ξεχωρίζει, αλλά στόχος του «τριφυλλιού» δεν είναι τα play in, αλλά το πλεονέκτημα έδρας.

Πως θα έρθει αυτό; Με το ίδιο πρόσωπο και την ίδια εικόνα που έδειξε στα τελευταία 2 ματς και με την επιστροφή των Ναν και Όσμαν. Και τα αποτελέσματα των επόμενων 5 αναμετρήσεων, που θα κρίνουν πλέον πολλά για το τελικό πλασάρισμα.

Οι «πράσινοι» αρχικά έχουν τη Βιλερμπάν στη Γαλλία σε ματς που δεν είναι απλώς κυκλωμένο, αλλά καρατσεκαρισμένο. Κι ακολουθούν τρία παιχνίδια με τις δύο ομάδες να έχουν τον ίδιο στόχο με τον Παναθηναϊκό. Το πλεονέκτημα έδρας. Κόντρα σε Ρεάλ και Φενέρμπαχτσε, τις οποίες το «τριφύλλι» έχει κερδίσει εκτός έδρας και καλείται να τις διπλώσει στο «T-Center» για να κάνει τη διαφορά.

Μεσολαβεί ένα ματς με τη διαλυμένη Παρτιζάν στο Βελιγράδι και η 5άδα κλείνει με την Παρί στην Αθήνα στο τέλος του Φλεβάρη. Πριν το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Παιχνίδια που είναι κλειδιά για την 6άδα και το πλεονέκτημα έδρας. Καθώς ο Παναθηναϊκός θα έχει την ευκαιρία να βάλει στο χέρι του δύο από τις ομάδες που έχουν τον ίδιο στόχο με εκείνον.

Σε αυτά τα ματς θα κριθεί αν η αλλαγή της της εικόνας είναι το σήκωμα του διακόπτη ή μία απλή έξαρση. Γιατί στο σημείο της σεζόν που βρισκόμαστε δεν υπάρχουν περιθώρια. Όποια ευκαιρία σου δοθεί την αρπάζεις για να συνεχίσεις. 

ΥΓ. Η μεγαλύτερη μεταγραφή για τον Παναθηναϊκό θα είναι η επιστροφή του Λεσόρ. Σε όλα τα επίπεδα.

Πρωτότυπο άρθρο