Αγωνιστικά για τον Παναθηναϊκό ολοκληρώθηκε ο Ιανουάριος. Δύσκολος, προβληματικός σύμφωνα με τα αποτελέσματα, τις εμφανίσεις και τις απουσίες φυσικά.Ο Φεβρουάριος που ακολουθεί, είναι ο πρώτος μήνας από το κομβικότερο διάστημα της σεζόν. Μέχρι τώρα τα λάθη διορθώνονταν, οι «στραβές» μπορούσαν να ισιώσουν. Πλέον, το κάθε αποτέλεσμα θετικό ή αρνητικό, γίνεται… τατουάζ. 

Οι «πράσινοι» αν κάτι δεν φοβούνται, είναι την πίεση. Σε τέτοιο σημείο που την βάζουν στον εαυτό τους πριν καν αρχίσει η σεζόν. Δεν υπήρξαν ποτέ μισόλογα και ναι μεν αλλά. Στόχος ένας: Κατάκτηση. Οτιδήποτε λιγότερο, αποτυχία. Ορθά-κοφτά. Το έλεγαν και το λένε από τη διοίκηση, το προπονητικό τιμ, μέχρι τους παίκτες. 

Στο κάτω-κάτω είναι και η μοίρα των πραγματικά σπουδαίων ομάδων αυτή. Μπορεί να πει ποτέ η Ρεάλ πως δεν έχει στόχο την κορυφή; Όταν ήταν η ΤΣΣΚΑ τολμούσε ποτέ να θέσει οποιοδήποτε άλλο στόχο; Μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού αυτές οι ομάδες και εκεί ανήκει και ο Παναθηναϊκός. Κατά συνέπεια η πίεση δεν είναι πρόβλημα.

Είναι μέρος της ζωής όλων και είναι ευλογία να είναι ο πήχης στον Θεό. Το γιατί δεν χρειάζεται να το εξηγήσουμε, τα παραδείγματα δυστυχώς είναι δίπλα σε όλους και μπορούν να αντιληφθούν πως καλύτερα να τους πιέζουν όλοι ακόμα και σε ακραίο βαθμό προς την επιτυχία παρά να αρέσκονται με τα ημίμετρα. 

Απλά η σεζόν είναι υπερβολικά μεγάλη σε όγκο αγώνων. Σε διάστημα 10 ημερών παίζει μια ομάδα 7-8 αγώνες πλέον, με ταξίδια ενδιάμεσα, αλλαγή διοργανώσεων, απαιτήσεων, συνθηκών που προκύπτουν λόγω τραυματισμών, ιώσεων, διαφοροποιήσεων. 

Μέσα σε όλη αυτή την πίεση λοιπόν, που και που δεν είναι κακό να… πατάς και κάπου κάπου το φρένο. Έστω για 1-2 μέρες. Για να πάρουν οι πάντες μια ανάσα, ψυχολογικά κυρίως. Να συνέλθουν, να «καθαρίσει» το μυαλό όσο γίνεται. Ακόμη και οι τραυματίες πλέον, πιέζονται χωρίς να το θέλει κανείς για το πότε θα επιστρέψουν. Τα μηνύματα που στέλνει ο κόσμος, οι δηλώσεις του προπονητή, οι τύψεις που οι άλλοι τρέχουν κι ο παίκτης που είναι εκτός δεν μπορεί να τους βοηθήσει. 

Ψυχολογικά πρέπει να… παίρνει μια ανάσα ο καθένας. Ο Παναθηναϊκός σε αυτό το κακό του διάστημα ειδικά, ακόμη και στις νίκες του ζει στο πρέσινγκ. Στην ένταση. Κυρίως λόγω των λεγομένων του κόουτς Αταμάν. Αυτός είναι, δεν άλλαξε φέτος, δεν άλλαξαν οι συνήθειες του. Οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές, όπως και η πίεση της σεζόν. 

Κανείς δεν θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που οι αθλητές έκαναν διακοπές. Στο αεροπλάνο έχουν περάσει περισσότερες ώρες συγκριτικά με αυτές που είναι σπίτια τους. Στις ήττες και στις κακές εμφανίσεις, προφανώς σκύβουν το κεφάλι για να δουν πως θα διορθώσουν την κατάσταση. Στις νίκες -ακόμη και αυτές που έρχονται με επίπονο τρόπο ή με άσχημη εμφάνιση- δεν υπάρχει διαρκώς λόγος για πίεση. 

Είναι τέτοιου επιπέδου οι παίκτες, με αποτέλεσμα να υπάρχει σιγουριά πως θα αντιδράσουν αργά ή γρήγορα. Το τι θα βγάλει αυτό, κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Πέρα από μεγάλοι παίκτες και προσωπικότητες όμως, είναι και άνθρωποι. Γι’ αυτό που και που δεν κάνει κακό να ηρεμεί η κατάσταση. Να παίρνει ο καθένας μια βαθιά ανάσα, σύντομη καθώς χρόνος δεν υπάρχει, αλλά αποφασιστική.

Πρωτότυπο άρθρο