Ο Παναθηναϊκός υπέστη μια οδυνηρή ήττα από την Παρί μέσα στο γήπεδο του, αλλά και πάλι η εικόνα του είναι αυτή που προβληματίζει περισσότερο και από την ήττα. Μετά από μία εβδομάδα κυπέλλου, που οι πράσινοι ήταν απόλυτα σοβαροί και συγκεντρωμένοι, προσεγγίζοντας και τους τρεις αγώνες με την ίδια σωστή νοοτροπία, επέστρεψαν πάλι στις προβληματικές εμφανίσεις κάνοντας τα ίδια και τα ίδια λάθη σε άμυνα και επίθεση.

Αυτό που είχε γράψει μετά το τελικό κυπέλλου, ήταν ότι με την αύρα που υπάρχει πλέον από την κατάκτηση, αλλά και τις πολύ καλές εμφανίσεις της ομάδας, ήταν η στιγμή για να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να σταθεροποιήσει την απόδοση του, σε κάποια μίνιμουμ καλά επίπεδα. Αυτό μας έδειξε ο ίδιος. Αυτό είναι το μόνιμο πρόβλημα των πρασίνων φέτος. Ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω και μετά ξανά από την αρχή.

Ο Παναθηναϊκός απέναντι στην Παρί, παρουσιάστηκε εντελώς απροετοίμαστος πνευματικά και τακτικά. Μετά από δύο χρόνια στην διοργάνωση, όλοι ξέρουν πώς παίζει η Παρί. Μια ομάδα που τρέχει στο γήπεδο, κάνει επιθέσεις στα πρώτα οκτώ δευτερόλεπτα και κυνηγάει λυσσαλέα το transition ακόμα και όταν έχει δεχτεί καλάθι. Με μαέστρους τους δύο γκαρντ της, ανεβάζει το τέμπο παίζοντας στις περισσότερες κατοχές από οποιαδήποτε άλλη ομάδα στην Λίγκα και αν κάτι δεν πρέπει να κάνεις απέναντι τους, είναι να τους αφήσεις να βρουν ρυθμό στην επίθεση. Μέχρι πριν το χθεσινό παιχνίδι, η ομάδα που έμοιαζε υπερηχητική στο T-Center, ήταν η πέμπτη επίθεση από το τέλος, στην διοργάνωση. Καταλαβαίνει κανείς λοιπόν, ότι το να κάνει τέτοια παρέλαση επί 38 λεπτά στο glass floor, ήταν καθαρά θέμα προσέγγισης του Παναθηναϊκού.

Ας ξεκινήσουμε από την άμυνα. Είχε καμία σχέση η ένταση και η δίψα των παικτών του Αταμάν, να πιέσουν τις μπάλες, να παίξουν deny και να μην δώσουν τίποτα εύκολο στον αντίπαλο στο κύπελλο και εχθές? Όση σχέση έχει η νύχτα με την μέρα. Πάμε και στα πιο ειδικά. Ο Παναθηναϊκός είναι από τις καλύτερες transition άμυνες της Ευρωλίγκας, δεχόμενος 11.3 πόντους ανά αγώνα, ένα εξαιρετικό νούμερο. Τι έκανε απέναντι στην Παρί που το βασικό της παιχνίδι είναι το transition; Δέχτηκε 27 πόντους, με τους 19 από αυτούς να είναι στο πρώτο ημίχρονο. Οι πράσινοι έφαγαν 58 πόντους στο ημίχρονο έχοντας κάνει επτά φάουλ συνολικά. Δηλαδή, με τόσες transition επιθέσεις δεν είχαν ούτε το καθαρό μυαλό να τις σταματήσουν με φάουλ, για να οργανωθούν στην άμυνα τους. Βασικά πράγματα, που απλά θέλουν μια στοιχειώδη συγκέντρωση.

Η Παρί ολοκλήρωσε τον αγώνα, με 17/36 τρίποντα, ένα τρομερό ποσοστό της τάξης του 47.2%. Πράγματι ήταν πολύ εύστοχη ως ομάδας. Αν το δούμε λίγο πιο ποιοτικά βέβαια, από τα 36 αυτά τρίποντα, τα 29, δηλαδή το μεγαλύτερος μέρος αυτών ήταν τα λεγόμενα unguarded (αμαρκάριστα). Σε αυτά τα 29, ευστόχησαν σε 17, δηλαδή είχαν 58.6%. Στα μαρκαρισμένα, είχαν 0/7. Μια ομάδα λοιπόν που φέτος σουτάρει με 36% από το τρίποντο, απέναντι στην άμυνα των πρασίνων που τους έδινε συνεχώς ελεύθερα τρίποντα, είχαν σχεδόν 59%. Θα πει κάποιος τα έβαλαν όλα. Η απάντηση είναι, ότι επαγγελματίες παίκτες είναι, μπορεί αν όλο το βράδυ σουτάρουν μόνοι τους, να βρουν ρυθμό και να τα βάλουν.

Οι πράσινοι, επανάφεραν και πάλι την hedge out άμυνα στα σκριν στην μπάλα, δίνοντας την ευκαιρία στον Χίφι και τον Ρόμπινσον να σμπαραλιάσουν τις περιστροφές του Παναθηναϊκού, μοιράζοντας 12 ασίστ για 33 πόντους στους συμπαίκτες τους. Η εικόνα να βγαίνουν για hedge οι παίκτες του τριφυλλιού και απλά με μια πάσα στις 45 μοίρες να βρίσκουν ελεύθερο σουτ, έχει γίνει πολύ κοινή στα φετινά παιχνίδια και δεν φαίνεται να αλλάζει, ακόμα και τώρα που υπάρχει ο Χέις-Ντέιβις, που όσο να’ ναι καλύπτει πράγματα πίσω.

Ο Παναθηναϊκός γύρισε το παιχνίδι στα τελευταία τρία λεπτά για δύο λόγους. Πρώτον γιατί η Παρί, είναι αφελής ομάδας και δεν μπορεί να βάλει λογική στο παιχνίδι της και αυτό της έχει στοιχίσει σε πάρα πολλά παιχνίδια, αφού δεν ξέρει να παίξει με τον χρόνο και τα φάουλ. Δεύτερον, γιατί η πεντάδα, Σορτς, Γκραντ, Ρογκαβόπουλος, Χέις-Ντέιβις και Φαρίντ, αύξησαν την πίεση και την ένταση τους, τα χέρια των Παριζιάνων βάρυναν και άρχισαν να πετάνε τις μπάλες στους αντιπάλους τους. Αυτό δηλαδή που έπρεπε να κάνει ο Παναθηναϊκός από το ξεκίνημα του αγώνα, το έκανε τα τελευταία δύο λεπτά και παραλίγο να κερδίσει από το -17.

Πλέον τα περιθώρια στένεψαν αρκετά και δεν υπάρχει σχεδόν κανέναν περιθώριο λάθους από εδώ και πέρα. Το ανησυχητικό, είναι ότι οι πράσινοι, έχουν ακριβώς την ίδια προβληματική εικόνα στα εντός έδρας, όταν παίζουν με ομάδες που δεν είναι πρώτα ονόματα. Σαν να πιστεύουν ότι θα κερδίσουν, είτε έτσι, είτε αλλιώς. Αυτό πηγάζει ξεκάθαρα από τον προπονητή, που όπως πήρε τα κρέντιτ για την εξαιρετική εικόνα του κυπέλλου, παίρνει και όλο το φταίξιμο, για την αδιάβαστη προσέγγιση απέναντι στην Παρί και στις άλλες ομάδες. Ο Παναθηναϊκός έχει πλέον ρεκόρ 9-6 στην έδρα του, που απέχει πολύ από το απόρθητο φρούριο άλλων ετών και θα αναγκαστεί να ψάξει εκτός έδρας νίκες για να μπορέσει να μπει στην εξάδα. Μπορεί να το κάνει; Φυσικά μπορεί, αλλά θα πρέπει να αλλάξει την εικόνα του ριζικά και σε διάρκεια.

Πρωτότυπο άρθρο