Από sdna.gr
Τα ανθρώπινα κόκαλα έχουν ακριβώς την ίδια αντίδραση, είτε κάποιος παίρνει τον βασικό μισθό, είτε ξεπερνά τα 2,5 εκατ. ετησίως. Ο πόνος είναι ίδιος για έναν αθλητή, όπως για όλους μας. Η αγωνία το ίδιο. Στοιχεία που δεν «μαλακώνουν» σεβόμενα τα συμβόλαια και τους μισθούς.
Πάνω από ένα χρόνο, ο Ματίας Λεσόρ έδωσε το δικό του αγώνα. Στην αθέατη πλευρά του μπάσκετ. Όχι εκείνη της λάμψης, της αποθέωσης, των καρφωμάτων, του δυναμισμού στους αγωνιστικούς χώρους. Έδωσε μάχες σε χειρουργικές αίθουσες, σπίτια μέσα στην ακινησία, με ειδικά πατίνια για να ακουμπά το πόδι του, πατερίτσες, φυσιοθεραπείες, προπόνηση σε καρέκλα για να μην κουράζει το πόδι του.
Ένα παιδί που ήταν σε… beast mode. Διανύοντας σεζόν διεκδίκησης του βραβείου MVP. Με το ΝΒΑ να τον γλυκοκοιτά. Εκείνη την στιγμή τα πάντα… έσβησαν. Αρχίζοντας τα δύσκολα.
Στερήθηκε αυτό που τον έκανε να είναι ανάμεσά μας, γιατί κανείς δεν ξέρει που θα είχε μπλέξει χωρίς το μπάσκετ, όπως εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος παλιότερα. Μια ολόκληρη σεζόν έμεινε εκτός. Γιατί όταν πίεσε τον εαυτό του να αγωνιστεί, ήρθαν ενοχλήσεις. Αναποδιά. Ξανά αναγκαία ταλαιπωρία.
Το «θηρίο» στο κλουβί. Μικρό. Αποπνικτικό. Να ακούει μετριότητες να διεκδικούν τα σκήπτρα του. Αυτά που για τον ίδιο δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν. Γιατί στο μυαλό του είναι αυτό ακριβώς που απέδειξε κόντρα σε όλους: Ο κορυφαίος σέντερ της Ευρώπης.
Μια αμφισβήτηση που πάντα τον πείσμωνε. Απαντούσε με «λύσσα» στο «δεν κάνει για αυτό το επίπεδο». Στο «είναι σέντερ Eurocup». Αναγκάζοντας όσους ξεστόμιζαν τέτοιες γνώμες, να σκύβουν το κεφάλι αντιλαμβανόμενοι το μέγεθος της αστοχίας.
Οι 14 μήνες πέρασαν. Στο «T-Center» θα ζήσει την αποθέωση. Όχι ως παίκτης. Πρώτα απ’ όλα ως άνθρωπος. Για την ψυχή του. Το γεγονός πως δεν το έβαλε κάτω. Επειδή δεν ανέχτηκε μύγα στο σπαθί του. Είτε την μελαγχολία των όσων πέρασε, είτε της οργής ρατσιστικών συμπεριφορών εναντίον του, είτε τον εκνευρισμό του «είναι τελειωμένος, ποτέ ξανά δεν θα είναι ο ίδιος».
Η ψυχή του δεν λύγισε ποτέ. «Τρέφεται» από την αμφισβήτηση και από τα όρια που του έβαζαν σε όλη του την καριέρα. Πέρασε τις δυσκολότερες στιγμές του για 14 μήνες, ενώ πριν δεν είχε τραυματιστεί σχεδόν ποτέ.
Τώρα, θα είναι ξανά με τα «αδέρφια» του. Αυτά που ντρεπόταν να δει και κρυβόταν μέχρι να φύγουν από τις προπονήσεις. Γιατί δεν μπορούσε να τους βοηθήσει. Γνωρίζοντας πως τον χρειάζονται περισσότερο από ποτέ. Όχι γιατί είναι ο κορυφαίος σέντερ, αλλά γιατί είναι μια… ψυχάρα. Σε κάθε επίπεδο.
Στην άκρη του μυαλού θα ηχεί πάντα το «ποτέ ξανά ίδιος». Προκειμένου να βάλει τη νέα δοκιμασία στον εαυτό του. Αυτή του να είναι ακόμη καλύτερος απ’ όσο ήταν. Για να το διασκεδάσει ξανά με όσους αγαπά και τον στήριξαν, αλλά και να το τρίψει στη μούρη όσων δεν έβαλαν μυαλό και συνεχίζουν να τον αμφισβητούν…