Από sdna.gr
Το… Μαρουσάκι το είχαν ξεγραμμένο. Εκδικητικά. Εμμονικά. Χωρίς να το κάνουν με τακτ. Απροκάλυπτα όλη τη σεζόν. Η αδικία έγινε καθημερινότητα, χωρίς κανείς να μιλά πέρα από μερικούς… τρελούς. Τελικά αυτό χρειάζεται. Λίγη «τρέλα» και άνθρωποι που το λέει η καρδιά τους. «Επαναστάτες» του αθλητισμού, γιατί δεν ανέχονται την υποταγή.
Μια ομάδα με σημαντική παρουσία στο ελληνικό μπάσκετ, χωρίς όμως να είναι εκείνη που έχει τις εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου για να κάνει θόρυβο. Επέλεξε να προχωρήσει με «όπλο» την ηθική και την επένδυση. Το μπάσκετ. Σε ένα περιβάλλον όπου το μόνο που δεν μετρούσε, ήταν το μπάσκετ. Γι’ αυτό και στοχοποιήθηκε από την πρώτη μέρα. Βιώνοντας τον μεγαλύτερο πόλεμο που έχει ζήσει ποτέ ομάδα στην κορυφαία κατηγορία μπάσκετ.
Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ, Άρης, ΠΑΟΚ, έχουν κάνει πολλές φορές θόρυβο γιατί αδικήθηκαν σε κάποια ματς. Σημαντικά, έκριναν στόχους. Όμως… from dayone, ποτέ κανείς δεν έζησε την κατάσταση που βίωσε το Μαρούσι. Γιατί ο Βαγγέλης Λιόλιος ήθελε να εκδικηθεί τον Στασινόπουλο και – κυρίως – τον Παπαθεοδώρου. «Λόκαραν» την ομάδα και άρχισαν να «πυροβολούν». Ακατάπαυστα, με μεγαλύτερη λύσσα κάθε μέρα που περνούσε.
Δεν έχει ξαναγίνει στην μπασκετική ιστορία, μια ομάδα που μάχεται για τη σωτηρία, να προσαρμόζει το αγωνιστικό της πλάνο για να αντιμετωπίσει πρώτα τους διαιτητές. Το σύστημα. Εν συνεχεία τον κάθε αντίπαλο. Ήξεραν πριν το τζάμπολ, πως θα έχουν πολλές τεχνικές ποινές σε βάρος τους, τεράστια διαφορά στις βολές. Υπό αυτές τις συνθήκες έπρεπε να μη «λυγίσουν».
Ακόμη και οι αντίπαλοι… ξενέρωναν με αυτό που έβλεπαν. Είχαν εύνοια για την οποία δεν ευθύνονταν. Απλά επειδή έπρεπε να χάσει το Μαρούσι. Έπρεπε να υποβιβαστεί το Μαρούσι. Ας σωνόταν κι ο… διάολος ο ίδιος, δεν είχε καμία σημασία.
Σε όλα αυτά, προσθέστε και την κανονική «δολοφονία» χαρακτήρα. Μιλούσε ο προπονητής του Αμαρουσίου, απαντούσε ειρωνικά ο Ντικούδης. Η ΕΟΚ έσπευδε να στείλει τους πάντες στην αθλητική δικαιοσύνη, στην επιτροπή δεοντολογίας.
ΜΜΕ επιρροής του προέδρου της Ομοσπονδίας, δημοσίευαν ειδήσεις που «φωτογράφιζαν» σαν τραμπούκους τους ανθρώπους της διοίκησης του Αμαρουσίου. Από θύματα τους παρουσίαζαν θύτες. Τους… βάφτιζαν «τραμπούκους», γιατί έστελναν μηνύματα σε διαιτητές. «Ξεπλένοντας» τους διαιτητές για όσα έκαναν και συζητούσε όλη η Ελλάδα. Παράνοια διαπλοκής, μίσους, εκδικητικότητας.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το Μαρούσι πάλευε. Προσπαθούσε. Έμοιαζε… ξεγραμμένο. Αλλά έχει ξεχωριστή αξία όταν έρχεται αυτή η στιγμή – δεν συμβαίνει συχνά – που το φως σμπαραλιάζει το σκοτάδι. Η ηθική σαρώνει την ανηθικότητα και τη χυδαιότητα. Η νομιμότητα ξεφτιλίζει τα συστήματα της διαπλοκής.
Ο θρίαμβος του Αμαρουσίου, είναι μία απ’ τις ομορφότερες μπασκετικές ιστορίες. Τώρα ίσως να μην το αντιλαμβανόμαστε στον απόλυτο βαθμό. Δεδομένα όμως, θα μνημονεύεται σε μερικά χρόνια. Ως το θαύμα που κανείς δεν περίμενε.
Τα… παιδιά έκλαιγαν όλη τη σεζόν. Ασταμάτητα. Με το κλάμα να έχει προκληθεί απ’ αυτόν που πουλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλες πριν εκλεγεί. Μέχρι που έγινε επικεφαλής του συστήματος και άρχισε να εκδικείται όποιον δεν γουστάρει. Όποιον ζηλεύει ίσως, γιατί το ηθικό τους χάσμα είναι τεράστιο.
Το κλάμα του Ηλία Παπαθεοδώρου και όλων των ανθρώπων του Αμαρουσίου, ήταν μάγκικο. Ηθικό. Για τόσους μήνες αγανάκτησης, τεράστιου ψυχολογικού βάρους και πίεσης. Γιατί ήθελαν να τους καταστρέψουν, στερώντας τους ακόμη και το δικαίωμα της προσπάθειας. Κι όμως νίκησαν. Τελικά το κλάμα δεν ήταν στεναχώριας. Ήταν θριάμβου.
Κι όλο αυτό έγινε αγωνιστικά. Όχι σε δικαστικές αίθουσες. Το μπάσκετ νίκησε το σύστημα που ήθελε να το ορίσει. Όπως έγινε πρόπερσι στους τελικούς, τους πιο βρώμικους όλων των εποχών μέχρι… τους επόμενους, δηλαδή πέρυσι.
Κι αυτή η σωτηρία ισοδυναμεί με το πρωτάθλημα του Παναθηναϊκού απέναντι στη σαπίλα.
Πλέον, μένει να γίνει το ίδιο και για να θριαμβεύσει η νομιμότητα κόντρα στην παρανομία. Για να γυρίσει οριστικά σελίδα το μπάσκετ από τους Λιόλιους, τους Μαυραγάνηδες, τους Κορομηλάδες, τις Τσαρούχες και τους Ντικούδηδες.