Από sdna.gr
Διαχρονική σταθερά για τον Παναθηναϊκό, είναι η εμφάνιση νέων πρωταγωνιστών τη στιγμή που τους χρειάζεται. Αυτό συνέβη στo ματς play in και στο Game 1 των πλέι οφ. Ο... ξεχασμένος Σορτς, ο Ρογκαβόπουλος, ο Φαρίντ, ο Γκριγκόνις, είναι μόνο μερικά παραδείγματα.
Κάτι που επαναλαμβάνεται, δεν είναι τύχη ή σύμπτωση. Είναι ένα γεγονός με εξήγηση. Αυτή είναι η φανέλα του Παναθηναϊκού. Το βάρος της. Μέσα σε έναν γαλαξία αστέρων, τα επτά πάνω από το έμβλημα του συλλόγου έχουν μεγαλύτερη λάμψη. Κατά συνέπεια κρατούν πάντα την ομάδα σε πρώτο ρόλο. Στοιχείο που αντιλαμβάνεται ο κάθε παίκτης.
Για αυτό και διαπιστώνουμε να αλλάξουν ρόλοι, να «πνίγονται» εγωισμοί για να μπουν κάτω από την ομάδα. Αυτό δίνει τη δυνατότητα όποτε έρχονται τα δύσκολα και τα απαιτητικά, να εμφανίζεται κι ένας νέος πρωταγωνιστής. Τον οποίο οι περισσότεροι είχαν ξεχάσει ή τον θεωρούσαν μικρότερης εμβέλειας παίκτη απ’ αυτή που πραγματικά είναι.
Ο Σορτς είναι ένα κλασικό τέτοιο παράδειγμα. Ο κορυφαίος γκαρντ της περασμένης σεζόν, έχει άψογο χαρακτήρα. Ακόμη κι αυτός όμως, δεν θα αρκούσε για να τηρήσει αυτή τη στάση σε μια άλλη ομάδα χωρίς τη δυναμική και το legacy του Παναθηναϊκού. Για αυτό και τώρα βγάζει αυτή την εικόνα, δείχνοντας απλά το ποιος είναι και τίποτα περισσότερο.
Ακόμη και ο Γκριγκόνις που όλοι τον είχαν… ξεγραμμένο. Δεν πρόκειται για παίκτη της σειράς, ούτε για ρολίστα. Πρωταγωνιστής σε μια πολύ καλή Ζαλγκίρις, πρωταγωνιστής και στην ΤΣΣΚΑ. Φέτος ίσως και να ήταν ο τελευταίος του rotation για μεγάλο διάστημα. Κι όμως μόλις ήρθε η στιγμή του, απλά… σκούντησε τους πάντες στην πλάτη και είπε «είμαι κι εγώ εδώ, με θυμάστε»;
Αυτό το ίδιο μοτίβο μπορεί να γίνει σε κάποιο από τα επόμενα ματς, με παίκτες όπως ο Όσμαν, ο Χουάντσο, ο Μήτογλου, φυσικά ο Χέις-Ντέιβις. Παιδιά που παίζουν σα ρολίστες, ενώ σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα της Euroleague θα ξεκινούσαν οι πεντάδες με τους προπονητές να υποδεικνύουν τέσσερις παίκτες. Ο πέμπτος δεν θα άλλαζε ποτέ.
Ναι λοιπόν η απουσία του Σλούκα είναι τεράστια σε αυτή τη σειρά που δεν έγινε τίποτα άλλο πέρα απ’ το 1-0. Ο Κέντρικ Ναν είναι ο κορυφαίος σκόρερ της Ευρώπης. Ο Λεσόρ όσο περισσότερο ρυθμό βρίσκει, τόσο ξεμακραίνει απ’ τους αντιπάλους σέντερ.
Πέραν αυτών όμως, υπάρχει ένα ρόστερ που ανά πάσα στιγμή μπορεί να βγάλει πρωταγωνιστές. Με όποιο τρόπο το χρειαστεί η ομάδα. Να πετύχουν καλάθια κρίσιμα, να πάρουν την καθοριστική απόφαση, να βάλουν το μεγάλο σουτ, να παίξουν την κομβική άμυνα. Όπως έκανε ο Γκραντ με τον Μοντέρο, όπως βούτηξε ο Χέις-Ντέιβις λες και είναι ο Καλαϊτζάκης.
Καμιά φορά τους ρόλους δεν χρειάζεται να τους βρει ο προπονητής. Με τον Αταμάν να έχει αποδείξει βέβαια, πως το πετυχαίνει μια χαρά στις κρίσιμες καμπές των διοργανώσεων. Πολλές φορές αρκεί η ίδια η φανέλα. Γιατί το βάρος της χαμηλώνει το «βάρος» του εγώ που έχει ο κάθε παίκτης, δίχως φυσικά να ακυρώνει την ποιότητά τους. Κάπως έτσι όταν όλοι αισθάνονται πως οι λύσεις λιγοστεύουν, ξεδιπλώνεται η πραγματική δυνατότητα και δυναμική ενός ρόστερ ικανού να ξεπεράσει και τη… Λερναία Ύδρα.
ΥΓ. Τεράστια η νίκη και το break, αλλά έγινε απλώς το 1-0 στη σειρά.
ΥΓ2. Το έκανε και πάλι το… θαύμα της η Euroleague και βάφτισε μια από τις φάσεις της βραδιάς το καθαρό φάουλ στον Ναν.