Από sdna.gr
Υπάρχουν βραδιές που τα νούμερα μπαίνουν σε... δεύτερη μοίρα και στη «βιτρίνα» υπάρχουν πρωτίστως οι αποφάσεις, το timing, αλλά και το θάρρος να πάρεις την κατοχή όταν «καίει». Μια τέτοια βραδιά ήταν και το Game 1 στη "Roig Arena", με τον Τι Τζέι Σορτς να βγαίνει μπροστά.
Ο Αμερικανός πλέι μέικερ δεν έκανε το «εκρηκτικό» παιχνίδι που τον συνόδευσε πέρσι. Δεν έπαιξε στο high-tempo που τον ανέδειξε... σχεδόν MVP. Έπαιξε αλλιώς. Πιο ώριμα και πιο «ελεγχόμενα». Πιο… πλέι οφ, όπως άλλωστε είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός Aktor. Τελικά, και πιο ουσιαστικά.
Σε 22 λεπτά μέτρησε 12 πόντους, 2 ασίστ και 2 κλεψίματα. Στα χαρτιά, μια καλή εμφάνιση. Στο παρκέ, κάτι πολύ μεγαλύτερο. Κι αυτό γιατί στο τελευταίο δίλεπτο, όταν η μπάλα... βαραίνει και οι αποφάσεις καθορίζουν σειρές ή εισιτήρια για το event του τίτλου, έβαλε 4 πόντους που έγειραν την πλάστιγγα.
Ο Παναθηναϊκός Aktor, στο φινάλε, άνοιγε το γήπεδο και περίμενε την απόφαση του 28χρονου πόιντ γκαρντ. «Πάρε την απόφαση», αυτό ήταν το μήνυμα στην κρίσιμη τελική ευθεία και του το... έδωσε όλη η ομάδα με μια φωνή. Ο Αμερικανός πήρε τη μπάλα (και τις αποφάσεις), χωρίς δεύτερες σκέψεις, αλλά και δίχως υπερβολές, έχοντας «καθαρό μυαλό».
Σε μια βραδιά που έλειπε ο Κώστας Σλούκας, αυτό δεν ήταν απλώς σημαντικό, αλλά απαραίτητο. Βλέπετε, ο πρώην παίκτης της Παρί δεν κλήθηκε να καλύψει μόνο λεπτά. Αντιθέτως, είχε ξεκάθαρο ρόλο, έπρεπε να δώσει κατεύθυνση, να διαβάσει καταστάσεις και να προσπαθήσει να μπει εν μέρει στα παπούτσια του αρχηγού. Έπρεπε να παίξει για την ομάδα, αλλά και να τελειώσει φάσεις. Να γίνει, για λίγα λεπτά, αυτός που λείπει και αυτό έκανε.
Το πιο ενδιαφέρον; Πέτυχε όλα τα παραπάνω παίζοντας έξω από τον «φυσικό» του ρυθμό. Δεν έτρεξε ανεξέλεγκτα. Δεν πήγε να επιβάλει το παιχνίδι του. Προσαρμόστηκε στο πλάνο και το physicality του πρώτου αγώνα της σειράς, στην ανάγκη της στιγμής. Ο Παναθηναϊκός Aktor ήθελε να βγάλει τη Βαλένθια από τις συνήθειές της και εκείνος ακολούθησε απόλυτα τη γραμμή του προπονητικού επιτελείου.
Πίεσε στην μπάλα, έπαιξε άμυνα, δεν «σημαδεύτηκε». Δεν έγινε αδύναμος κρίκος... Ο Σορτς ήταν μέρος της συνολικής σκληράδας και αυτό, για έναν γκαρντ με τα δικά του χαρακτηριστικά, λέει πολλά.
Ως γνωστόν, η φετινή πορεία του Αμερικανού φέτος δεν είναι μια... ευθεία γραμμή. Τα νούμερα του (8,2 πόντοι, 2,9 ασίστ σε 16 λεπτά ανά ματς στην Euroleague) απέχουν πολύ από την περσινή του εκδοχή. Από εκείνη τη σεζόν των 19 πόντων και των 7,3 ασίστ κατά μέσο όρο που τον έβαλε στην elite και του έδωσε συμβόλαιο 2,5 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Υπήρχαν διαστήματα που δεν είχε ρόλο, άρα ούτε και ρυθμό. Φαινόταν πως του έλειπε η εμπιστοσύνη. Υπήρχαν και βραδιές που πήρε ευκαιρίες και δεν τις αξιοποίησε, σε ένα γενικότερο πλαίσιο κακής διαχείρισής του.
Ωστόσο, δεν δημιούργησε ποτέ πρόβλημα. Ούτε βγήκε εκτός ομάδας, ούτε «χάλασε» το κλίμα. Έμεινε εκεί, δούλεψε και περίμενε την ευκαιρία του. Ήξερε ότι κάποια στιγμή η μπάλα θα έρθει στα χέρια του σε ένα ματς που μετράει... διπλά και πράγματι έτσι συνέβη. Στο πιο απαιτητικό σημείο της σεζόν, στα πλέι οφ και δη σε ένα εκτός έδρας παιχνίδι. Χωρίς τον βασικό οργανωτή στο παρκέ, με πίεση από το «πρέπει», με ένταση, αλλά και κόντρα σε ένα σύνολο που τον... δελέαζε να παίξει στον αγαπημένο του ρυθμό.
Εκεί ξεχωρίζουν οι παίκτες με προσωπικότητα. Ο Σορτς δεν έκανε «δήλωση» με λόγια, αλλά με τον τρόπο που διαχειρίστηκε το παιχνίδι, με το πώς διάβασε τις άμυνες. Με τον τρόπο που δεν βιάστηκε και με το πώς τελείωσε φάσεις όταν έπρεπε. Κάπως έτσι, μέσα σε ένα βράδυ, κέρδισε ξανά τους πάντες. Η πραγματικότητα είναι βέβαια πως δεν τους είχε χάσει και ποτέ...
Στο Game 1, που ο Παναθηναϊκός Aktor πήρε τη νίκη, ο «κοντός» έδειξε στους συμπαίκτες του πως είναι έτοιμος να πάρει την ευθύνη. Δικαίωσε τον Αταμάν που του εμπιστεύτηκε τις τελευταίες κατοχές. «Κέρδισε» και τους αντιπάλους του, που δεν κατάφεραν να τον περιορίσουν όταν ο αγώνας έφτασε στο... σημείο μηδέν.
Αυτό κάνει τη διαφορά στο κορυφαίο επίπεδο: η νοοτροπία και η προσέγγιση. Ο Σορτς έχει αποδείξει εδώ και μήνες ότι είναι θετικός στα αποδυτήρια, κομμάτι της ομάδας, ακόμα και όταν δεν είναι πρωταγωνιστής. Στη Βαλένθια απέδειξε ξανά κάτι πιο απλό (και εξίσου σημαντικό): ότι ξέρει να παίζει πολύ ποιοτικό μπάσκετ όταν αυτό μετράει περισσότερο. Αυτή η «τέχνη» δεν ξεχνιέται...
Η σειρά έχει δρόμο. Η Βαλένθια θα αντιδράσει, οι απαιτήσεις θα ανέβουν, οι κατοχές θα γίνουν ακόμη πιο «βαριές». Ωστόσο, το «τριφύλλι» μαζί με το break βρήκε ακόμα κάτι πολύτιμο: έναν παίκτη που μπορεί να πάρει την απόφαση όταν όλα γύρω του «φωνάζουν». Το παραπάνω, ειδικά στα πλέι οφ, δεν είναι απλώς χρήσιμο, αλλά καθοριστικό.