Από sdna.gr
Ο τρόπος με τον οποίο έχει φτάσει στο 2-0 απέναντι στη Μονακό είναι η προέκταση μιας σεζόν που χτίστηκε πάνω σε μια σαφή μπασκετική ιδέα: τον έλεγχο. Έλεγχο ρυθμού, κατοχών, αποφάσεων. Και στα playoffs, όπου το παιχνίδι βαραίνει και κάθε κατοχή μοιάζει πιο... ακριβή, αυτή η σταθερότητα μετατρέπεται σε πλεονέκτημα.
Αυτό που κάνει επιτυχημένα ο Ολυμπιακός στον αντίπαλο είναι να τον βάζει να παίξει εκεί που... βολεύει τον ίδιο. Στα πρώτα δύο παιχνίδια της σειράς με τους Γάλλους, η εικόνα ήταν σχεδόν επαναλαμβανόμενη. Λίγα λάθη, σωστή κυκλοφορία, υπομονή μέχρι να βρεθεί η καλύτερη εκτέλεση. Δεν είναι τυχαίο ότι στη φετινή Euroleague κινείται στις κορυφαίες θέσεις σε δημιουργία, με περίπου 21 ασίστ ανά αγώνα, κάτι που επιβεβαιώνει ότι το επιθετικό του παιχνίδι βασίζεται στη συνεργασία και όχι στην έμπνευση της στιγμής.
Ακόμα πιο clear είναι η εικόνα αν δεις ότι ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε τη regular season με offensive rating κοντά στους 123 πόντους ανά 100 κατοχές, ένα από τα υψηλότερα νούμερα της διοργάνωσης, κάτι που εξηγεί για ποιο λόγο σπάνια κολλάει επιθετικά ακόμη και όταν το παιχνίδι σκληραίνει. Μας δείχνει, με λίγα λόγια, ότι είναι σταθερά παραγωγικός.
Εχω την εντύπωση, ότι το μεγαλύτερο ατού αυτής της ομάδας δεν είναι μόνο η επίθεση, αλλά η αίσθηση ότι δεν σε αφήνει να αναπνεύσεις όπως θέλεις. Απέναντι σε μια ομάδα με ταλέντο και προσωπικότητες όπως η Μονακό, η ομάδα του Μπαρτζώκα κατευθύνει το παιχνίδι. Σπρώχνει τον αντίπαλο σε αποφάσεις δεύτερης σκέψης, κλείνει γραμμές πάσας και κόβει τον ρυθμό. Σε επίπεδο playoffs, αυτά γέρνουν τη ζυγαριά.
Έτσι έφτασε στο 2-0 επί των Μονεγάσκων, με την ομαδική συνέπεια που επιδεικνύει, και πλέον ανεβάζει τον πήχη. Διότι εδώ αρχίζει η μεγάλη κουβέντα, που δεν αφορά μόνο τη σειρά με τη Μονακό, αλλά ολόκληρη τη χρονιά... μέχρι τέλους.
Αν το δεις ψυχρά, ο Ολυμπιακός είναι μέχρι τώρα η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη. Το λέει η εικόνα του. Την ίδια στιγμή, ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα με τις περισσότερες σταρ-προσωπικότητες και δεν θα ήταν υπερβολή να πεις ότι είναι το Χόλιγουντ της Λίγκας.
Στον Ολυμπιακό, από την άλλη, ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει φτιάξει μέχρι τώρα το πιο μπασκετικά ομοιογενές σύνολο της διοργάνωσης. Ο καθένας ξέρει πού πατάει, πού πάει και τι κάνει. Δεν υπάρχει παίκτης εκτός ρόλου, δεν υπάρχει παραπονεμένος, από τον Βεζένκοφ και τον Ντόρσεϊ μέχρι τον Νιλικίνα και τον Τζόζεφ. Με την επιστροφή του Φαλ, η τριάδα στους ψηλούς γίνεται σημείο αναφοράς και όταν κοιτάς συνολικά το ρόστερ, σε συνδυασμό με την παραγωγή του, δύσκολα βρίσκεις σημείο που να υστερεί πραγματικά.
Αυτό που βλέπεις τώρα στα playoffs είναι η φυσική συνέχεια της regular season, όπως είπαμε και πιο πάνω. Το ουσιώδες, όμως, δεν είναι -αυτή τη στιγμή τουλάχιστον- αυτό. Το ουσιώδες ερώτημα είναι αν θα συνεχίσει το ίδιο... έργο και στο Final Four.
Γιατί εκεί αρχίζει άλλη παράσταση. Από τη happy hour, πάμε στα... βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα.
Το Final Four, ειδικά όταν είναι στην «έδρα» σου, δεν είναι πάντα πλεονέκτημα. Είναι και (πρωτίστως) βάρος. Η πίεση δεν μοιράζεται, συγκεντρώνεται. Και αν για τον Παναθηναϊκό αυτό μοιάζει ακόμη πιο έντονο, δεν σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός είναι απ’ έξω. Κουβαλά ήδη τρία χρόνια πίεσης. Έναν χαμένο τελικό και δύο σερί χρονιές που δεν έφτασε καν στο τέρμα για να διεκδικήσει, παρότι σε μεγάλο μέρος της σεζόν έμοιαζε η καλύτερη ομάδα.
Αυτή η ομάδα, όμως, «δυστυχώς», με τον τρόπο που παίζει και τις νέες υποσχέσεις που μοιράζει, δεν αφήνει περιθώρια για κάτι λιγότερο. Οι εμφανίσεις της απαιτούν τίτλο και τούτο μπορεί να είναι η μεγαλύτερή της δύναμη, αλλά αποτελεί και τον... Γολγοθά της.
Ο Μπαρτζώκας έχει μπροστά του ακόμη μια ευκαιρία. Καλώς ή κακώς, το σύστημα διεξαγωγής της EuroLeague είναι αυτό που είναι. Πρωταθλητής δεν ανακηρύσσεται αυτός που ήταν καλύτερος από τον Οκτώβρη μέχρι τον Απρίλιο, αλλά αυτός που θα είναι καλύτερος στα δύο τελευταία παιχνίδια της χρονιάς. Και η ιστορία της Euroleague είναι γεμάτη από ομάδες που κυριάρχησαν για μήνες και λύγισαν σε ένα βράδυ.
Γι’ αυτό και ό,τι έχει κάνει μέχρι τώρα ο Ολυμπιακός δεν αρκεί. Σχεδόν «σβήνεται» αν δεν πάρει την κούπα. Σκληρό, αλλά αληθινό.
Αν δεν το πάρει ούτε τώρα, τότε όλοι ξέρουμε πως θα ανοίξει πάλι η κουβέντα από την αρχή. Έχει φτάσει τόσο κοντά τόσες φορές που πλέον δεν μετράει τίποτα άλλο και οι φετινές εμφανίσεις, για τον κόσμο του Ολυμπιακού, «ξεπλένονται» μόνο με το τρόπαιο.