Επί ημερών Δημήτρη Γιαννακόπουλου, έχουν συμβεί πολλά. Στον Παναθηναϊκό, στο ελληνικό μπάσκετ, στη χώρα γενικότερα. Τον συμπαθεί ή τον αντιπαθεί κάποιος, ο ιδιοκτήτης της «πράσινης» ΚΑΕ δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να κάνει δύο πράγματα: Να «φιλτράρει» αυτά που έχει να πει και να διστάσει να εκφράσει την άποψή του. 

Στοιχεία τα οποία τον κάνουν να διαφέρει από πολλούς ομολόγους του στο χώρο του μπάσκετ. Ειδικά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Εκεί δηλαδή που τα παράπονα δεν πρέπει να εκφράζονται, το να είσαι τυπικός είναι σημαντικότερο απ’ το να είσαι σωστός και καλός στα πεπραγμένα σου. 

Η Ελλάδα είναι κάτι διαφορετικό. Εδώ η δύναμη της επικοινωνίας είναι σημαντικότερη απ’ την ουσία. Δεν έχει σημασία να είσαι καλός, να αποδεικνύεσαι σωστός. Αρκεί να έχεις έναν… μηχανισμό που θα σε υποδείξει με το ζόρι ως σωστό, ακόμη κι αν εσύ είσαι το ακριβώς αντίθετο. 

Ο Γιαννακόπουλος μέσα σε αυτά τα χρόνια έχει ένα χάρισμα πάντως. Στο τέλος δικαιώνεται. Ειδικά στις κόντρες του. Εκείνες τις οποίες ανοίγει και διατηρεί, αυτές που μοιάζουν κουραστικές στον κόσμο ή χαρακτηρίζονται «τοξικές» από αντιπάλους. Το τέλος, όμως, τον δικαιώνει. Ακόμη κι όταν κανείς δεν του πιστώνει τη δικαίωση. 

Από την πρώτη του μέρα ως επικεφαλής της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, τα έβαλε με τον Μπερτομέου. Οι «πράσινοι» τράβηξαν πολλά απ’ αυτή την ιστορία. Δεν το έβαλε κάτω. Τι έγινε στο τέλος; Συμφώνησαν μαζί του, κατάλαβαν πως έχει απόλυτο δίκιο και τελικά έδιωξαν τον Ισπανό επί χρόνια CEO της Euroleague. 

Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και η διαιτησία. Τομέας για τον οποίο ο ιδιοκτήτης των «πράσινων» αναφέρεται εδώ και χρόνια. Το πρόβλημα δεν έχει λυθεί, όμως και μόνο η αποδεδειγμένη συμμετοχή διαιτητή σε εγκληματική οργάνωση, ρέφερι που κλέβει στο αεροδρόμιο, τον δικαίωσαν ουσιαστικά. Εκτός κι αν κάποιος δεν πιστεύει πως τέτοιου επιπέδου χαρακτήρες είναι ικανοί να σφυρίζουν… περίεργα σε ευρωπαϊκά ματς. Με τον τρόπο που εδώ και τόσα χρόνια βλέπουμε. 

Δικαίωση του Γιαννακόπουλου ήταν και η εξέλιξη του Αυγενάκη. Ο DPG είχε ανοιχτή κόντρα με τον τότε υφυπουργό αθλητισμού. Λόγω των εμποδίων που ύψωνε για το ΟΑΚΑ. Για ένα πάρκινγκ. Σε σημείο περίεργο τουλάχιστον, καθώς ο Αυγενάκης πήγαινε κόντρα σε τροπολογία νόμου που πέρασε η κυβέρνησή του. Το πως συνεχίστηκε η πολιτική καριέρα του Αυγενάκη, συγκριτικά με το πώς εξελίχθηκε το πλάνο Γιαννακόπουλου για το ΟΑΚΑ, είναι προφανές ποιον δικαίωσε. 

Η κόντρα με τον Λιόλιο, τα όσα έλεγε κατά καιρούς για την ΕΟΚ και τον πρόεδρό της, οδήγησαν στο σήμερα του μπάσκετ. Τίτλοι κρίθηκαν ή πήγαν να κριθούν από τις ορέξεις της ΕΟΚ, στόχοι ομάδων, διαβατήρια, διαιτητές που καθορίζουν ακόμη και σχολικά πρωταθλήματα. Αποκορύφωμα η καταγγελία του Αμαρουσίου για την άσκηση διοίκησης από τον Λιόλιο στον Προμηθέα, εκμεταλλευόμενος τη θέση του ως πρόεδρος της ΕΟΚ μάλιστα. Μέσω ορισμών διαιτητών, επηρεασμού παικτών για μεταγραφή στην ομάδα του κι άλλα πολλά. 

Αρκετή συζήτηση και γκρίνια, υπήρξε στην αποκαθήλωση του banner με τον Ντέγιαν Μποντιρόγκα από την Euroleague του 2002. Απόφαση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου μετά τη διαιτησία στο ΣΕΦ στο ματς της Euroleague. Αρκετοί θεωρούσαν πως ήταν απρέπεια καθώς ως αθλητής ο Σέρβος ήταν ξεχωριστό κομμάτι της ιστορίας του «τριφυλλιού» κι αυτό δεν έπρεπε να επηρεάζεται από την προεδρία του στη Euroleague. Μέχρι που πολλές γνώμες άλλαξαν, στην εικόνα του Μποντιρόγκα στο ΣΕΦ, στην αντιμετώπιση του Παναθηναϊκού από τη διοργάνωση, μέχρι και την φωτογραφική τιμωρία του ίδιου του Γιαννακόπουλου για να μην είναι στο Final-4 αν περάσει η ομάδα του. 

Για τα υπόλοιπα, τα… διάσπαρτα, η κατάσταση δεν είναι διαφορετική. Η κρατική βοήθεια στον αιώνιο αντίπαλο μέσω των 25 εκατ. ευρώ για το ΣΕΦ, η αναβολή του αγώνα με την Φενέρμπαχτσε για να μη ρεζιλευτεί ο Ολυμπιακός κι άλλα πολλά. Πάντα με προσωπικό κόστος αυτές οι κόντρες, χωρίς όμως να τον ενδιαφέρει. 

Ακόμη κι εκεί, η δικαίωση έρχεται ακόμη και από τις εμφύλιες διαμάχες στον Ολυμπιακό. Με ανθρώπους της ΠΑΕ να αναφέρονται σε ζητήματα σύνδεσης του κράτους, της κυβέρνησης και της ΚΑΕ. 

Γι’ αυτό και η όποια κόντρα, δεν είναι απλά ένα τραγούδι. Πάντα ήταν φιλοσοφία για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Μόνο που δεν κυνηγούσε… φαντάσματα, καθώς σε όλα αργά ή γρήγορα, έχει επιβεβαιωθεί. Άλλωστε αν δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, δεν θα χρειαζόταν να ενισχύεται η… επικοινωνιακή ομάδα αλήθειας, ούτε να αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο οι εκφραστές της στα Media και τα social media.   

Πρωτότυπο άρθρο