Από sdna.gr
Ήταν πανέτοιμη. Απέναντι στους καλύτερους της διοργάνωσης. Όλα αυτά για επτά δεκάλεπτα. Στο όγδοο δεκάλεπτο είδαμε μια ΑΕΚ που δεν φανταζόμασταν ότι υπάρχει. Παρότι στο ημίχρονο έβαζα χέρι σε όποιον έλεγε ότι το πήραμε, έχω μάρτυρες, στο τέλος του τρίτου δεκαλέπτου όταν από 17 καταφέραμε και πήγαμε την διαφορά 18 είπα κι εγώ μέσα μου πως δεν γυρίζει. Κι όμως έγινε. Έτσι είναι το μπάσκετ και ιδίως το σύγχρονο μπάσκετ. Η Ρίτας έκανε τα πάντα και η ΑΕΚ τίποτα. Ένα πράγμα να είχε κάνει κάνει σωστά η ΑΕΚ, ένα τρίποντο εκεί στην αρχή του τέταρτου δεκαλέπτου να μην είχε μπει δεν θα είχαμε φτάσει καν σε θρίλερ απλά αντί για 18 η ΑΕΚ θα είχε νικήσει με 6-8. Δεν είναι το αντικείμενο μου το μπάσκετ αλλά ούτως ή άλλως δεν μπορεί και ο πιο ειδικός να αναλύσει αυτό το μοιραίο τελευταίο δεκάλεπτο. Δεν ασχολούμαι με την παράταση γιατί εκεί δεν υπήρχε ελπίδα. Η τελευταία ελπίδα ήταν η τελευταία επίθεση. Η προτελευταία η χαμένη βολή του Νάναλι, που είχε ψηφιστεί MVP αλλά δεν θα μπορούσε να είναι από ομάδα που έχασε ο πολυτιμότερος επειδή ολοκληρώθηκε η ψηφοφορία 6-7 λεπτά πριν το τέλος του αγώνα.
Αν κρίνω από τον εαυτό μου που 3 η ώρα το πρωί σηκώθηκα από το κρεβάτι και έκανα έναν γύρο το τετράγωνο του ξενοδοχείου γιατί νόμιζα ότι παθαίνω κάτι, όσοι ήμασταν εκεί και κυρίως ο Μάκης, ο Ντράγκαν, το σταφ και τα παιδιά μας θα κάνουμε πολύ καιρό να το ξεχάσουμε. Όπως και οι φανταστικοί Ενωσίτες, από τα παιδιά της ORIGINAL τον Χαρίδημο και τον ένα Γιάννη μέχρι τον πατέρα που ήρθε με τον γιό του από την Κοπεγχάγη για την ΑΕΚάρα μας. Και όσο περνάνε οι μέρες θα γυρίζει στο μυαλό σαν εφιάλτης. Πέρασε στην ιστορία του συλλόγου αυτή η μέρα για πάντα. Ως ο ορισμός της πίκρας. Της μεγάλης χαμένης ευκαιρίας. Η ΑΕΚ δεν είναι ομάδα που νικάει πάντα αλλά έτσι δεν έχει ξαναχάσει σε τόσο τεράστιας σημασίας αγώνα όπου κρινόταν ένα τρόπαιο. Και για εμάς τα τρόπαια είναι πολύτιμα. Δεν είμαστε Ρεάλ Μαδρίτης ούτε μπασκετικός Παναθηναϊκός. Πάνω από όλα όμως είναι ο τρόπος που χάθηκε. Οποίος κι αν το πάθαινε θα του έμενε στίγμα.
Το έπαθε η ΤΣΣΚΑ από τον Ολυμπιακό, ο Ολυμπιακός από την Μπανταλόνα που οι ήρωες της ήταν εκεί στην οροφή και τις κορνίζες στο γήπεδο που ζήσαμε αυτό το απίστευτο διήμερο, την γλύτωσε ο Παναθηναϊκός στο Βερολίνο όταν δεν μπήκε το τρίποντο του Σισκάουσκας που θα ολοκλήρωνε ανατροπή από -20 στο ημίχρονο. Αν είχε μπει μπορεί να τους έλεγαν… λούζερς τον Ομπράντοβιτς, τον Σπανούλη, τον Διαμαντίδη και τον Σάρας, πολλοί οπαδοί της νίκης το έλεγαν για τον Ιωαννίδη επειδή δεν πήρε Ευρωλίγκα και κάποιοι που αμφιβάλω αν έχουν δει σε φωτογραφία την Sunnel Arena έλεγαν έτσι χθες τους δικούς μας. Μπορείς να πεις ότι θες για τα παιδιά μας και τον κορυφαίο προπονητή στην ιστορία της ΑΕΚ. Όχι όμως λούζερς. Για αυτούς στεναχωριέμαι περισσότερο γιατί δεν μπορώ καν να διανοηθώ πως είναι η δική τους ψυχολογία. Κι ότι κι αν έγινε χθες, όσο κι αν πονέσαμε επειδή σε αυτά τα δέκα λεπτά έκαναν αργά αργά το μεγαλύτερο χαρακίρι στην ιστορία της ΑΕΚ θα ξαναγράψω ότι και την Παρασκευή. ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΩ πολύ αυτή την ομάδα.