Από sdna.gr
Δύο λέξεις. Αυτό είναι όλο. Μια αλλοτινή προτροπή επιστροφής στο κιτρινόμαυρο μεγαλείο, που με τα χρόνια ξέφτισε, φθάρθηκε, πέθανε από καρκίνο του αλφάβητου. Ξέπεσε κι έγινε νοσηρή, θαρρείς, παράκληση.
Δύο λέξεις, αυτό είναι όλο: Άρη θυμήσου.
Το βασικό ζητούμενο του «Αυτοκράτορα» εδώ και τρεις δεκαετίες είναι πως δε βιώνει την ευτυχία, αλλά τη θυμάται σαν κάτι μακρινό. Κάτι με έντονα στοιχεία παραμυθιού. Κάτι που οι φίλαθλοί του επιστρέφουν μονίμως εκεί γιατί είναι η στοργική αγκάλη που σε κρατάει ζεστό σε μια σειρά από κρύους, αγωνιστικά, χειμώνες, που μπροστά τους οι αντίστοιχοι του Game of Thrones μοιάζουν με κατακαλόκαιρο στη Χαβάη.
Τρεις λέξεις, αυτό είναι όλο- ένα ηθελημένο ψέμα που συνοδεύει τα μυριάδες χαρτάκια που πέφτουν στο Παλέ: Πριν λίγα χρόνια.
Σύμφωνοι: ο χρόνος είναι σχετικός, όμως όταν έχεις πάρει τον τελευταίο σου τίτλο το 2004 και ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Ιωαννίδης και οι κλειστοί δρόμοι τις Πέμπτες είναι μια ανάμνηση σέπια αποχρώσεων, τα χρόνια δεν είναι επ’ ουδενί λίγα.
Κανείς δεν μπορεί να σ’ επικρίνει γιατί ερωτεύτηκες την «Ομάδα όλων των Ελλήνων»- ένα κοινωνικό φαινόμενο που όμοιό του ουδέποτε θα ξαναδούμε, ζώντας στην εποχή του απεχθούς φανατισμού- όμως οι VHS έχουν, πια, περισσότερα χιόνια κι από το Καϊμάκτσαλαν τον Γενάρη. Είναι ώρα να προχωρήσεις, μα το πρώτο βήμα είναι πάντα το πιο δύσκολο- ειδικά αν έχεις προλάβει το πρώτο βήμα του Γκάνγκστερ, έτσι δεν είναι;
Τέσσερις λέξεις, αυτό είναι όλο: Μέσα στα ευρωπαϊκά σαλόνια.
Το Eurocup δε λογίζεται ακριβώς ως «σαλόνι» και η πρόσφατη παρουσία του Άρη στη διοργάνωση είναι πιο μέτρια κι από τα οπίσθια της Κάμερον Ντίαζ στο prime της. Οι αναλαμπές της (αξιοπρεπέστατης) διετίας στην Euroleague των 00s δεν είναι ο κανόνας, αλλά η εξαίρεση.
Σκόρπια «τοπωνύμια», τίποτα παραπάνω: Μόναχο. Γάνδη. Ισπανία. Έπειτα, μια αναντίρρητη αλήθεια: Οι οπαδοί σου γράψαν ιστορία.
Το κοινό του μπασκετικού Άρη είναι πιο πιστό κι από την αμέμπτου ηθικής Πηνελόπη. Περιμένει εδώ και μια διευρυμένη αιωνιότητα εκείνον που θα έρθει και θα βγάλει σύσσωμο το σωματείο από την κινούμενη άμμο της φανταχτερής ανυποληψίας, μα η εποχή Λάσκαρη υπήρξε η επιτομή του «Καλά πήγε αυτό» και πλέον άπαντες είναι διστακτικοί.
Κι όμως: Ξανά μαζί σου, όλοι εμείς οι χιλιάδες οπαδοί σου, θα κάνουμε χρήση κάποιων απαγορευμένων ουσιών που θα έχουν αρνητική επίδραση πάνω μας και οι «απέναντι» θα παραμιλάνε.
Ρίξτε μια ματιά στο ημερολόγιο: 2026. Αν είσαι Αρειανός και θέλεις να χαμογελάς, πρέπει να διαθέτεις φωτογραφική μνήμη. Δυστυχώς, πολλοί εκεί έξω ξέμειναν από φιλμ. Ξέχασαν πώς είναι να είσαι Αυτοκράτορας. Διόρθωση: ξέχασαν πώς είναι να είσαι, έστω, ανταγωνιστικός. Να μπαίνεις στο παρκέ και να παλεύεις κάθε ματς... κι ας χάσεις. Μπάσκετ είναι, παίζουν και οι άλλοι.
Η παρατεταμένη περίοδος ξηρασίας έπιασε την κιτρινόμαυρη ελπίδα και της πίεσε τον λαιμό μέχρις ότου ακούστηκε ο επιθανάτιος ρόγχος της. Ο κόσμος συνέχισε να γεμίζει το Αλεξάνδρειο, ο παλμός ήταν εκεί, όμως οι ήττες συσσωρεύονταν. Η ψυχολογία καταρρακωνόταν. Μέχρι που…
Μέχρι που ήρθε η 3η Ιουνίου. Μετά από μια μεταβατική σεζόν με τον Σιάο στο τιμόνι και τη διαγραφή των χρεών- που ήταν μεγαλύτερος βραχνάς κι από τα κουνούπια τον Αύγουστο- η ομάδα της Θεσσαλονίκης πέτυχε την πρώτη πραγματική της νίκη έπειτα από μια φορά κι ένα προαιώνιο κάποτε: ολοκλήρωσε τη συμφωνία με τον Βασίλη Σπανούλη.
Δεν είναι ότι πήρε τον προπονητή της Εθνικής που την οδήγησε στο χάλκινο μετάλλιο πριν μερικούς μήνες. Δεν είναι ότι υπέγραψε εκείνον που στην πρώτη του σεζόν στην Ευρωλίγκα έφτασε στον τελικό. Δεν είναι πως στον πάγκο του θα κάθεται ένας από τους μεγαλύτερους ηγέτες στα χρονικά της Γηραιάς Ηπείρου.
Πάνω απ’ όλα είναι η σφιγμένη γροθιά του Νικ. Η άφιξη του Γιάννη, έστω και για να παρακολουθήσει ένα, μόνο, ματς. Η κίτρινη βροχή στις εξέδρες. Ένα παρόν που δε φοβάται να ρίξει κλεφτές ματιές στο μέλλον.
Η παρουσία του Σπανούλη σηματοδοτεί την επιστροφή του δικαιώματος στο όνειρο. Την αίσθηση πως δεν είσαι χαμένος από χέρι πριν καν γίνει το τζάμπολ. Μια περίεργη βεβαιότητα πως μπορείς, πια, ν’ αφήσεις τις κασέτες στο πατάρι και να μην σκεφτείς για λίγο τα 80s και τα 90s.
Μια χούφτα λέξεις. Αυτό είναι όλο: Άρη, σταμάτα να θυμάσαι. Το ξέρουμε.
Η μνήμη μας, βλέπετε, βελτιώνεται.
Θυμάται πράγματα που ακόμη δεν έχουν συμβεί.
