Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ – LIVE SPORT

Ο Χέις-Ντέιβις έδωσε ξανά χρώμα στους τελικούς. «Σκότωσε» με όλους τους τρόπους τον Ολυμπιακό και έφερε τη σειρά στα ίσια. Ο Παναθηναϊκός έπαιζε με την πλάτη στον τοίχο, καθώς ήθελε μόνο τη νίκη για να έχει ρεαλιστικές ελπίδες για τον τίτλο. Ο Εργκίν Αταμάν επέλεξε και πάλι να αφήσει εκτός τον Ερναγκόμεθ για να έχει τον Σορτς στη 12άδα, κάτι αναγκαίο, όσο κι αν έχανε σε άμυνα και ριμπάουντ με την απουσία του Ισπανού. Δεν γινόταν να πάει με τρεις γκαρντ σε τέτοιο ματς. 

Ο Παναθηναϊκός, χωρίς βάθος στη ρακέτα, χρειαζόταν περιφερειακό σουτ για αν έχει ελπίδες. Σε ένα τραγικό πρώτο ημίχρονο, με παιδικό σκορ (29-30), κατάφερε, παρά την ανυπαρξία του Ναν σε άμυνα και επίθεση, να παραμείνει στο ματς λόγω της μετριότητας και του Ολυμπιακού. Ο Μπαρτζώκας στα πρώτα 13’ χτύπησε μέσα στη ρακέτα και τα κατάφερνε μια χαρά! Από το σημείο εκείνο κι έπειτα, ο Ολυμπιαός έπαψε να παίρνει σκορ στο χρωματιστό, έγινε κάκιστος επιθετικά, όπως και ο αντίπαλός του. Στο δεύτερο μισό έγινε άλλο ματς. Ο Ολυμπιακός δεν... έβλεπε το καλάθι ούτε με αίτηση, ενώ ο Χέις-Ντέιβις τα… έσταζε από παντού, παίρνοντας ρεβάνς για την αρνητική εικόνα του στο ΣΕΦ. Ο Μπαρτζώκαςς μπορεί να βρήκε τρόπο να περιορίσει τον Ναν, αλλά με τον Χέις-Ντέιβτς τα βρήκε… μπαστούνια.

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΟΥΜΠΡΗΣ - ΦΩΣ

Στα ίσα λοιπόν ήρθαν οι τελικοί της GBL. Ο Παναθηναϊκός ήταν φανερό χθες πως το ήθελε περισσότερο, έχοντας και τη συμπαράσταση του κόσμου, και κερδίζοντας τον Ολυμπιακό με 68-58 στο ΟΑΚΑ έκανε το 1-1. Η εικόνα των «ερυθρόλευκων» και πάλι δεν άρμοζε σε μια ομάδα που λίγες μέρες πριν στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ώρες ώρες έδειχναν σαν να... βαριόντουσαν οι Πειραιώτες, και είναι ανεπίτρεπτο αυτό, όταν έχουμε να κάνουμε με τελικούς πρωταθλήματος και απέναντι είναι ο Παναθηναϊκός. Με δύο παίκτες να... βλέπονται μόνο (Φουρνιέ, Χαλ) ήταν αφύσικο να κερδίσει χθες ο Ολυμπιακός. Όχι ότι και ο ΠΑΟ είχε πολύ περισσότερους διακριθέντες, αλλά συνολικά η εικόνα του ήταν πολύ καλύτερη. Και είχε τη διάθεση που έπρεπε για ένα τέτοιο παιχνίδι. Συν τοις άλλοις, «ξύπνησε» ο Χέιζ Ντέιβις μετά την τραγική εμφάνισή του στον πρώτο τελικό και πήρε πάνω του τον Παναθηναϊκό.

Ο Ολυμπιακός είναι αυτονόητο πως πρέπει να συνέλθει και να... σοβαρευτεί. Εάν συνεχίσει έτσι, βλέπουμε δύσκολα τα πράγματα. Καταλαβαίνουμε πως υπάρχει κάποιο... άδειασμα μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας και η κούραση είναι δεδομένη, αλλά λίγα παιχνίδια έμειναν, μιλάμε για επαγγελματίες παίκτες και πρέπει να τα δώσουν όλα στους επόμενους τελικούς. Η απουσία του Ντόρσεϊ μέχρι στιγμής στοιχίζει στους ερυθρόλευκους.

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ

Υπήρχαν εποχές στην ΑΕΚ, που αποφάσιζε ένας για όλα. Και πολλές φορές δεν ήταν καν αυτός ο προπονητής. Υπήρχαν εποχές που άλλα αποφάσιζε ο προπονητής, άλλα «έτρεχε» ο τεχνικός διευθυντής και στο τέλος άλλα γινόντουσαν. Υπήρχαν και οι εποχές, που κανείς δεν ήξερε τελικά ποιος αποφάσισε. Η ΑΕΚ πέρασε απ’ όλα τα στάδια και κάποιες φορές μέσα απ’ αυτά τα στάδια βρήκε τον δρόμο προς την επιτυχία. Λίγες ήταν αυτές οι φορές. Τις περισσότερες ο δρόμος που έβρισκε ήταν αδιέξοδος. Αυτή είναι η πραγματικότητα, αν τα βάλετε κάτω χρονιά με τη χρονιά τα τελευταία 30 χρόνια, θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ.

Τώρα η ΑΕΚ, από πέρυσι το καλοκαίρι, δεν είναι σε κανένα απ’ αυτά τα στάδια. Τώρα ο προπονητής εισηγείται και ζητάει, ο διευθυντής ποδοσφαίρου αποφασίζει και ο ιδιοκτήτης υλοποιεί. Είναι μια απλή ποδοσφαιρική μέθοδος των τριών, που δεν συνιστά καμία ανακάλυψη της Αμερικής. Όμως είναι συγκλονιστικά δύσκολο να την εφαρμόσει μια ομάδα. Κυρίως είναι δύσκολο, πρωτίστως διότι ο ιδιοκτήτης, που συνήθως είναι ένας πολύ επιτυχημένος επιχειρηματίας στον τομέα του, εξαιρετικά σπάνια θα αποδεχθεί να περιοριστεί στον ρόλο αυτού που απλώς υλοποιεί. Από τη στιγμή που ο Ηλιόπουλος έχει την ποδοσφαιρική σοφία να λειτουργεί μ’ αυτόν τον τρόπο, μετά είναι σχετικά εύκολο να λειτουργήσει αυτή η απλή μέθοδος των τριών. Ειδικά όταν μπορείς να να έχεις στην ΑΕΚ έναν διευθυντή ποδοσφαίρου, όπως είναι ο Ριμπάλτα. Αυτόν που θα στήσει όλο το ποδοσφαιρικό πρότζεκτ, γύρω από έναν προπονητή, όπως είναι ο Νίκολιτς. Έναν προπονητή που πρωτίστως ο ίδιος ο Καταλανός εμπιστεύεται τυφλά και θεωρεί ότι είναι ο κατάλληλος για να του τρέξει το πρότζεκτ που θέλει να εφαρμόσει. 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ – SPORTDAY

Η επιστροφή του Βασίλη Σπανούλη στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι μια πολύ σημαντική είδηση. Το γεγονός ότι ο ομοσπονδιακός προπονητής -και μέχρι πρόσφατα προπονητής της Μονακό- αναλαμβάνει τον Άρη, μαρτυρά ότι υπάρχει στην «κίτρινη» ΚΑΕ μια αληθινή διάθεση για επενδύσεις. Ο Σπανούλης έχει αποδείξει ότι είναι τρομερά εργατικός, αλλά και πολύ φιλόδοξος. Απ’ τη Μονακό έφυγε όταν κατάλαβε ότι δεν υπάρχουν πλέον τα χρήματα για να υποστηρίξουν το πρότζεκτ το οποίο «έτρεχε». Θα μπορούσε να έχει μείνει εκεί και να παίρνει τα ωραία του τα χρήματα, προσπαθώντας να φρενάρει την κατρακύλα της ομάδας, αλλά δεν νομίζω ότι ο ρόλος αυτός του άρεσε. Τι  του αρέσει; Να συνδέσει το όνομά του με μια ομάδα, η οποία θα κάνει το μεγάλο βήμα μπροστά. Γι’ αυτόν τον λόγο πιστεύω ότι είπε «ναι» στον Άρη: διότι διακρίνει εκεί μια μεγάλη προοπτική. Δεν είναι συναισθηματική επιλογή, αλλά κυρίως επαγγελματική.

Ο Σπανούλης βλέπει ότι υπάρχουν προϋποθέσεις να γίνει κάτι σπουδαίο και γι’ αυτό δέχτηκε την πρόταση. Το τι θα γίνει βέβαια, θα το δούμε προσεχώς. Πέρυσι η νέα διοίκηση του Άρη απάλλαξε τον σύλλογο απ’ τα πολλά χρέη. Τώρα πρέπει να φτιάξει μα ομάδα με μεγαλύτερο μπάτζετ απ’ το περσινό. Η δυσκολία είναι σαφώς διαφορετική. Αλλά δεν είναι δυσκολία του Σπανούλη. Αυτός αν δει ότι δεν τηρούνται οι δεσμεύσεις, θα τους αποχαιρετήσει και θα φύγει, όπως έφυγε απ’ τη Μονακό. Απ’ την άλλη, αν υπάρχουν χρήματα που μπορούν να ικανοποιήσουν το όραμά του να φτιάξει ομάδα που να πρωταγωνιστεί πραγματικά σε Ελλάδα και Ευρώπη, θα δούμε ωραία πράγματα.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ – ΤΑ ΝΕΑ 

Τι περιμένουμε από το φετινό Μουντιάλ; Κάτι που θα εξιτάρει το κοινό. Θα εξάψει την περιέργειά του, αυτή που βρίσκεται σε χειμέρια νάρκη. Ίσως να είναι αυτό το άγνωστο του φετινού Μουντιάλ. Με τις 48 ομάδες και τα συνολικά 104 παιχνίδια. Θα δούμε σκορ εντυπωσιακά στους ομίλους; Πρόκειται να ξεπεταχθεί από το πουθενά μια ομάδα που θα μας κλείσει το μάτι και θα την ακολουθήσουμε με τη δίψα πως θα κάνει την έκπληξη; Και βέβαια, ποιους παίκτες θα γνωρίσουμε όπως εκείνα τα αθώα χρόνια που ελάχιστους παίκτες παρακολουθούσαμε κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής σεζόν;

Ελάτε τώρα… Από το Πράσινο Ακρωτήρι γνωρίζουμε μόνο τον Μπατίστα – ο Ντανιέλ ήταν που έδρεψε δάφνες στην Ελλάδα. Το Κονγκό έχει πληθυσμό σχεδόν 113 εκατ. κατοίκων, αλλά από ποδόσφαιρο, μάλλον ας μη γίνει ακόμη ξεκάθαρη κουβέντα. Το Ουζμπεκιστάν το ακούσαμε το 2008, όταν πήγε για τα τελευταία ένσημα στην καριέρα του ο Ριβάλντο. Το Κουρασάο, αλίμονο αν είχε ποτέ τη δυνατότητα να εμφανιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο, η Ιορδανία ισοδυναμεί με μυστήριο, η Αϊτή επιστρέφει μετά από 52 χρόνια. Η (ποδοσφαιρική) λίμνη μεγάλωσε. Το Παγκόσμιο Κύπελλο γιγαντώθηκε. Το ενδιαφέρον του κοινού επίσης. Τα τηλεοπτικά δικαιώματα εκτοξεύτηκαν όπως και τα κέρδη. Και οι πολιτικοί, ο Τραμπ που κάποιο σόου θα δώσει, είναι πάντα εδώ με στόχο να «κλέψουν» λίγες εικόνες και να κερδίσουν από ένα γεγονός που παραμένει πάντα λαϊκό και αφορά πλατιά μάζα ανθρώπων. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.

Πρωτότυπο άρθρο