Άντε πάλι! Τι θέλαμε και περιμέναμε πως και πως την αγωνιστική δράση; Προς τι αυτή η ανυπομονησία και οι ελπίδες για τετράδα; Αφού κάποια πράγματα δείχνουν πως δεν αλλάζουν, μόνο διορθώνονται εν τέλει... 

Ο Άρης ήταν και πάλι άνευρος και χλιαρός, σε ακόμη ένα εκτός έδρας παιχνίδι, έχοντας απωλέσει πέντε βαθμούς απέναντι στον Βόλο, σε δύο αναμετρήσεις. Οι παίκτες του Μαρίνου Ουζουνίδη δείχνουν βελτίωση σε γενικούς δείκτες, όμως παραμένουν το ίδιο προβληματικοί στην διεκδίκηση αποτελεσμάτων και στο κυνήγι στόχων. Μόλις η ελπίδα πάει να "τρουπώσει" στις τάξεις των φιλάθλων του, την επόμενη στιγμή η ομάδα σπεύδει να την πετάξει έξω με τις κλωτσιές. 

Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι ελπίζουμε να μην είναι στο μέλλον... 

Οι κιτρινόμαυροι πέταξαν για άλλη μια φορά ένα ολόκληρο ημίχρονο, δίνοντας την μπάλα στους γηπεδούχους και ψάχνοντας ελεύθερους διαδρόμους στο τρανζίσιον, απέναντι σε μια, θεωρητικά, πολύ κατώτερη ομάδα και σε μια άμυνα που δέχεται γκολ και επικίνδυνες φάσεις με το τσουβάλι. Θεμιτό να θεωρείς πως θα παγιδεύσεις τον αντίπαλό, θεμιτό να πιστεύεις πως είσαι καλύτερος και θα χτυπήσεις εκεί που πρέπει "καθαρίζοντας" με λίγες φάσεις την "μπουγάδα", αφελές να πιστεύεις πως ο αντίπαλος δεν θα παίξει με πάθος και θα στο κάνει εύκολο...

Ο Άρης περίμενε χειρότερο Βόλο και δεν τον βρήκε. Περίμενε λάθη στην άμυνα του αντιπάλου και δεν έγιναν. Θεώρησε πως ένας παίκτης που θα έπαιζε "κατά συνθήκη" χαφ ήταν πιο ορθολογική επιλογή από ένα καθαρόαιμο χαφ, όμως έσφαλλε! 

Στις λεπτομέρειες, στην λάθος κατανομή ρόλων και δυνάμεων, στα σφυρίγματα, όπως θέλετε εξηγήστε το, όμως ο Άρης έχασε την οριστική του ευκαιρία να διεκδικήσει παραπάνω πράγματα, όπως έκανε πολλάκις και μέσα στη σεζόν. Με χειρουργική ακρίβεια οι κιτρινόμαυροι ήταν ΚΑΙ ΠΑΛΙ κατώτεροι των περιστάσεων σε ματς που έκαιγε, συνεχίζοντας το αρνητικό σερί τους. 

Όπως πάντα, υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις, στις οποίες ο Άρης πρέπει να βασιστεί για το φινάλε, καθώς και την επόμενη σεζόν. Μεντίλ, Σπίκιτς, Σιφουέντες, Νταρίντα, Φετφατζίδης και Κουέστα δεν μπορούμε να πούμε πως δεν προσπάθησαν ή δεν ήταν πολύ θετικοί, όμως δεν βρήκαν ιδιαίτερη στήριξη στο παιχνίδι τους. Ο Μορόν, πέραν του τέρματος δεν φάνηκε ιδιαίτερα απειλητικός, ενώ Ντιαντί και Ντούντου μπήκαν σε ένα σημείο που ο Άρης χρειάστηκε άμεσες λύσεις και δεν μπόρεσαν να τις προσφέρουν. 

Όσον αφορά δύο περιπτώσεις παικτών, που τελευταία με απασχολούν, με πρώτο τον Πάρντο, έχω μια απορία, τόσο για το παιχνίδι στον Βόλο, όσο και για την υπόλοιπη σεζόν. Ποιος ο λόγος που αυτός ο παίκτης δεν πήρε άλλες ευκαιρίες και έπαιζα με την ίδια τριάδα τα μισά - και παραπάνω - παιχνίδια, ενώ δείχνει πως, όποτε παίζει, είναι αρκετά θετικός. Ποιος ο λόγος που δεν ξεκίνησε σήμερα στο ματς και προτιμήθηκε το "πείραμα" με Φατόρε στα μπακ (που δεν ήταν τόσο κακός) και Μοντόγια (Πορ φαβόρ Μοντόγια!!!) στα χαφ; Βλέπουμε πως ο Ουζουνίδης δίνει ευκαιρίες και εμπιστεύεται πρόσωπα που στο πρόσφατο παρελθόν ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αλλά θέλουμε πολύ παραπάνω. 

Η δεύτερη περίπτωση παίκτη είναι εκείνη του Κουάισον. Ποιος είναι ο λόγος που ο Σουηδός δείχνει, εδώ και τόσους μήνες, να μην έχει ιδέα του τι παίζει ακριβώς η ομάδα; Τι να κάνω έναν παίκτη που όχι μόνο δεν συμμετέχει στα συστήματα και δεν μου κάνει δουλειές στο γήπεδο, αλλά τις περισσότερες φορές κρύβεται πίσω από τους αμυντικούς και δεν ακουμπάει μπάλα; 

Αλήθεια, θέλω πολύ να σχολιάσω μισή φάση του Κουάισον, αλλά δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου τίποτα. Βοηθήστε με στα σχόλια εσείς... 

Ακολούθως, ένα σχόλιο για την ανακοίνωση του Άρη. Ωραία όλα αυτα με Τζήλους και Παπαδόπουλους, σέβομαι και την αγανάκτηση του Ουζουνίδη στις δηλώσεις στην flash interview, όμως τι κάνουμε για όλο αυτό; Εφόσον θέλουμε να κάνουμε αυτή την κουβέντα, πως διορθώνεται όλο αυτό το ζήτημα; Μοιρολατρικά περιμένουμε να αλλάξει κάτι; Βασιζόμαστε στην καλή θέληση των ...εκείνων... που δεν θέλουν την ομάδα τετράδα; 

Ναι, και εκφέρω προσωπική άποψη τώρα, ο Άρης άξιζε φέτος για τετράδα, βάσει ρόστερ και προπονητή (πλέον), καθώς και βάσει αποτελεσμάτων στα ντέρμπι, θα ήταν ανταγωνιστικός. Ναι, κάποια παιχνίδια κρίθηκαν στις διαιτητικές λεπτομέρειες. Ναι, σήμερα το πέναλτι του Φετφατζίδη θα μπορούσε να το δώσει. Όχι, το γκολ, κατ' εμέ, δεν έπρεπε να μετρήσει, όπως και δεν μέτρησε, λόγω φάουλ. Καθώς στη φάση παράβασης βρίσκεται ο Νταρίντα, που είναι στόπερ και μαρκάρει μπροστα από το κέντρο, για να μην φύγει ο αντίπαλος αντεπίθεση, άρα διεκδικεί πιο απρόσεκτα, γνωρίζοντας πως κάνει παραπάνω από τα επιτρεπτά, ώστε να μην βγει αντεπίθεση για τους γηπεδούχους. Άρα το χέρι που μπαίνει στον ώμο και το σπρώξιμο δεν είναι τόσο θεμιτά. Οριακή φάση, αλλά έχουμε δει και χειρότερα... 

Και τέλος... ναι, έγιναν όλα τα παραπάνω, όμως πέντε βαθμούς χαμένους απέναντι στον Βόλο; Τόσους βαθμούς χαμένους απέναντι σε ομάδες που δεν είναι στο 1-4 και κάποιες ούτε στο 5-8; Πως να πάω στα playoffs της πρώτης ταχύτητας, όταν κάνω τόσα πισωγυρίσματα; Πως να πάω στο 1-4 όταν ξεκινάω με λάθος σχεδιασμό (λόγια Ουζουνίδη αυτά...) και με λάθος προπονητή την σεζόν; Τεχνικός διευθυντής; Πότε θα μπω σε μια τάξη σε αυτά τα ζητήματα; 

Ο Άρης καλείται να κάνει το καλύτερο που μπορεί για να μαζέψει όσους πόντους χρειάζονται για την 5η θέση. 7 παιχνίδια ακόμη και μετά αναμονή για τον τελικό κυπέλλου, ώστε να δει αν θα βγει Ευρώπη. Καλείται όμως να μην απογοητεύσει άλλο το κοινό του ενόψει της νέας σεζόν. Κάπου ΦΤΑΝΕΙ! 

ΥΓ Ελπίζω πως ο προπονητής θα στηριχτεί από κόσμο και διοίκηση και θα έχει την ευκαιρία του να "χτίσει" μια διαφορετική ομάδα την νέα σεζόν. Να "χτίσει" διαφορετική νοοτροπία και χαρακτήρα στην ομάδα, έναν χαρακτήρα και μια νοοτροπία, ένα DNA (αν θέλετε) που ψάχνει χρόνια.Ίσως και δεκαετίες... 

ΥΓ2 57 δευτερόλεπτα σιγής σε... άδειο Πανθεσσαλικό. Χωρίς φιλοξενούμενους οπαδούς (γιατί άραγε αυτή η επιμονή;). Με μπούκες Μπέου, που είχε ...κουραστεί να ασχολείται με τα του ποδοσφαίρου πριν κάτι μήνες. Oh my God, that's "μπγιούτιφουλ"! Το ελληνικό ποδόσφαιρο στα καλύτερα της υποκρισίας του. Πέραν των αγωνιστικών έχω κουραστεί να αναλώνομαι για αυτά που συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα και το ποδόσφαιρο της, ποτέ δεν μου άρεσε αυτό το "άθλημα". 

Πρωτότυπο άρθρο