Από sdna.gr
Εν μέσω γενικευμένης απογοήτευσης και... ξενέρας, Άρης και Θόδωρος Καρυπίδης συνεχίζουν να "τσιμπούν" από το "τυράκι" της άσκοπης κόντρας, του λεγόμενου και beef στην νεανική αργκό. Ένας Άρης που ξεκίνησε με όνειρα και φιλοδοξίες, καταφέρνει και φέτος να μην διεκδικεί τρόπαια και διακρίσεις, μένοντας στο 5-8, το οποίο (ενδέχεται να) δίνει ένα "voucher" ευρωπαϊκής εξόδου. Και λέμε voucher, γιατί στο χέρι του Άρη είναι το αν θα το αξιοποιήσει ή θα το πετάξει, όπως τα προηγούμενα.
Η φετινή ήταν μία χρονιά με σκαμπανεβάσματα, με λάθη και διορθώσεις, που έφερε σκληρή κριτική από την εξέδρα και αδιαφορία ενόψει του ντεμαράζ των playoffs.
Θα έρθει η ώρα που θα ανοίξουμε το μαύρο κουτί από τα συντρίμμια της σεζόν, όμως, τούτη την ώρα, οφείλουμε, από αυτή εδώ την στήλη, να χτυπήσουμε ένα τελευταίο καμπανάκι, για να μην χαθεί και αυτό - το λίγο- που μπορεί να σωθεί.
Οι κιτρινόμαυροι έχουν μπροστά τους μία - τελευταία "μάχη", απέναντι στην ΑΕΚ, για την ολοκλήρωση της regular season, η οποία μετράει 3 βαθμούς και, ουσιαστικά, έναν βαθμό playoffs. Θυμίζουμε πως η μεσαία ταχύτητα αναγκάζει τις ομάδες να μπουν στο μίνι πρωτάθλημα του 5-8 με τους μισούς βαθμούς από εκείνους που συγκέντρωσαν, πράγμα που σημαίνει πως ο Άρης θα δει την (όποια) διαφορά του από τον 6ο να διαιρείται στο μισό. Μια νίκη λοιπόν μπορεί να προσθέσει κάτι λίγο, πριν την τελική ευθεία και δεν θα πρέπει να θεωρείται άσκοπη.
Ο Άρης έχει παράπονα από την διαιτησία στο Πανθεσσαλικό, καταφέρνοντας να μεταφέρει έναν πρωτοφανή εκνευρισμό σε παίκτες και προπονητή, ο οποίος δεν γνωρίζω κατά πόσο είναι εύκολο να πραϋνθεί ενόψει συνέχειας. Αντίθετα, ο κόσμος δείχνει να ακολουθεί όλο και λιγότερο αυτό το τροπάριο, βλέποντας πως η προσπάθεια στα εκτός έδρας παιχνίδια φαίνεται το λιγότερο προβληματική και δεν μπορεί να καμουφλαριστεί αρκετά πίσω από τα (βάσιμα, ναι!) παράπονα για τις διαιτητικές αποφάσεις.
Τα έχουμε αναφέρει πολλάκις από εδώ. Πως ναι μεν τα "φρ φρ" φέτος σου στερούν πολύτιμους βαθμούς, όμως η απογοήτευση του κόσμου δεν έχει να κάνει τόσο με την βαθμολογική συγκομιδή, αλλά για την αγωνιστική ταυτότητα, την οποία η ομάδα βρίσκει και... χάνει ανά βδομάδα, σε εκνευριστικό βαθμό. Ο κόσμος βλέπει πως για τρεις - έξι βαθμούς χάνει το 1-4, και σκέφτεται πως σε 1-2 παιχνίδια να ήταν πιο συνεπής και σοβαρή η ομάδα θα είχαμε άλλες συζητήσεις τώρα. Είναι ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ τα χαμένα τρίποντα με μικρομεσαίες ομάδες, που σε πιάνει τρέλα!
Κακά τα ψέματα, οι κιτρινόμαυροι, με την επιστροφή τους στην Superleague κάνουν τιτάνια προσπάθεια να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος και (ίσως) να ψηλώσουν στις μύτες των ποδιών τους, για να τους φωτίσει λίγο παραπάνω η αίγλη του παρελθόντος. Μάταια όμως. Τουλάχιστον σε αγωνιστική συνέπεια, ευρωπαϊκές πορείες και εθισμό στη νίκη, που είναι τρία από τα στοιχεία που χρειάζεται ένα club για να γιγαντωθεί, οι Θεσσαλονικείς υστερούν και δεν δείχνουν να δουλεύουν με σωστό τρόπο για να φτάσουν εκεί που ήταν και επιθυμούν. Μπορεί μερικές χρονιές να φαντάζουν ποιοτικές, βάσει βαθμών ή απόδοσης, όμως, και πάλι, ο Άρης βρίσκει τρόπο να πισωγυρίζει και να απογοητεύει.
Δεν το κρύβουμε σε αυτά εδώ τα κείμενα, έχουμε εναποθέσει την εμπιστοσύνη μας για μια ΝΕΑ ΑΡΧΗ στον Μαρίνο Ουζουνίδη και έναν ποιοτικότατο κορμό παικτών που έμειναν και θα μείνουν στην ομάδα. Χωρίς παρωπίδες, ο Άρης οφείλει να σβήσει όσα δεν χρειάζεται, να μάθει από τα λάθη του και να αποδεχτεί πως ξεκινάει από το μηδέν, αυτή τη φορά με καλές πρώτες ύλες και ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης και ικανοποιητικότατου προπονητικού εκτοπίσματος στο τιμόνι.
...αν, δε, του έρθει και ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο, θα έχει ένα παραπάνω εφόδιο για να γυρίσει σελίδα και να αλλάξει τακτική. Να αρχίσει να χτίζει την ευρωπαϊκή του θέση, ώστε σύντομα να μην έχει τον βραχνά των δύσκολων κληρώσεων, για να μπει σε έναν όμιλο διοργάνωσης.
Τόσο απλά! Βήμα - βήμα!
Οτιδήποτε άλλο αποτελεί δικαιολογία και ''να 'χαμε - να λέγαμε"! Και προσωπικά κουράστηκα να γράφω και να λέω ΚΑΘΕ χρόνο τα ίδια "θα"!
Αντί όμως ο Άρης να επικεντρωθεί σε αυτό το... mentality και να προσπαθήσει να ζεστάνει τον κόσμο του, ώστε να μην θυμίζουν οι εξέδρες το παιχνίδι με τον Παναιτωλικό, προτιμά να ανοίγει beef με τον Βόλο και τον Αχιλλέα Μπέο.
Είναι (ρε) σεις ο Βόλος ο αντίπαλος του Άρη; Έχουν κάποια ιστορική κόντρα; Συγκρίνονται σε κάποια κατηγορία ή δείκτη;
Περιμέναμε να μην απαντήσει ο Βόλος σε Καρυπίδη και Άρη και δεν ήμασταν έτοιμοι να αγνοήσουμε τις νέες προκλήσεις;
(Μια ερώτηση που την έθεσα και στο προηγούμενο κείμενο) Δεκτά όλα τα παράπονα για Λανουά, διαιτησίες και... συμμαχίες. ΕΣΥ ως Άρης, τι κάνεις για όλα αυτά; Πως προστατεύεται η ομάδα εν τέλει, πέρα από επιστολές, που καταλήγουν προσάναμμα στο τζάκι των κέντρων αποφάσεων ή βιντεάκια στα social media;
Όπως λέει και ένα ρητό: "Εφόσον αποδέχεσαι την ύπαρξη του καλού, πρέπει να αποδεχτείς και την ύπαρξη του κακού." (ή το αντίθετο, έστω!)
Αν λοιπόν αναδεικνύεις την ύπαρξη του κακού, τότε θα πρέπει να αποφασίσεις αν θα συνεχίσεις στον ίδιο δρόμο και θα επιμένεις να αδικείσαι, ώστε να φωνάζεις, όμως θα πρέπει τουλάχιστον να ανεβάσεις τα ντεσιμπέλ σου, για να γίνεις αντιληπτός ή (στον άλλο δρόμο) θα θωρακίσεις την ομάδα και θα "πολεμήσεις" την "φωτιά" με "φωτιά". Αυτό το μονοπάτι δεν το γνωρίζω, και ούτε θέλω να το μάθω.
Ζαβές κουβέντες, το γνωρίζω! Μου φέρνει αποστροφή και μόνο η προσπάθεια να ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο πέρα από το αγωνιστικό, όμως αυτές τις μέρες βλέπω πάλι τα ... ίδια και δεν μπορώ να ανεχτώ να συνεχιστεί και το χρόνου αυτό το τροπάριο.
Προτιμώ να βγαίνουν ανακοινώσεις και διαρροές μόνο για μεταγραφές και νέες συμφωνίες με χορηγούς, παρά να πρέπει να ψάχνω στα instagram παραγόντων αν άφησαν καμία σπόντα για Άρη και Καρυπίδη.
Στράτα - στρατούλα λοιπόν! Για τα (νέα) πρώτα βήματα του ποδοσφαιρικού τμήματος, που οφείλει να σταθεί στα πόδια του και να βαδίσει στη σωστή κατεύθυνση την επόμενη σεζόν.
ΥΓ Ευρώπη να βγω! Αυτό μόνο μας ενδιαφέρει φέτος! Τα δύο ημίχρονα των αγώνων και οι αριθμοί τους μας απασχολούν. Το "τρίτο ημίχρονο" το αφήνουμε πάνω σας. Παίξτε όσο θέλετε...