Από sdna.gr
Το 1997 μια βρετανική μπάντα, οι Verve, έβγαλαν σε κυκλοφορία το Bitter-Sweet symphony. Ένα πλέον κλασικό τραγούδι, το οποίο έρχεται συχνά - πυκνά στο μυαλό των φίλων του Άρη, όταν αναλογίζονται τα όσα μπορούν - θέλουν και, εν τέλει, δεν καταφέρνουν μέσα στο γήπεδο.
Τι πιο χαρακτηριστικό για μια μέτρια σεζόν με σκαμπανεβάσματα, από ένα αντιπροσωπευτικόΤΑΤΟ! παιχνίδι απέναντι στην ΑΕΚ. Όλη η χρονιά των κιτρινόμαυρων σε 90 λεπτά.
Ικανότητα; Ναι! Θέληση; Ναι! Εκπλήρωση στόχων και αποτελεσματικότητα; Οχι!
Τι παραπάνω να σχολιάσουμε;
Αυτά...
Καλό βράδυ.
Επειδή όμως ο αλγόριθμος της google θα "θάψει" το παρόν κείμενο, αν το ολοκληρώσουμε, όντως, τόσο σύντομα, πάμε να δούμε αναλυτικά το τι έγινε στο Κλεάνθης Βικελίδης και να τα βάλουμε με την τύχη και τις ικανότητες μας, για το πως κατάφερε ο Άρης να μην κερδίσει απόψε, καθώς και πως μπόρεσε να πετάξει τόσους βαθμούς και να μην βρίσκεται τελικά στο 1-4.
Αρχικά, να τονίσουμε εξ αρχής πως περιμέναμε ποιοτικότερη και πιο αποφασισμένη ΑΕΚ. Ο τίτλος ακόμη κρίνεται και το ιδανικό πλασάρισμα, ένα βήμα πριν τα playoffs, ήταν και παραμένει ζωτικής σημασίας. Η Ένωση πάντως εμφανίστηκε αρκετά νευρική, με ανορθόδοξο τρόπο ανάπτυξης παιχνιδιού, έχοντας μάλιστα πάρει κατά κράτος το κέντρο του αντιπάλου στο πρώτο μέρος. Οι παίκτες του Ουζουνίδη παρατηρούσαν μάλλον... αμήχανα τις περισσότερες προσπάθειες των φιλοξενούμενων να καταλήγουν σε τοίχο και δεν πίστευαν τους διαδρόμους που ανοίγονταν στην αντεπίθεση.
Αυτό! Αυτή είναι η εξήγηση μου για το react του Άρη, ως απάντηση στο... act της ΑΕΚ. Γιατί αν μπω στην διαδικασία να πιστέψω πως δεν δούλεψαν παραπάνω όλη την εβδομάδα ή δεν μπορούν...γενικά (τα παλικάρια), τότε θα με πιάσει ίλιγγος.
Η ΑΕΚ λοιπόν προσπάθησε, παρά τις ελλείψεις της να βρει ένα γκολ στο πρώτο μέρος, χωρίς να απειλήσει ιδιαίτερα και στο δεύτερο ημίχρονο χάθηκε μέσα στον εκνευρισμό της. Χάθηκε κάπου εκεί, στην σαλιάρα του Μορόν στον Μήτογλου, και στο κλάδεμα του τελευταίου στον Ισπανό, που οδήγησε σε κόκκινη κάρτα.
Αλήθεια, εδώ πρέπει να θέσουμε μια ερώτηση, τι συζητούσαμε τόση ώρα στο VAR για αυτή τη φάση; Δηλαδή θα πρέπει να ζητάμε και συγνώμη, όταν ένας παίκτης τρώει ντρίπλα - highlight και νευριάζει κυνηγώντας τον αντίπαλο του με αντιαθλητικό τρόπο; Θα τρελαθούμε εντελώς; Οποιοσδήποτε και να είναι ο αντίπαλος, οποιαδήποτε και να είναι η ομάδα που κάνει την παράβαση, η αντίδραση και αντιμετώπιση πρέπει να είναι ακαριαία. Ο Ζίμπερτ προστάτευσε το ποδόσφαιρο που αγαπάμε, βγάζοντας αμέσως κόκκινη και ΕΚΕΙ ακριβώς θα έπρεπε να λήξει η κουβέντα. Όλη η υπόλοιπη αναμπουμπούλα ήταν το λιγότερο προσβλητική στην νοημοσύνη μας.
Πάμε παρακάτω, στα του Άρεως...
Οι γηπεδούχοι είδαν την ΑΕΚ να μοιάζει ανήμπορη να απειλήσει, να μένει με 10 παίκτες, να αλλάζει όλη την ομάδα πριν το 70' και έστεκαν ως "χάνοι", παρουσιάζοντας όλες τις ανορθογραφίες και επιθετικές δυσκολίες των τελευταίων ετών, μέσα σε λίγα λεπτά. Καμία απειλή, κανένας αυτοματισμός, μηδέν καθαρό μυαλό και ένας πρωτοφανής εκνευρισμός, έπειτα από λάθη, που πέρασε και στην εξέδρα, που κοιτούσε τους παίκτες της ομάδας που στήριζε να μοιάζουν εξίσου ανήμποροι, μέσα στο σπίτι τους, απέναντι σε μια ομάδα που έπαιζε με μειονέκτημα.
Πως μπορείς να το μπαλώσεις αυτό; Πως μπορείς να φύγεις γεμάτος από το γήπεδο, όταν βλέπεις πως οι συνθήκες σε ευνοούν, οι αριθμοί είναι υπέρ σου, η ποιότητα σου σε υλικό είναι εκεί και σε περιμένει, όμως εσύ ο ίδιος δεν καταφέρνεις να ανταπεξέλθεις (ΚΑΙ ΠΑΛΙ) στις απαιτήσεις;
Ο Άρης ήταν και πάλι ο προβληματικός εαυτός του. Όλες οι αναμετρήσεις των τελευταίων ετών χαρακτηρίζονται από αυτό το γλυκόπικρο συναίσθημα. Χαμένος τελικός - με ιδανικές συνθήκες. Χαμένα παιχνίδια - με μικρομεσαίες ομάδες. Πεταμένοι βαθμοί στα σκουπίδια - σε κομβικά σημεία της σεζόν. Αστοχία, αδιαφορία, κούραση ή μετριότητα - εκεί που ο κόσμος περίμενε και περιμένει ακόμη περισσότερα.
Φταίει το ρόστερ; Όχι.
Φταίει ο προπονητής; Απόψε έφταιγε ΚΑΙ ο προπονητής. Έπρεπε να το πιστέψει περισσότερο και να μην σεβαστεί τόσο πολύ τον αντίπαλο.
Φταίει η τύχη; Ποια τύχη; Σε ποιο σημείο της σεζόν, φέτος, ο Άρης στάθηκε άτυχος, με την μπάλα να περνάει λίγο έξω από την εστία;
Φταίει η διαιτησία; Απόψε όχι. Άλλες φορές ναι! Αυτό όμως το σχολιάσαμε και σε προηγούμενο κείμενο. Αν και εφόσον φταίει και θέλουν κάποιοι από την ομάδα να αλλάξει αυτό, ας ασχοληθούν εκείνοι. Η δουλειά μας από αυτή εδώ την στήλη είναι να ζητάμε αμιγώς ποδοσφαιρικά πραγματάκια.
Δεύτερη σημείωση, αλήθεια, εσείς που υποστηρίζετε πως ο Άρης ήταν εμφανές - ήταν ΣΙΓΟΥΡΟ - πως θα μείνει εκτός 1-4 από τον Αύγουστο, αλήθεια το πιστεύετε ακόμη; Βλέπετε τόσο μεγάλη διαφορά των ομάδων που προπορεύονται, μπροστά σε έναν Άρη, που έχει κάνει "παπάδες" στα ντέρμπι;
1-2 απώλειες σε "μικρά" παιχνίδια, την ώρα που όλοι πέταξαν βαθμούς, σας έδωσαν αυτή τη σιγουριά;
Όχι φίλ@ μου, ο Άρης, παρά τα προβλήματα του ή μέσω αυτών, καλύτερα, απέδειξε πως άνετα μπορούσε να είναι στο 1-4, όμως το γεγονός πως δεν το κατάφερε εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από τον ίδιο και το κακό του πρόσωπο.
Το πίστεψε, το μπορούσε, όμως το χάρισε και πάλι. Γιατί... ΑΡΗΣ ΕΙΣΑΙ!
Οι κιτρινόμαυροι πρέπει να αλλάξουν άμεσα μυαλά και χαρακτήρα. Να δείξουν όλα αυτά που δουλεύουν ή έχουν στο μυαλό τους να δουλέψουν και να "καθαρίσουν" την μπουγάδα του 5-8.
Αν δεν μπορεί να αλλάξει πρόσωπο και DNA ο σύλλογος, τότε ίσως πλησιάζει η ώρα που θα κληθεί να αλλάξει πρόσωπα*, για να παρουσιαστεί διαφορετικός την επόμενη σεζόν.
Έτσι όμως δεν γίνεται δουλειά. Ο Άρης, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, υπόσχεται να αλλάξει, να γίνει καλύτερος. Ωσάν προβληματικό και τοξικό μέλος σε μία ρομαντική σχέση, που υπόσχεται πολλά, όμως όλοι γνωρίζουμε πως δύσκολα θα τα καταφέρει.
Στα playoffs έχει την ευκαιρία να κλείσει την πορεία του με γλυκιά γεύση, να "ζεστάνει" (κάπως) το κοινό του και να δώσει νέες υποσχέσεις για την νέα σεζόν.
Αν δεν τα καταφέρει, τότε... ΠΙΚΡΑ!
"No change, I can change I can change, I can change But I'm here in my mold I am here in my mold But I'm a million different people From one day to the next I can't change my mold No, no, no, no, no..."