Μας βγάλατε τη ψυχούλα, αλλά επιτέλους παίξατε αυτό που θέλαμε! Ο Άρης μετά από πολύ καιρό ήταν πραγματικός κυρίαρχος του παιχνιδιού, απέναντι σε μια ομάδα με προβλήματα και ένα...κύπελλο που εκκρεμεί. 

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης έδειξε για ακόμη μια φορά πως, από την ημέρα που ήρθε, προσπάθησε και προσπαθεί να διορθώσει όλες τις ανορθογραφίες της ομάδας, και δείχνει πως είναι ο σωστός άνθρωπος στη σωστή θέση, όχι απαραίτητα για την έκβαση της φετινής σεζόν, αλλά για την προετοιμασία της επόμενης. 

Ο σημερινός Άρης, μετά από την μεγάλη διακοπή του πρωταθλήματος, εμφανίστηκε δουλεμένος, πεισματάρης και με πλάνο στο παιχνίδι του. Ο φόβος (μας) των προηγούμενων ημερών, για ενδεχόμενη αδιαφορία και αδειάσματος των παικτών της ομάδας της Θεσσαλονίκης σε αυτά τα... άχαρα playoffs, έδωσε τη θέση του στην ικανοποίηση και στο κίνητρο. Περίεργο, ε;

Παίκτες όπως ο Μεντίλ, ο Σιφουέντες και ο Μόντσου δείχνουν βελτιωμένοι και ικανοί να τραβήξουν το κουπί, με την τριαδα στο κέντρο να λειτουργεί άψογα και να ελέγχει απόλυτα τον ρυθμό του αγώνα. Ο ρόλος του Νταρίντα στο νέο στιλ παιχνιδιού που θέλει να δει ο Ουζουνίδης είναι κάτι παραπάνω από κομβικός, ίσως και να κουμπώνει καλύτερα από εκείνον του Μανού Γκαρθία. Δεν το λέω φυσικά για να "χρυσώσω το χάπι", ούτε εννοώ πως δεν ήθελα να μείνει ο Μανού. Αλλού στεκόμαστε.

Και εξηγούμαι, ο Γκαρθία ταίριαζε στο προηγούμενο στιλ, το λεγόμενο και "Ο καθένας για τον εαυτό του", όμως με Νταρίντα βλέπουμε πως Σιφουέντες και Μόντσου παίζουν με μεγαλύτερο πλάτος στο κέντρο και μπορούν να ξεμπλοκάρουν περισσότερους παίκτες αλυσιδωτά. Στο 4-2-3-1 βλέπουμε πως ο Μεντίλ δεν φοβάται να αφήσει κενά και να ανέβει να δημιουργήσει, γιατί ξέρει πως τα τρίγωνα κάλυψης, με την βοήθεια των χαφ, θα διορθώσουν και θα τον σώσουν αν ο αντίπαλος κλέψει και βγει μπροστά. Αντίστοιχα και ο Μάγιο, από την άλλη πλευρά. Αυτό είναι μόνο ένα, από τα πολλά που έχει κερδίσει από τα χαφ του ο Ουζουνίδης και ένας από τους πρώτους μηχανισμούς που αποδίδουν και δίνουν αποτελέσματα. 

Απέναντι στον Αστέρα ο Άρης ήταν οργανωμένος και έτοιμος. Πίεσε σε σωστά σημεία, έτρεξε όσο έπρεπε, ξεκουράστηκε και έπεσε σε μέτρα στα σωστά λεπτά, περιμένοντας τον αντίπαλο και "χτύπησε" για να πάρει το παιχνίδι, πετυχαίνοντας διάνα. 

Αν εξαιρέσουμε την καθίζηση μετά την κόκκινη κάρτα, για την οποία ο Ουζουνίδης κόντεψε να μπει μέσα στο γήπεδο από τα νεύρα του, οι κιτρινόμαυροι δεν δυσκολεύτηκαν στιγμή και έφτασαν σε ένα εύκολο - λιτό - ...δωρικό τρίποντο. 

Σε μια άχαρη διαδικασία playoffs, με έναν άδικο τρόπο διαίρεσης των βαθμών, ο Άρης καλείται να τα βρει με τον εαυτό του και να τον πείσει πως έχει κίνητρο. Πρέπει, πρωτίστως, να κάνει το καλύτερο που μπορεί για να μην δυσαρεστήσει τον κόσμο του περαιτέρω, κατόπιν να ικανοποιήσει όσους περίμεναν παραπάνω πράγματα από την αρχή της σεζόν, έπειτα να το δει βαθμοθηρικά και να βγει πέμπτος και, αν αξίζει και είναι τυχερός αυτή η πέμπτη θέση να του εξασφαλίσει την έξοδο στην Ευρώπη. Ένας χομπίστας, που καλείται να "σκυλιάσει" και να πείσει τον κόσμο πως μπορεί να αλλάξει το DNA του και να γυρίσει σελίδα.

Πλέον περιμένει την δυάδα των εντός έδρας αγώνων για να "καθαρίσει" την "μπουγάδα" και να αρχίσει έπειτα να σκέφτεται το καλοκαίρι και την σκληρή δουλειά αναδόμησης που τον περιμένει. 

ΥΓ Αυτόν τον Ντούντου εγώ προσωπικά τον πιστεύω πολύ, λίγο να πάρει μπρος και θα θέλει λάσο για να τον πιάσουν. Υπομονή.

ΥΓ2 Έρχονται και οι μικροί. Δεν μας έκλεισε άδικα η φωνή, να γκρινιάζουμε τόσους μήνες. Η νέα φουρνιά των γηγενών είναι το τελευταίο και σημαντικότερο κομμάτι του παζλ, που έχει στο μυαλό του ο Ουζουνίδης. Η αρχή έγινε με το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο στον 17χρονο Χαρούπα. Γερά να είναι όλα τα παιδιά... 

Πρωτότυπο άρθρο