Από sdna.gr
Τον μακρινό Οκτώβρη του 2011, σε ένα παιχνίδι της Σίτι, απέναντι στην συμπολίτισσα Γιουνάιτεντ, στο Ολντ Τράφορντ, ο (Τρελο)Μάριο Μπαλοτέλι σκόραρε στο 22ο λεπτό και σήκωσε τη φανέλα του. το μήνυμα που αποκαλύφθηκε παραμένει ως και σήμερα, το 2025, πηγή έμπνευσης για εμάς τους "γραφιάδες", καθώς και πηγή μιμιδίων για τους φανς.
"Why Always me" έλεγε ο Ιταλός, σε μια δόση μεϊνκαρακτερισμού και ωραιοπάθειας.
Λίγα (όχι και τόσο) χρόνια μετά, τον Απρίλη του 2025, αρκετά χιλιόμετρα μακριά, στη Θεσσαλονίκη, ο Λορέν Μορόν σκοράρει για δεύτερη φορά απέναντι στον ΟΦΗ, φορώντας τα κίτρινα χρώματα, με το σήμα του Άρη. Ο Ισπανός δεν σήκωσε φυσικά τη φανέλα, δεν έδειξε (τον) εγωισμό (του) στον πανηγυρισμό, αλλά προτίμησε να εκμεταλλευτεί αυτόν τον εγωισμό του δημιουργικά και με ουσία, κλέβοντας και σκοράροντας, σε ένα κρεσέντο θεάματος.
Τραβάμε λίγο χειρόφρενο σε αυτό το σημείο, θα επανέλθουμε σε Μπαλοτέληδες και Μορόν σε λιγάκι.
Ο Άρης ήταν ανώτερος από το πρώτο ως το τελευταίο, 96ο, λεπτό. Αλήθεια, γιατί άραγε δόθηκαν 6 έξτρα λεπτά σε ένα παιχνίδι με γρήγορες διακοπές VAR; Συνήθως, σε αντίστοιχες περιπτώσεις τα λεπτά δεν ξεπερνούν τα 4-5. Παραξενιά του υπογράφοντος όμως, μη δίνετε σημασία. Απλώς έπρεπε να σημειωθεί.
Οι κιτρινόμαυροι έπαιξαν για την ηρεμία και την έξτρα πίστωση χρόνου, που χρειάζονται για να φτάσουν με καθαρό κεφάλι στον Ιούνη, ώστε να χτίσουν σε στερεές βάσεις, χωρίς περαιτέρω προβλήματα, το μέλλον τους και την επόμενη σεζόν. Σε δεύτερο ρόλο περνούν οι πεντάδες και τα γόητρα... Έχουν μάλιστα την ευκαιρία την επόμενη εβδομάδα να κερδίσουν και να πούμε από τώρα "Καλό καλοκαίρι".
Γνωρίζαμε από την αρχή πως ο ΟΦΗ δεν μπορεί να έχει τον νου(ς) (κακό αστείο, προχωράμε) του σε δύο διοργανώσεις, τουλάχιστον όχι με τόσο ικανοποιητικά αποτελέσματα. Τρεις μέρες μετά τη μάχη του Κυπέλλου και το μεγάλο "βραβείο" που μπορεί να κατακτηθεί στον τελικό, οι Κρητικοί ήρθαν με κεκτημένη ταχύτητα να πάρουν όσα περισσότερα μπορούν από τον ξεκούραστο Άρη.
Ο Άρης αυτός όμως δεν νικιέται εύκολα με κεκτημένη ταχύτητα, δεν λυγίζει τόσο απλά, ιδίως αν δεν επιτεθείς καν σε όλο το παιχνίδι. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, ο ΟΦΗ δεν έκανε φάση όλο το ματς. Οι παίκτες του Ουζουνίδη κατάπιαν την μπάλα και έκαναν όλα όσα ήθελαν, τόσο σε επίθεση, όσο και σε άμυνα. Σκόραραν τρεις φορές, μέτρησαν τα δύο. Προχωράμε...
Για να επανέλθουμε όμως στον σκόρερ της βραδιάς, ο Λορέν Μορόν ήταν και πάλι το κάτι άλλο! Όχι λόγω των πολλών επαφών του με τη μπάλα, όχι λόγω των ευκαιριών που είχε, αλλά εξαιτίας των κινήσεων του μακριά από το τόπι, των πίβοτ και των σπριντ που έκανε μακριά από την συνηθισμένη του θέση και λόγω της ομορφιάς που μπορεί να προσδώσει στο παιχνίδι του Άρη μέσα σε λίγες στιγμές.
Λίγες και καλές! Δε θέλει παραπάνω...
Αν δει κανείς ένα παιχνίδι του Άρη, τότε ίσως χάσει τον Μορόν. Ίσως πέσει στην παγίδα να τον θεωρήσει "άφαντο" σε ορισμένες περιπτώσεις. Αν όμως αποφασίσεις να επικεντρωθείς στον Μορόν, έτσι, για πείραμα, τότε ίσως καταλάβεις περισσότερο το παιχνίδι του Άρη.
Στο 2ο γκολ, δε, ο Ισπανός κουράστηκε να περιμένει, βαρέθηκε να έχει λίγο πιο δίπλα τις πάσες - σέντρες από εκεί που τις περιμένει. Λίγο πιο δυνατές, λίγο πιο σπιναριστές. Το πήρε πάνω του λοιπόν, κοίταξε στον πάγκο και είπε "Hold my beer...". Έκλεψε, κοίταξε στο ανοιχτό γήπεδο, αγνόησε τους αντιπάλους που τον τραβούσαν και τον έσπρωχναν σε όλο το ματς και ζύγισε τον Ναούμοβ. Το σουτ βρήκε τον στόχο και υπάκουσε τον αφέντη του.
Αυτό στον Άρη δεν το έκανε και δεν θα το κάνει κανείς τόσο εύκολα και όμορφα, τουλάχιστον όχι με την ίδια επιτυχία και αποτελεσματικότητα, όσο ο Μορόν.
Ο φορ του Άρη αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο για το Club. Το τωρινό και το μελλοντικό. Οι βάσεις μπαίνουν σιγά σιγά και η ομάδα της Θεσσαλονίκης μαθαίνει να έχει ουσία και εναλλακτικές στον τρόπο που παίζει.
Παρένθεση, θυμάστε που, με ρίσκο να γίνω περίγελος, είχαμε τονίσει από εδώ, πως ο Άρης του Ουζουνίδη, με Νταρίντα, χωρίς Μανού, πατάει με περισσότερους παίκτες περιοχή και βάζει στο παιχνίδι του τις through balls.
Ψάξτε μόνο πόσες τέτοιες πάσες είχε σήμερα ο Άρης και θα καταλάβετε...
Ψάξτε - ψάξτε!
Πλέον η ομάδα δεν παίζει για την πάρτη της, δεν είναι ο καθένας για τον εαυτό του. Ίσως μόνο ένας χρειάζεται που και που να το κάνει αυτό...
Αλλά όταν είσαι ο Μορόν και δίνεις τέτοιο SHOW... όλα επιτρέπονται!
Και το επόμενο δικό σου μεγάλε, που έλεγαν και σε ένα καλτ φιλμ.
ΥΓ Έντεκα παίκτες σαν τον Μεντίλ θέλω, για να πάρω το διηπειρωτικό! Τίποτα άλλο!
ΥΓ2 Όσα και να ζητάει η Ρέιντζερς για Σιφουέντες, δώστε τα! Θα βγάλουμε να δώσουμε και από την τσέπη μας αν χρειαστεί. Αυτός ο παίκτης πρέπει να μείνει στο κέντρο του Άρη για χρόνια, ο κόσμος να χαλάσει.