Πιο εύκολα από αυτό που άξιζε, λιγότερο αγχωτικά απ' ό,τι περιμέναμε. Ο Άρης κατέκτησε και μαθηματικά την πέμπτη θέση και περιμένει πλέον τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, για να μάθει αν θα πάρει το ευρωπαϊκό εισιτήριο και θα κάνει την προσπάθεια του στα προκριματικά του Europa Conference League. 

Πριν το παιχνίδι με τον ΟΦΗ άπαντες συζητούσαμε το τι μπορεί να πάρει η ομάδα του Μαρίνου Ουζουνίδη για να είναι σίγουρη πέμπτη, χωρίς να έχουμε αμφιβολίες για τον Αστέρα. Λάθος μας! Σπεύσαμε να ξεγράψουμε μια καλή και ποιοτική ομάδα, όπως ο Ατρόμητος και τα κίνητρα της να αποδείξει πράγματα λίγο πριν το φινάλε της σεζόν. Οι Περιστεριώτες έκαναν ανέλπιστο δώρο στην ομάδα της Θεσσαλονίκης και επικράτησαν με εμφατικό τρόπο στην Τρίπολη, απέναντι στον Αστέρα, όμως το σημαντικότερο ήταν ο τρόπος με τον οποίο το πέτυχαν, "καθαρίζοντας" από το πρώτο ημίχρονο την ομάδα του Παντελίδη και διώχνοντας τελείως το άγχος από τα πόδια των Αρειανών... 

Μπορώ να σας πω, προσωπικά, πως ξενέρωσα και λίγο με το πόσο εύκολο ήταν τελικά. Θέλαμε να δούμε τον Άρη να τελειώνει μόνος του την "μπουγάδα" της πεντάδας και να δείχνει πράγματα στο γήπεδο και όχι τόσο να του κάνουν "άλλοι" την δουλειά. Όμως το αποτέλεσμα είναι που μετράει στην τελική... Και ο Άρης καρπώθηκε την σταθερότητα του, συγκριτικά με τις πορείες των συνδιεκδικητών του, στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν και την σοβαρότητα του στα τρία πρώτα παιχνίδια των playoffs, παίρνοντας παράλληλα τα "δώρα" των υπολοίπων. 

Στα του "δικού" μας ματς, τι να πρωτοσχολιάσεις; Η ομάδα φώναζε από την αρχή πως είχε προβλήματα επικοινωνίας. Ένας Άρης ασύνδετος, άναρχος και άτολμος, απέναντι σε μια ομάδα που, ναι μεν, δεν είχε κίνητρο, είχε όμως ομοιογένεια, αρχή - μέση και τέλος. 

Η απουσία του Σιφουέντες χάλασε το κέντρο, ένας Φαμπιάνο εμφανώς καταβεβλημένος στην άμυνα και εξτρέμ που δεν βοηθούσαν τον Μορόν, επέτρεψαν στον ΟΦΗ να μονοπωλεί του πρώτου μέρους, σκοράροντας και χάνοντας ευκαιρίες και για δεύτερο τέρμα.

Στην επανάληψη τα πράγματα βελτιώθηκαν, όχι δα και τόσο δραματικά, όμως, λίγο η είσοδος των Σπίκιτς και Σιφουέντες, λίγο η συντήρηση του Ράσταβατς και οι αναγκαστικές αλλαγές των γηπεδούχων έφεραν το ματς στα μέτρα του Άρη. 

Κρατάμε σίγουρα το γκολ του Σπίκιτς και τον ορεξάτο Σιφουέντες, συν τον θετικό (ίσως και για πρώτη φορά) Ζαμόρα, που δείχνει πως, όταν το ματς είναι άναρχο και ...ροντέο, μπορεί να δώσει το απρόβλεπτο στους κιτρινόμαυρους. 

Ίσως όμως, δυστυχώς, να μπορεί να το κάνει μόνο υπό αυτή τη συνθήκη... 

Ο Άρης κρατάει την ανάσα του μέχρι να τελειώσει αυτή η σεζόν, με ένα παιχνίδι να του απομένει στην έδρα του και έναν τελικό να παρακολουθήσει από τον καναπέ του. Αυτή η σεζόν αφήνει ως παρακαταθήκη έναν ικανοποιητικό κορμό και έναν ικανό προπονητή, που πρέπει να σηκώσει μανίκια για να είναι η ομάδα έτοιμη, είτε για μάχη σε διπλό ταμπλό (με Ευρώπη) - είτε στα εν Ελλάδι παιχνίδια (χωρίς Ευρώπη). Η ομάδα της Θεσσαλονίκης καλείται να μην επαναλάβει τις ίδιες ανορθογραφίες με άλλα καλοκαίρια, να είναι τυπική με τις υποχρεώσεις της, να βρίσκεται στην ώρα της στις προθεσμίες των μεταγραφών και των προετοιμασιών, ώστε να αρχίσει να χτίζει το ευρωπαϊκό της πρόσωπο. 

Τελευταία ευκαιρία! Αν βγεις Ευρώπη και γυρίσεις με την ουρά στα σκέλια, μετά θα σε ξαναπάρει η μπάλα... 

Η αποψινή εικόνα δικαιολογείται και μπορεί να γίνει αποδεκτή (ή και υποφερτή) μόνο και μόνο χάρις στο δώρο του Ατρομήτου. Αλλιώς θα ήμασταν πολύ πιο αυστηροί. Ο κόσμος έκλεισε την τηλεόραση του με ανεβασμένη πίεση, όμως ανακουφισμένος. 

Για την ώρα... 

ΥΓ Στο τελευταίο ματς με Αστέρα θα είναι έγκλημα να μην πάρουν όλα τα παιδιά ευκαιρίες. Να δούμε, έστω και στο 90' ποιοι θέλουν και μπορούν. Ένα τελευταίο τεστ. Μια τελευταία ζαριά για ορισμένους. Ίσως και να προκύψουν "λαβράκια".

ΥΓ2 Πάμπλο, όσα είπαμε νερό κι αλάτι. Θα πιούμε ένα "μάτε" στην υγειά σας απόψε! 

Πρωτότυπο άρθρο