Από sdna.gr
Ένας τελικός κυπέλλου είναι κάτι σημαντικό, ιστορικό. Δείχνει πρόοδο. Εξέλιξη. Μένει στο θυμικό και στο ουδέτερο μάτι. Ναι, μα από μόνος του δεν σημαίνει τίποτα.
Μπορεί να είναι μία τυχαιότητα της στιγμής. Μία συγκυρία συμπτώσεων. Δύο-τρία καλά νοκ-άουτ. Ένας παραμορφωτικός καθρέφτης. Μία φωτοβολίδα.
Δέκα παίκτες από την ακαδημία από τους 31 της αποστολής που κάνει προετοιμασία στην Ολλανδία, όμως, είναι κάτι ουσιαστικό. Κάτι χειροπιαστό. Μία τρανή, απόλυτη απόδειξη ότι εκεί κάτω γίνεται δουλειά. Εις βάθος.
Μία κάθετη διαδικασία παραγωγής που νομοτελειακά θα φέρει στο μέλλον κάτι πολύ περισσότερο από έναν «απλό» τελικό κυπέλλου ή μία ιστορική εκδρομή / απόβαση 15.000+ σύντεκνων στην Αθήνα για μία once in a lifetime experience στο ΟΑΚΑ.
Την Κυριακή ο ΟΦΗ έπαιξε με αυτό που θα έπρεπε να θέλει να γίνει. Την ΑΖ. Το Άλκμααρ δεν είναι παρά ένα μικρό προάστιο του Άμστερνταμ, που ζει στην απόλυτη σκιά του. Δεν θα μπορούσε ποτέ να το συναγωνιστεί με συμβατικό τρόπο. Το κάνει με τα δικά του εναλλακτικά όπλα. Την τεχνογνωσία. Την εργατικότητα. Την παραγωγή.
Μόνο την τελευταία πενταετία, που η ΑΖ έχει γεμίσει παιχταράδες την Ευρώπη έχει βάλει στα ταμεία της πάνω από 200 εκατομμύρια ευρώ. Πήρε ένα Uefa Youth League. Δεν έπεσε ποτέ κάτω από την 4η θέση της Eredivisie.
Θα περίμενε κανείς από τους Ολλανδούς να έχουν έναν 16χρονο στην ενδεκάδα τους. Δεν θα προξενούσε σε κανέναν εντύπωση. Αντιθέτως, τον είχε ο ΟΦΗ.
Ο Χανιώτης Λευτέρης Κοντεκάς είναι γεννηθείς στις 26 Φεβρουαρίου του 2009 και έχει προλάβει ήδη να κάνει κι ένα πέρασμα στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ. Την άνοιξη υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο και αυτό ήταν το δεύτερο σερί φιλικό που ξεκινάει βασικός στο κέντρο της άμυνας.
Για όσους το λησμονούν, ο Μίλαν Ράσταβατς από το 2006 ως το 2010 διετέλεσε προπονητής της Εθνικής Κ17 της Σερβίας και εκπόνησε διάφορες μελέτες για λογαριασμό της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας για την εξέλιξη του αναπτυξιακού προγράμματος της χώρας. Κάτι θα ξέρει από… παιδιά.
Ο Κοντεκάς, ένα λυγερόκορμο παλικάρι γεμάτο φρεσκάδα, δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από κανέναν. Τους έβλεπε όλους σαν ίσος προς ίσο, όσο βρισκόταν στο γήπεδο, ο ΟΦΗ κέρδιζε με 2-1.
Στην ενδεκάδα ήταν κι άλλο ένα προϊόν των ακαδημιών, ο Γιάννης Θεοδοσουλάκης. Στην πορεία μπήκαν και οι δύο Χνάρηδες ο Μάνος και ο Κωνσταντίνος. Ο Αποστολάκης. Ο Καινουργιάκης. Ο Φαϊτάκης. Κι αυτόν τον τελευταίο κρατήστε τον. Με περίσσιο θράσος ο 20χρονος μεσοεπιθετικός σκόραρε ένα… αλήτικο (sic) γκολ σχεδόν από το κέντρο του γηπέδου στο φιλικό με την Ντεν Χαγκ.
Σε αυτούς, θα μπορούσε να είναι και ο διεθνής με την παίδων Ζαχαρίας Πετούσης αν δεν έπαιρνε την (ίσως δυσνόητη) απόφαση το καλοκαίρι να μετακομίσει στον Παναθηναϊκό, αφήνοντας μετά από 6 χρόνια τον Όμιλο.
Συνολικά, ο Ράσταβατς πήρε 10 παίκτες της ακαδημίας στην προετοιμασία. Ο ΟΦΗ μετρά πλέον 20 δικά του παιδιά με επαγγελματικά συμβόλαια, σε ένα ρόστερ γεμάτα νιάτα, φιλοδοξία, όρεξη.
Οι πρώτοι καρποί ενός πλάνου που ξεκίνησε το 2018 ο Γιάννης Σαμαράς, έχοντας την αμέριστη στήριξη του Μιχάλη Μπούση, που έχει γεμίσει το οργανόγραμμα με αυθεντικούς ποδοσφαιρανθρώπους (Πουρσανίδης, Νταμπίζας, Μάρκος, Βενετίδης, Πατεμτζής), που ξέρουν να σκέφτονται έξω από το κουτί.
Ο ΟΦΗ έχει ό,τι χρειάζεται για να εξελιχθεί -τηρουμένων των αναλογιών- σε μία μικρή Αθλέτικ Μπιλμπάο, σε μία Ρεάλ Σοσιεδάδ, σε μία Ρεν.
Να διατηρήσει την ποδοσφαιρική του ντοπιολαλιά και σταδιακά φτιάξει ένα δικό του ISO, δημιουργώντας παίκτες, στελέχη, προπονητές, χαρακτήρες.
Οριοθετώντας την γεωγραφική περιοχή του, ώστε να μην χάσει κανένα ντόπιο ταλέντο, ο ΟΦΗ έχει την δυνατότητα να μπει σε άλλες ράγες και να γίνει πρωτοπόρος σε μία τάση που κυριαρχεί πια στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, μα όχι στην Ελλάδα.
Στα μάτια μου, αυτή είναι η πιο ιντριγκαδόρική ομάδα του επόμενου πρωταθλήματος…