Είναι αλήθεια, πως όσα συμβαίνουν στην ΑΕΚ αυτήν την εποχή, είναι άκρως ενδιαφέροντα. Φαντάζομαι πως υπάρχουν εκείνοι που θα αμφέβαλαν, για το κατά πόσο θα μπορούσε μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες να σουλουπωθεί και να πάρει μια νέα, ελπιδοφόρα, μορφή, το συνονθύλευμα που άφησε την τελευταία – κατάπικρη – γεύση την περασμένη σεζόν. Μπορεί στα πρώτα συμπεράσματα μετά την πρόκριση επί του Αρη Λεμεσού να στάθηκε η πλειοψηφία στην παικτάρα Γιόβιτς και στον πυραυλοκίνητο Κουτέσα, αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα.

Είναι εκείνες οι μικρές λεπτομέρειες, που αφ’ ενός μαρτυρούν πως η ΑΕΚ έχει αλλάξει πραγματικά και εξελίσσεται και αφ’ ετέρου, πως βρίσκει έναν δρόμο. Θα χρειαστεί ακόμα πολλή δουλειά, πολλά χρήματα για μεταγραφές, λίγη τύχη σε λεπτομέρειες, ψυχραιμία στις πιθανές στραβές. Αλλά αυτός είναι μονόδρομος, ώστε οι μικρές λεπτομέρειες να οδηγήσουν στον μεγάλο στόχο. Μια ΑΕΚ της κανονικότητας. Πραγματική διεκδικήτρια πρωταθλήματος και κυπέλλου, κάνοντας πορεία στην Ευρώπη.

Χρονικά, αλλά φέτος εξίσου σημαντικό με τα εγχώρια, είναι να υπάρχει ευρωπαϊκή προοπτική. Φαίνεται από το πώς διαμορφώνεται η ψυχολογία από λεπτό σε λεπτό, από μια φάση στην άλλη. Κάνει το δοκάρι ο Κοκόριν, έτοιμη να πέσουν και να φάνε την ομάδα που δεν μπορούσε να κρατήσει το προβάδισμα της. Πατάει το γκάζι ο Κουτέσα και καθαρίζει ο Γιόβιτς, χαμός και έξαλλοι πανηγυρισμοί. Αλλά σε αυτό το παιχνίδι, υπήρξαν πολλά χρήσιμα συμπεράσματα που μας φανέρωσαν πράγματα και δεν καλύπτονται από τον επίλογο και μόνο.

Ο Νίκολιτς επέλεξε να δώσει στον Μαρίν ακόμα περισσότερες ευθύνες. Δεν είναι άδικο, με βάση όσα δείχνει ο Ρουμάνος. Είναι παίκτης με ηγετικά χαρακτηριστικά, καλές επαφές με την μπάλα, δεν φοβάται να την πάρει στην δύσκολη στιγμή, σίγουρα έχει περισσότερες εντάσεις από τον Μάνταλο. Το καλό διάστημα της ΑΕΚ καταγράφηκε, όταν ο Μαρίν προσαρμόστηκε στον ρόλο μέχρι να κλατάρει, γιατί στην παράταση ήταν σαν… Ελ Σιντ στο γήπεδο.

Καταλαβαίνω την κουβέντα για τα συστήματα, αλλά πιο κρίσιμο στην δική μου λογική είναι τα μέτρα που παίρνει μια ομάδα στο γήπεδο, οι αποστάσεις των γραμμών, οι ρόλοι που αναλαμβάνει. Για παράδειγμα, βλέπω τον Πινέδα έξω από τα νερά του, να ψάχνει να βρει χώρο και συγκεκριμένο τρόπο για να είναι χρήσιμος στο παιχνίδι. Αν σε αυτό προσθέσει κάποιος και τον άχρωμο Λιούμπισιτς, που επίσης ψάχνεται και προκαλούσε εκνευρισμό με τα αβίαστα λάθη του, έχετε μια καλή εικόνα.

Τι συμβαίνει με τον Λιούμπισιτς, πως και πότε θα αξιοποιηθεί πραγματικά σύμφωνα με την επένδυση της ΑΕΚ είναι μια κουβέντα. Μια άλλη, προφανώς με μεγαλύτερο φάσμα, πως θα βγει η μεσαία γραμμή όσο μένει πίσω στις επιλογές του προπονητή ο Γιόνσον, ειδικά μετά και τον τραυματισμό του Περέιρα που έδινε κάποιες λύσεις. Είναι φανερό πως δεν τον προτιμά, είναι ακόμα πιο φανερό, πως η επιστροφή του θα έδινε λύσεις και θα άλλαζε την δυναμική της «κιτρινόμαυρης» μεσαίας γραμμής.

Όπως και να έχει, με δεδομένο πως ο Περέιρα ακόμα και εάν επιστρέψει άμεσα μετά την διακοπή, αν ο Γιόνσον συνεχίζει να είναι αόρατος, τότε η ΑΕΚ πρέπει δίπλα στην άμεση ανάγκη απόκτησης μπαλάτου χαφ, να προσθέσει ακόμα μια λύση για την μεσαία γραμμή. Ετσι κι αλλιώς, εκτιμώ πως εν μέσω αγώνων, είναι κρίσιμο η ΑΕΚ να αναθεωρήσει και να κατασταλάξει σε πολλά ζητήματα που αφορούν παίκτες που έχει και επιλογές που πρέπει να διαθέτει.

Κάποιες φορές, το γήπεδο μας δείχνει αλήθειες που είναι μακριά από τις πεποιθήσεις που μπορεί να έχουμε. Δείτε για παράδειγμα, όσα συνέβησαν στο ματς της Πέμπτης με τον αριστερό μπακ. Χρησιμοποιήθηκε ο Πενράις και προκάλεσε μόνο προβληματισμό. Αγχωμένος, πιεσμένος, κακός. Εφαγε φάσεις αμυντικά, σα να μην υπήρχε επιθετικά. Και έρχεται ο Πήλιος, μετά από τρία συνεχόμενα καλά αμυντικά ματς, να δείξει πως έχει και δημιουργικές ικανότητες. 

Βλέπετε, πως στην φάση που βρισκόμαστε παίζουν ρόλο μικρές λεπτομέρειες. Ο Νίκολιτς δεν κάλυψε άμεσα την θέση που αφήνει για την ευρωπαϊκή λίστα ο Περέιρα. Κρατά στην τσίτα Ελίασον και Μαρσιάλ, δεν θέλει να απογοητεύσει κανέναν. Ισως και να μην έκανε κανείς τόση διαφορά που να πείσει τον Σέρβο. Αφήστε που μπορεί να έρθουν και καλά τα πράγματα, να βρει άμεσα τον τρόπο να φέρει τον παίκτη που έχει επιλέξει και να γίνει έτσι η αλλαγή. 

Πάντως, η ΑΕΚ δείχνει πως μπορεί να κάνει ευκαιρίες στηριζόμενη στο ταλέντο των παικτών της, στην δουλειά που γίνεται (διαφορετικά από το πρόσφατο παρελθόν) στις στατικές μπάλες. Τα ματς με την Αντερλεχτ είναι κρίσιμα. Σίγουρα, δεν θα είναι εύκολο, αλλά η ΑΕΚ με υπερβάσεις προχωρά ως εδώ, με υπέρβαση πρέπει να συνεχίσει για να έχει ευρωπαϊκή προοπτική. Αν τα πράγματα έρθουν θετικά, νομίζω πως οι μέρες μετά την 28η Αυγούστου, θα είναι πραγματικά γεμάτες με πολλά και ενδιαφέροντα.

Πρωτότυπο άρθρο