Από sdna.gr
Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε όπως ξέρει: με νίκη. Το 2-0 επί του Αστέρα Τρίπολης στις καθυστερήσεις ήταν η πρώτη υπογραφή στον δρόμο προς το 49ο πρωτάθλημα, μια νίκη γεμάτη συμβολισμούς, πάθος και ιστορίες που ξεπερνούν το ποδόσφαιρο.
Γιατί ναι, υπάρχουν παιχνίδια που τα κερδίζεις με κατοχή, τακτική και κυριαρχία. Κι υπάρχουν κι εκείνα τα δύσκολα, που τα ξεκλειδώνεις με έμπνευση, με ένα χτύπημα μοίρας, με την προσωπικότητα των πρωταγωνιστών. Το ματς με τον Αστέρα είχε και τα δύο. Ο Ολυμπιακός ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος στο γήπεδο, αλλά χρειαζόταν το χρυσό άγγιγμα στο τέλος για να επιβεβαιώσει αυτό που έβλεπαν όλοι, ότι η νίκη δεν θα ξέφευγε.
Η επιστροφή του Γιαζίτσι
Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της βραδιάς γράφτηκε από τον Γιαζίτσι. Πέρυσι, στο ντεμπούτο του απέναντι στην ίδια ομάδα, τραυματίστηκε σοβαρά, έπαθε ρήξη χιαστού και έχασε ολόκληρη τη χρονιά. Ένας παίκτης που ήρθε για να παίξει μπάλα, βρέθηκε ξαφνικά θεατής. Όμως γύρισε και το ποδόσφαιρο έχει πάντα τον δικό του ποιητικό τρόπο να κλείνει (ή να ανοίγει νέους) κύκλους. Κόντρα ξανά στον Αστέρα, μπήκε στο 80’ και με γκολ-ποίημα έκρινε το ματς.
Δεν είναι τυχαίο. Είναι η ουσία του αθλητισμού. Από το χειρουργείο στα δίχτυα και από τη σιωπή της αποθεραπείας στο ξέσπασμα της καθυστερημένης λύτρωσης. Ο Τούρκος δεν μίλησε ποτέ με βαρύγδουπα λόγια, ούτε προκάλεσε με φθηνά εθνικιστικά συνθήματα. Σεβάστηκε. Εκτίμησε τη στήριξη, αγάπησε το κλαμπ περισσότερο. Και γύρισε αποφασισμένος να ανταποδώσει με ένα γκολ που έγραψε την προσωπική του ιστορία.
Οι αριθμοί της ανωτερότητας
Η εικόνα ήταν καθαρή και οι αριθμοί το επιβεβαιώνουν: 73%-27% κατοχή και μονότερμα με χαμένο το μέτρημα στις τελικές. Ο Τσικίνιο σημάδεψε το δοκάρι, οι μονομαχίες κερδήθηκαν με 61-39, η πίεση ήταν συνεχής. Ο Ολυμπιακός δεν απειλήθηκε ποτέ σοβαρά, ναι, κάπου ήταν φλύαρος αλλά έψαχνε το πώς θα «σπάσει» την αντίσταση, έστω κι αν κάποια στιγμή κούρασαν οι σέντρες. Κι όταν βρήκε την τρύπα με τον πύραυλο του Γιαζίτσι, το παιχνίδι τελείωσε.
Οι ήρωες της πρεμιέρας
Ο Ολυμπιακός φέτος έχει περισσότερες λύσεις από πέρυσι. Ένας από αυτούς που μπήκαν δυνατά στη σεζόν είναι ο Γιουσούφ. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς φανφάρες, παίζει, δουλεύει και κερδίζει τον κόσμο βήμα-βήμα. Είναι το είδος του ποδοσφαιριστή που δεν χρειάζεται να φωνάζει, αρκεί να τον βλέπεις να παίζει.
Το άλλο μεγάλο κέρδος της βραδιάς ήταν ο Ντιόγκο Νασιμέντο. Όταν μπήκε, η εικόνα άλλαξε. Ζητούσε μπάλα, μοίραζε με μια επαφή, έβλεπε κάθετα, έκανε την ομάδα να παίζει πιο γρήγορα. Από τους παίκτες που δεν περιορίζονται στο να συμμετέχουν στο παιχνίδι. Το αναβαθμίζουν.
Κι ύστερα, υπάρχει ο Παναγιώτης Ρέτσος. Ο τοίχος, ο ηγέτης, ο αμυντικός που πήρε πάνω του όλο το βάρος. Με 96 επαφές, 71/80 πάσες, 5/5 μονομαχίες εδάφους, 4/4 εναέριες, 2/2 ντρίπλες και όλα τα υπόλοιπα που φτιάχνουν το προφίλ του κορυφαίου. Αριθμοί που δείχνουν πως ό,τι πήγαινε στην περιοχή του, καθαριζόταν.
Ο Μεντιλίμπαρ και η διαφορά
Ο προπονητής του Ολυμπιακού απέδειξε ξανά τι σημαίνει κλάση. Εκεί που άλλος θα έβγαινε να καυχηθεί για τις αλλαγές του, ο Μεντιλίμπαρ έκανε το αντίθετο: αυτοκριτική. «Ίσως έπρεπε να βάλω τον Γιαζίτσι από την αρχή», παραδέχτηκε. Αυτό δείχνει ηγεσία. Οταν έχεις νικήσει, να βρίσκεις χώρο για να γίνεις καλύτερος.
Η πρεμιέρα με τον Αστέρα ήταν το πρώτο μήνυμα. Ο Ολυμπιακός έδειξε ότι διαθέτει ποιότητα, βάθος και χαρακτήρα για να καθαρίζει τέτοια ματς, παρά τις απουσίες του. Με τους αριθμούς να βεβαιώνουν την ανωτερότητα και με παίκτες που γράφουν τις δικές τους ιστορίες, η πορεία προς το 49ο ξεκίνησε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Με κυριαρχία και ψυχή Θρύλου.
Γιατί αυτός είναι ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ. Παίζει, πνίγει, κερδίζει. Και στο τέλος, σηκώνει το κεφάλι πιο ψηλά από όλους.